«Καλησπέρα, Υδροχόος, παλιά καραβάνα στην τοπική εναλλακτική σκηνή, προσφάτως ποιήτρια». Έτσι θα συστηνόταν η Sugahspank! σε κάποιον που την ακούει για πρώτη φορά. Και αυτή η φράση αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι δύσκολα χωρά σε στερεότυπα. Λίγο πριν τη συνάντησή της με τους Hidroliq στη σκηνή της ΣΤΟΑ Culture, η αγαπημένη ερμηνεύτρια μιλά για τον αυτοσχεδιασμό ως τρόπο ζωής, τη φωνή σαν ένα διαρκές πεδίο αναζήτησης, τη σημασία της εμπιστοσύνης στις μουσικές συνεργασίες και την αλήθεια που αναζητά κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή.
Μια συζήτηση για την ελευθερία, την παρουσία και τη χαρά τού να αλλάζεις συνεχώς σχήμα.
Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις «ναι» στη συνεργασία με τους Hidroliq;
Η εμπιστοσύνη μου στον Mc Yinka, μου μίλησε λίγο φλου στο τηλέφωνο εκείνη την ημέρα που μου πρότεινε το λάιβ «… είναι ένας καινούριος χώρος, δεν έχουμε ακριβή ημερομηνία…» του είπα απλά ότι είμαι πάντα μέσα σε οτιδήποτε μου ζητήσει. Και όταν πήγαμε για πρόβα η εμπιστοσύνη που του έχω αποδείχτηκε και πάλι βάσιμη.
Τι αναζητάς όταν μοιράζεσαι τη σκηνή με άλλους μουσικούς;
Πρωτίστως καλά vibes και μετά τη σύνδεση αυτή και την εμπιστοσύνη που σου επιτρέπει να αφεθείς ώστε να μπείτε σαν ομάδα στο λεγόμενο “in the zone”. Όχι ότι δεν θα μπω μόνη μου αλλά καλό είναι σε ένα λάιβ να συμβαίνει αυτό και στο σύνολο, ώστε να μεταδοθεί καλύτερα και στο κοινό.
Τι φέρνει ο καθένας από εσάς σε αυτό το psychedelic soul session που δεν θα υπήρχε αν εμφανιζόσασταν ξεχωριστά;
Ο Yinka, όχι μόνο ως βοκαλίστας αλλά και ως μπασίστας, μας δίνει τα χαλαρωτικά του vibes. Ο Χριστόπουλος στην κιθάρα μάς ψυχεδελιάζει, ο Γράβαρης στα τύμπανα μάς κρατάει σε εγρήγορση κι εγώ φέρνω το συναίσθημα. Όλο μαζί έχει μια σούπερ κουλ ισορροπία!
Η μουσική σου δίνει πάντα την αίσθηση ότι αφήνει χώρο στο απρόβλεπτο. Πόσο σημαντικός είναι ο αυτοσχεδιασμός για σένα; Είναι μουσική τεχνική ή τρόπος ζωής;
Σαφώς και είναι τρόπος ζωής. Προσπαθώ από μικρή ηλικία να «σπάω τον αλγόριθμό» μου, ώστε να διατηρώ όσο μπορώ την ελευθερία μου. Τραγουδάω διαφορετικά είδη, ζωγραφίζω, αγιογραφώ, γράφω ποίηση. Δεν θέλω να περιορίζω τον εαυτό μου στο τι μπορώ να είμαι. Αυτή η οδός μού βγάζει πολύ νόημα. Είναι κάτι στο οποίο είμαι καλή: να αλλάζω σχήμα.
Η φωνή σου πολλές φορές γίνεται σχεδόν ένα ακόμη όργανο. Πώς έχει εξελιχθεί η σχέση σου μαζί της όλα αυτά τα χρόνια;
Παλιά με ενδιέφερε πολύ να είμαι πολύπλευρη τεχνικά και να μπορώ να ανταπεξέρχομαι σε αντικρουόμενα μεταξύ τους μουσικά είδη. Επίσης ήθελα να καταρρίψω την έννοια του φύλου όσον αφορά τις φωνητικές δυνατότητες· υπάρχουν πάρα πολλά κλισέ. Τελευταία προσπαθώ να απλοποιώ τις ερμηνείες μου και να είμαι πιο κοντά στο συναίσθημά μου. Κυρίως θέλω να τραγουδάω αδιαμεσολάβητα, να μην προλαβαίνει ο εγωισμός να βρει χώρο τη στιγμή που πάλλεται ο λάρυγγάς μου. Προσπαθώ, λοιπόν, να είμαι όσο το δυνατόν πιο παρούσα στη στιγμή.
