Για τους αμύητους, το “Devil May Cry” δημιουργήθηκε από τον σχεδιαστή βιντεοπαιχνιδιών Hideki Kamiya, έπειτα από μια αποτυχημένη προσπάθεια να φτιάξει το τέταρτο παιχνίδι της σειράς Resident Evil. Αποτελείται από πέντε βιντεοπαιχνίδια – έξι αν μετρήσουμε το reboot του 2013 – που ακολουθούν τις περιπέτειες του κυνηγού δαιμόνων Dante στην αποστολή του να σκοτώσει ό,τι απειλεί τη γη, να ακούει καλή μουσική και ταυτοχρόνως να είναι ο πιο κουλ πρωταγωνιστής όσο κάνει όλα τα παραπάνω. Βέβαια «κουλ» με την έννοια του όρου που θα έδινε ένα δεκατριάχρονο, αλλά όσοι δεν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ σοβαρά ξέρουν πόσο διασκεδαστικό είναι αυτό.
Η ιστορία του κάθε παιχνιδιού είναι ζήτημα μερικών παραγράφων. Ναι, έχουμε χαρακτήρες, πλοκές και προϊστορίες για το κάθε τι, αλλά επιτρέψτε μου να πω με περίσσιο θράσος πως τίποτα απ’ αυτά δεν έχει σημασία. Στο Devil May Cry βασιλιάς είναι το gameplay· να παλεύεις με ορδές τεράτων, να σερφάρεις πάνω στις μούρες τους, να κάνεις τρελά ακροβατικά και ταυτόχρονα να ακούς ένα καταπληκτικό nu metal και grunge rock soundtrack. Είναι μια σειρά που εξαρτάται πολύ από τον πρωταγωνιστή της και γι’ αυτό όταν ο Dante λείπει (βλ. το πρώτο μισό του Devil May Cry 4), ή τον έχουν γράψει να είναι στωικός και να παίρνεις τις καταστάσεις (ή τον εαυτό του) πολύ σοβαρά (βλ. Devil May Cry 2, Devil May Cry (2013), ή το Devil May Cry: The Animated Series) τότε απλά είναι αβάσταχτα βαρετό. Υποθέτω πως παντού υπάρχουν αυτοί που φανατίζονται επαγγελματικά με διάφορα franchises και για να δικαιολογήσουν την έντονη ενασχόλησή τους με κάτι, αυτό το «κάτι» πρέπει να είναι τέλειο και αψεγάδιαστο σε κάθε τομέα. Αυτοί οι άνθρωποι είμαι σίγουρος πως θα αντιμετώπιζαν εκατό τοις εκατό σοβαρά την πλοκή του Devil May Cry και θα ευαγγέλιζαν για την ιδιαιτερότητα και τη σοβαρότητά της.
Βέβαια, τώρα διεγείρεται το ερώτημα: πώς θα ήταν μια μεταφορά του Devil May Cry στη μικρή οθόνη; Το προαναφερθέν Devil May Cry: The Animated Series κυκλοφόρησε το 2007 και δεν ήταν καλό. Είχες τις στιγμές του βέβαια, αλλά δεν κατάφερε να μεταφέρει αυτό που κάνει το Devil May Cry να ξεχωρίζει. Τώρα, δεκαοχτώ χρόνια αργότερα, έρχεται ο Alex Larsen και ο Adi Shankar, για λογαριασμό του Netflix, με μια νέα απόπειρα να αναδείξουν το θρασύτατα παιδιάστικο attitude του Dante στη μικρή οθόνη. Τα καταφέρνουν;
Η σειρά δεν είναι μια μεταφορά των παιχνιδιών, αλλά λέει τη δική της ιστορία μιξάροντας καταστάσεις και χαρακτήρες. Για παράδειγμα, χαρακτήρες που ο Dante γνωρίζει πρώτη φορά στο Devil May Cry 3, όπως η Lady και οι δαίμονες Agni και Rudra, στο anime τους γνωρίζει σε διαφορετικό πλαίσιο. Ξεκάθαρα, ο Dante δεν είναι ο έμπειρος κυνηγός δαιμόνων που ξέρουμε στο Devil May Cry 5, όπως επίσης δεν έχει και τα χαρακτηριστικά πιστόλια του, το Ebony και το Ivory, πράγμα που καθιστά αυτή την εκδοχή τη νεότερη που έχουμε δει μέχρι στιγμής – πιο νέα και από το Devil May Cry 3, που είναι πρίκουελ.
Τουλάχιστον, αν και φαινομενικά πιο αδύναμος απ’ ό,τι τον έχουμε συνηθίσει στα παιχνίδια, ο Dante είναι και το καλύτερο κομμάτι του anime. Έχει θράσος, λέει αστεία, δεν παίρνει καταστάσεις στα σοβαρά και όταν έρθει η ώρα να αρχίσει η δράση είναι διασκεδαστική… μέχρι να την κόψουν σε ένα παράλληλο μοντάζ που δεν προσφέρει τίποτα.
