Αμέσως μου ‘ρθε στο μυαλό το τελευταίο επεισόδιο από τα Εγκλήματα. «Πέρασαν μέρες, περνούν τα χρόνια, πέρασε η φλόγα που καίει στην καρδιά» και η Φλωρίτσα ξανάσμιξε με τον Αλέκο. Τρέχει ο Αχιλλέας με την Κορίνα κι έρχεται η Σωσώ με την μπουκάλα υγραερίου. Περνάει στο παράθυρο τον σωλήνα:
«Δώστε ελπίδα, σώστε ζωές να κάνουμε το αύριο καλύτερο απ’ το χθες. Δώστε ελπίδα, σώστε ζωές», η ηχητική υπόκρουση.
Μπαίνει μέσα: «Δεν σας μυρίζει κάτι;» αναρωτιέται η Κορίνα. «Θέλω να σας μιλήσω. Μισό λεπτό ν’ ανάψω το πούρο μου» και ΜΠΑΜ. «Ουρανέ που περνάς, σ’ όποια πόρτα σταματάς. Ποιος ακόμα με θυμάται; Να ρωτάς, να ρωτάς».
Ε, δεν θέλει ερώτημα την Καίτη Κωνσταντίνου δεν θα τηνε ξεχάσουμε ποτέ. Έχει καταγραφεί στο συλλογικό μας ασυνείδητο ως Σωσώ Παπαδήμα. Έμεινε στην ιστορία και να πέσει το ίντερνετ, να χαθεί η τεχνολογία όλη, όλοι θα την μνημονεύουμε. Η Καίτη Κωνσταντίνου κατάφερε κάτι που λίγοι Έλληνες ηθοποιοί κατορθώνουν. Έπλασε έναν τηλεοπτικό χαρακτήρα δολοφονικό που δεν αγαπήσαμε απλά μα λατρέψαμε. Μια σύζυγος χασάπη που μένει στους Αμπελόκηπους δίχως ιδιαίτερη αισθητική και ξιπασμένη όταν συνειδητοποιεί πως ο άντρας της την κερατώνει τα παίρνει στο κρανίο. Δεν αντιδρά σαν καμία κυράτσα μα μεταμορφώνεται σταδιακά σε μια σκοτεινή καλτ φιγούρα που θα ζήλευε κι ο Τιμ Μπάρντον. Του δίνει ευκαιρίες του χασάπακλα, δίνει σε όλους ευκαιρίες μα δεν την αφήνουνε ν’ αγιάσει.
Η Καίτη Κωνσταντίνου μας έδειξε πώς προφέρεται το μαύρο χιούμορ και το πώς να πλασάρουμε σωστά την ατάκα την σκοτεινή. Το κάναμε όλοι από το 1998 ίσαμε το 2000 που βλέπαμε τα Εγκλήματα και την επόμενη μέρα επαναλαμβάναμε τις ατάκες της με τους ίδιους τονισμούς. Μέσα από τις επαναλήψεις των Εγκλημάτων ήρθε αυτό και κάθισε και στις υπόλοιπες γενιές. «Στολίζω έτσι λίγο, για το κακό», λέει με μια φυσική άνεση στη Φλώρα. Τραγουδά «Χιόνια στο Καμπαναριό πέθανε όλο το χωριό» ραντίζοντας με ποντικοφάρμακο τους κουραμπιέδες. Θέλει να σκοτώσει να εκδικηθεί και στην αρχή της πάνε όλα στραβά και Πλήττω, αναφωνεί.Νανουρίζει το μωρό της μέσα στη μαύρη κούνια του με το Τα παιδιά κάτω στον κάμπο και του λέει «Ακούς τι κάνουν τα κακά παιδάκια; Θα γίνεις και ’συ όταν μεγαλώσεις τέτοιο παιδάκι;». Καταφέρνει να τους σκοτώσει όλους και ’μεις δεν την μισούμε.