Υπάρχει κάτι που σήμερα τολμάς να κάνεις με τη φωνή σου και παλαιότερα δεν θα το επιχειρούσες;
Να τραγουδάω στα ελληνικά, και μάλιστα με ελληνικότητα. Έχω πολύ δρόμο μπροστά μου, γιατί είναι κάτι αρκετά δύσκολο, αλλά τουλάχιστον μου έφυγε το κόμπλεξ.
Σε μια εποχή που η μουσική καταναλώνεται όλο και πιο γρήγορα, τι σημαίνει για σένα μια ζωντανή συναυλία; Πιστεύεις ότι το κοινό σήμερα αναζητά περισσότερο την τελειότητα ή την αλήθεια πάνω στη σκηνή;
Ζωντανή συναυλία σημαίνει πάντα σύνδεση. Με τη στιγμή, με την μπάντα, με το κοινό, με τον κοινό τόπο. Δεν μπορώ να τσουβαλιάσω τον κόσμο ως ένα κοινό που αποζητά το ίδιο πράγμα. Δεν ξέρω τι σημαίνει τελειότητα. Αν μιλάμε, για παράδειγμα, για μεγάλες παραγωγές με light show και στυλίστες ή για άρτια τεχνική… Δεν νομίζω ότι υπάρχει τελειότητα. Πάντα λείπει κάτι. Αν υπάρχει τέλεια τεχνική, λείπει ο αυθορμητισμός, για παράδειγμα. Το λάθος είναι πάντα εκεί, και αυτό είναι τέλειο. Η αλήθεια στη σκηνή και στην τέχνη εν γένει νομίζω ότι θα είναι πάντα το νούμερο-ένα διακύβευμα, γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν πουλιέται, δεν αγοράζεται, δεν διδάσκεται. Ή είναι ή δεν είναι.
Η συναυλία γίνεται στο Αίθριο της ΣΤΟΑ Culture, στο κέντρο της Αθήνας. Πώς επηρεάζει ένας χώρος τον τρόπο που χτίζεται μια μουσική βραδιά;
Ο χώρος παίζει τεράστια σημασία, είναι σαν ένα έξτρα lead μέλος της μπάντας. Επηρεάζει τον ήχο, τη διάθεση, το φαντασιακό, νοηματοδοτεί τη βραδιά. Με τελείως άλλη διάθεση παίζεις στο Half Note, με άλλη σε μια αυλή, με άλλη στο Μέγαρο, με άλλη στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ. Στο ένα μέρος θα νιώσεις γοητεία, στο άλλο μαχητικότητα. Στη Στοά δεν έχω ξαναπάει, έχω ακούσει όμως τα καλύτερα.
Έχεις πει ότι η μουσική είναι ένας τόπος ελευθερίας. Σήμερα, μέσα σε έναν κόσμο που μοιάζει όλο και πιο θορυβώδης και πιεστικός, τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σε κάνει να ανεβαίνεις στη σκηνή με την ίδια ανάγκη;
Η ελευθερία της, πάντα. Και το να γίνεσαι ένα με τη στιγμή ενώ ταυτόχρονα χάνεσαι, είναι ένα απερίγραπτο συναίσθημα, σαν το ουσιαστικό σεξ. Είναι γιόγκα και αληθινή αίσθηση του να νιώθεις πως ζεις.
Υπάρχει κάτι που πιστεύεις ότι οι άνθρωποι καταλαβαίνουν για σένα μόνο όταν σε δουν ζωντανά επί σκηνής;
Πολλά μπορούν να καταλάβουν, ανάλογα το live και το ρεπερτόριο. Τον πόνο μου, την αγάπη μου, τη δύναμή μου, το ότι είμαι χαζοβιόλα με έντονο παλιμπαιδισμό, το ότι είμαι ορκισμένη οπτιμίστρια.
Η Γεωργία Καλαφάτη (aka Sugahspank!) είναι και η συγγραφέας και δημιουργός του βιβλίου «Η Αγέραστος Ρόζα», το οποίο κυκλοφορεί από τις ΑΩ Εκδόσεις.