Το Devil May Cry μάς έρχεται από τους ίδιους παραγωγούς που έφτιαξαν και τις δύο σειρές Castlevania για το Netflix, και δυστυχώς τα ίδια προβλήματα που πλήττουν τη μια σειρά πλήττουν και την άλλη. Το κυριότερο, θάβουν τα πάντα κάτω από πλοκή, παίρνουν κάτι που θα έπρεπε να είναι ανάλαφρο και διασκεδαστικό και προσπαθούν να το βαρύνουν με «νόημα» από φόβο μην περάσει ανάλαφρο και αδιάφορο. Αντί να παραδειγματιστούν από σειρές όπως το Primal και το Samurai Jack, δηλαδή σενάρια που λένε τις ιστορίες τους μέσω της δράσης, εδώ η δράση παίζει δευτερεύοντα ρόλο και κάνει στην άκρη για ατελείωτα λεπτά μονολόγων και exposition δίχως τέλος.
Οι σεναριογράφοι δεν αισθάνονται άνετα με την απλότητα του Devil May Cry, όπως δεν αισθάνονταν άνετα και με την απλότητα του Castlevania, και σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί διαλέγουν αυτά τα projects. Θα έπρεπε να είχαμε μια σειρά με πολλή δράση και λίγη ιστορία για να δένει τα πράγματα και έχουμε το ακριβώς αντίθετο. Επίσης, η σειρά επαναλαμβάνει ακριβώς τα ίδια λάθη με τα βιντεοπαιχνίδια – που ξεκίνησαν από το Devil May Cry 4 – και πολλές φορές βάζει τον Dante στην άκρη για να εστιάσει σε άλλους χαρακτήρες.
Το soundtrack, όπως και ο πρωταγωνιστής της, είναι το δεύτερο λαμπρό κομμάτι της σειράς, το οποίο την παντρεύει με nu metal κομμάτια από τις αρχές του 2000. Έχουμε μπάντες όπως οι Limp Bizkit, που δανείζουν το “Rollin’ (Air Raid Vehicle)” για τους τίτλους αρχής, τους Green Day, Rage Against the Machine κ.ά. Επίσης, οι Evanescence επιστρέφουν με νέο τραγούδι με τον τίτλο “Afterlife”.
Από την άλλη, βρίσκω τρομερά φτωχές τις επιλογές των κομματιών που έρχονται απευθείας από τα παιχνίδια. Τραγούδια όπως το Devils Never Cry, το Bury the Light και το Devil Trigger επιστρέφουν, αλλά σε υποτονικές επανεκτελέσεις άλλων καλλιτεχνών και όχι των αρχικών. Το Devils Never Cry έχει μια σταθερή θέση ως το τραγούδι των τίτλων τέλους και κάπως το συνηθίζεις, αλλά το Devil Trigger και ειδικά το Bury the Light μου έδωσαν την εντύπωση πως τα χρησιμοποίησαν πιο πολύ από υποχρέωση επειδή όλοι τα περιμέναμε και όχι επειδή ταίριαζαν στις αντίστοιχες σκηνές τους. Το Bury the Light το έκαψαν χωρίς λόγο· ήταν φτηνό fan service και δεν θα έπρεπε να υπάρχει σε αυτή τη σεζόν.
Ειδικές αναφορές πρέπει να γίνουν στο animation του Studio Mir, που δίνει ζωή σε αυτούς τους χαρακτήρες, όπως επίσης και στους εξαίρετους ηθοποιούς φωνής. Για άγνωστο λόγο δεν επέλεξαν τον Reuben Langdon, τον ηθοποιό που κάνει τον Dante στα παιχνίδια, και στη θέση του μπήκε ο Johnny Yong Bosch στον ρόλο· μεγάλη ειρωνεία καθώς, πλάι στον Langdon, ο Bosch ενσαρκώνει τον Nero στα παιχνίδια. Επίσης, έχουμε και την τελευταία ερμηνεία του υπέρτατου Kevin Conroy που πέθανε το 2022.
Εν κατακλείδι, η σειρά βλέπεται, αλλά βάλλεται από αστοχίες και άσκοπα προσπαθεί να βγάλει ένα μήνυμα από μια σειρά που αποσκοπεί στην άμυαλη διασκέδαση. Ξέρω πως δεν έπαιξα Devil May Cry για να μιλήσω για το μεταναστευτικό. Όταν ο Dante κάνει pole dancing και πυροβολεί ταυτόχρονα δαίμονες δεν σκέφτομαι «ναι, αλλά τι θα γίνει με τους πρόσφυγες στα σύνορα;». Στις καλύτερες περιπτώσεις θυμίζει AMV από τα πιο αγνά πρώτα χρόνια του YouTube· στις χειρότερες χασμουριέσαι – κάτι που δεν πρέπει να κάνεις σε Devil May Cry. Μπορεί η σειρά να μην ακουμπάει ένα καλό SSS ranking, αλλά αν κρίνω και από τις δύο σειρές Castlevania σίγουρα θα υπάρξουν αξιόλογες στιγμές στις επόμενες σεζόν για να κρατήσουν τους fans ικανοποιημένους. Πάντως όποιος ενδιαφέρεται να συστηθεί για πρώτη φορά με το Devil May Cry, καλύτερα να ξεκινήσει από τα παιχνίδια.
