Έχοντας κερδίσει το ελληνικό αλλά και το ευρωπαϊκό κοινό με τη «Δημοκρατία του Μπακλαβά», ο Ανέστης Αζάς επανέρχεται στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου με μια νέα παράσταση, «Τα σκυλιά». Μια σύλληψη που θα ακολουθήσει την ιδέα/πρόταση του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2024 για ένα έργο σχετικό με αρχαίους Μύθους ή με αρχαία δραματουργία. Μελετώντας εκείνη την περίοδο ο Ανέστης Αζάς σε βάθος όλο τον Αριστοφάνη και τα έργα του, και ακούγοντας στις ειδήσεις το περιστατικό βίας ενός αθώου ζώου, θα γεννηθεί η ιδέα. Η είδηση αυτή θα αποτελέσει τον πυρήνα της παράστασης ενώ οι Όρνιθες του Αριστοφάνη θα σταθούν η αφορμή για τη σύλληψη του ζωομορφικού χορού.
Μια παράσταση μυθοπλασίας με δανεικά στοιχεία από το θέατρο τεκμηρίωσης που στο παρελθόν μάς έχει παρουσιάσει ξανά. Αφετηρία μια αληθινή ιστορία από το πρόσφατο αστυνομικό δελτίο με ένα ζωομορφικό χορό να αναλαμβάνει τα ηνία για να ξετυλιχθεί αυτή η υπόθεση. Αποστολή του είναι να διαλευκάνει ένα ειδεχθές έγκλημα σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας, σε μια τουριστική περιοχή δίπλα σε ένα αρχαίο μαντείο που προσελκύει μεγάλο αριθμό τουριστών. Πρόκειται για την άγρια κακοποίηση και θανάτωση ενός όμορφου κατοικίδιου σκυλιού. Ένα γεγονός που αρχικά προκαλεί cancel στον ίδιο τον τόπο από τους επισκέπτες και η τοπική κοινωνία επιχειρεί τη συγκάλυψη του γεγονότος επιδιώκοντας να επαναφέρει την τάξη, την ηρεμία και πάνω από όλα την καλή φήμη του τόπου.
Πολλές οι εκδοχές που θα ακουστούν για τα γεγονότα αλλά και τον πιθανό δολοφόνο. Έπεσε άραγε θύμα αγέλης άλλων, αδέσποτων σκύλων, όπως λέει το τελικό πόρισμα των αρχών; Ποια από όλες τις εκδοχές και φήμες που κυκλοφορούν είναι η αληθινή;
«Τα σκυλιά» και η δική τους αλήθεια – «ένα νουάρ θεατρικό καρτούν»
Ο Ανέστης Αζάς συγγράφοντας το κείμενο με τον Γεράσιμο Μπέκα και τον Μιχάλη Πητίδη (συνεργάτες του και στο επιτυχημένο και πολυταξιδεμένο μέσω της πλατφόρμας του grape, έργο «Δημοκρατία του Μπακλαβά») δεν επιδιώκουν να αναπαράγουν το καθημερινό κατεστημένο των ειδησεογραφικών δελτίων με ιστορίες κακοποίησης. Η σκληρότητα των ανθρώπων και η ανάδειξη της κοινωνικής βίας εναντίων των αδύναμων μπαίνει στο στόχαστρό τους:
«Τέτοιες ιστορίες βίας και κακοποίησης πολύ συχνά απασχολούν την κοινή γνώμη στην Ελλάδα καθημερινά. Με όχημα τη μέθοδο του θεάτρου ντοκιμαντέρ, δεν μένουμε μόνο στο γεγονός αλλά κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα, περνώντας στη μυθοπλασία, σε έναν κόσμο φανταστικό εστιάζοντας στην περιπέτεια αυτών των ζώων να ανακαλύψουν την αλήθεια, δίνοντας τους ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Με αυτό τον τρόπο δημιουργούμε ένα νουάρ θεατρικό καρτούν, με πολύ χιούμορ και έντονη σωματικότητα, χορό και μουσική». Ένα είδος αφήγησης που εμπεριέχει κώδικες των ιστοριών νουάρ με έμφαση στο εγκληματικό μέρος ως αφηγηματικό μέσο.
Μέσα σε ένα τοπίο από στρώματα σε διάφορες θέσεις και σχηματισμούς έτοιμα να διαμορφώσουν σκηνές και τοπία, οι ηθοποιοί, δίχως μάσκες και κουστούμια, υποδύονται τους ρόλους τους λεκτικά και σωματικά: άλματα, λέξεις, χιούμορ, φωνές και ακροβατικά είναι τα βασικά τους εργαλεία. Το χιούμορ ως μηχανισμός αποφόρτισης και αποκλιμάκωσης όπως συνηθίζει ο σκηνοθέτης, «μας επιτρέπει να δούμε τα πράγματα από απόσταση».
Μια απαιτητική παράσταση με νέο πρωτότυπο κείμενο που έρχεται σε μερικές ημέρες στη σκηνή της Πειραιώς 260. Και ο Ανέστης Αζάς αγωνιά όπως σε κάθε πρωτιά. Όσες πρόβες και να έχει κάνει ένας θίασος, όσο προσεκτικά κανείς και να έχει σκύψει πάνω από μια παράσταση, ο τελικός κριτής είναι ο θεατής. Εκεί ξεκινά και τελειώνει μια παράσταση. Το κοινό και η ενέργειά του καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την επιτυχία και την αποδοχή της:
«Όταν μπει το κοινό μέσα στην αίθουσα είναι η στιγμή της αξιολόγησής μας. Και όπως ο Μπρεχτ κλασικά έχει αναφέρει το θέατρο είναι αυτό που συμβαίνει ανάμεσα στη σκηνή και στην πλατεία. Αυτό το γνωμικό περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την πραγματικότητα. Η μεγάλη αγωνία κάθε σκηνοθέτη είναι πώς θα λειτουργήσει η συνάντηση του έργου με τον θεατή».