Θα μου πεις μίσησες ποτέ την Τασσώ Καββαδία που αυτή κι αν έμεινε στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου ως κακιά. Εδώ δεν μίσησα την Όλγα Μαρκάτου που πέταγε το βιτριόλι της, γιατί η Μαρία Φωκά την ενσάρκωνε έχοντας βρει αυτή την χρυσή τομή. Την ίδια χρυσή τομή και αλήθεια που έδωσε και η Καίτη Κωνσταντίνου στη Σωσώ της και κατάφερε να μπει στη λίστα με τις καλύτερες κακές που ‘χουμε δει στην ελληνική τηλεόραση. Να λέει «Σήμερα είμαστε. Αύριο δεν είσαι» και να γελάμε αντί ν’ ανατριχιάζουμε. Είναι μια σύγχρονη γυναίκα που δεν τρελαίνεται μα μεταμορφώνεται, αυτή ήταν η ανάγνωσή μου για τον ρόλο της στη σειρά. Δεν θα παρακολουθούσα ή θα με με διασκέδαζε μια παρανοϊκή μήτε μια τοξική σύζυγος που κατέληγε δολοφόνος. Θαύμαζα τη μετάβαση του ρόλου που απ’ την πρώτη σεζόν που σχεδόν κανείς δεν έβλεπε ή δεν ήθελε να δει εξελισσόταν σε κάτι καλτ. Αν ξαναδείτε, που θα την ξαναδείτε τη σειρά παρατηρήστε την εξέλιξη του χαρακτήρα που από τη σύζυγο με το κιτς ντύσιμο και το τσιγάρο καταλήγει σε μια γυναίκα με έντονο μέικ απ, ρούχα αβάν-γκαρντ και πούρο στο στόμα.
Αυτή τη σειρά που τη λέγανε Εγκλήματα ήτανε η πρώτη στην ελληνική τηλεόραση που είχε μαύρο χιούμορ με το κιλό δίχως να κουράζει, γιατί το έσπαγαν ανάσες μουσικές σα μικρά βιντεοκλίπ με τους χαρακτήρες. Αυτή η Καίτη Κωνσταντίνου πήρε το μαύρο χιούμορ, τις μακάβριες ατάκες και το ρίσκο. Οι παύσεις της πριν πετάξει την ατάκα, το βλέμμα της το δολοφονικό, το χαμόγελο της το ειρωνικό, οι κινήσεις της οι απότομες και κοφτές είναι όλα η Σώσω που αγαπήσαμε. Οι καλοί ηθοποιοί δεν φοβούνται να παίξουν τον κακό χαρακτήρα μήτε τον αντιμετωπίζουν ως καρικατούρα.
Σε μια ελληνική κοινωνία που θεωρούσε δεδομένη τη θέση της γυναίκας στην κουζίνα της και να υπομένει ακόμα και το κέρατο απ’ τον άντρα της αντιδρώντας νευρικά, είχα μόλις τελειώσει το Λύκειο και αγάπησα τα Εγκλήματα όχι μόνο γιατί είμαι λάτρης του μαύρου χιούμορ μα γιατί είδα μια γυναίκα που πήγαινε στο άλλο άκρο. Έναν ρόλο που το τερμάτιζε εγκληματικά. Όλοι τα είχαν κάνει τα εγκλήματά τους μα εκείνη έκανε το μπαμ. Η Καίτη Κωνσταντίνου με τη Σώσω Παπαδήμα της κάτι με δίδαξαν και μ’ έκαναν καλύτερο. Γι’ αυτό θα την ευχαριστώ πιο πολύ απ’ το ότι με έκανε να γελάσω. Επίσης λίγα χρόνια μετά με τη σειρά Κάπου σε Ξέρω το 2001 τόλμησε να ενσαρκώσει τον Κώστα Καρλάτο που μετά τη φυλομετάβαση έγινε η Λιλίκα Γεωργίου. Καλή θεατρική ηθοποιός, μα στην τηλεόραση έδωσε τα ρέστα της, γιατί τόλμησε και έφερε εις πέρας με επιτυχία δυο ρόλους δύσκολους παρεξηγήσιμους. Ρόλους που μπορούν να καταστρέψουν καριέρα.
Η Καίτη Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1963 στη Ροδοδάφνη Αχαΐας, σπούδασε στη Φιλοσοφική και στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν. Ελπίζω να απόλαυσε την επιτυχία της, να πέρασε τη ζωή της ευτυχισμένη με τους αγαπημένους της ανθρώπους και να μην βασανίστηκε πολύ από τον καρκίνο.
Το τελευταίο επεισόδιο απ’ τα Εγκλήματα κλείνει με τη φωτογραφία που ποζάρουν όλοι μαζί και γελάνε. Ακούγεται το για Πάντα μαζί, σ’ αυτό τ’ ανηφόρι που λένε ζωή. Για πάντα μαζί κι αν έρθουν καημοί, μαζί θα μας βρούνε για πάντα μαζί.
Για πάντα μαζί μας κι η Σωσώ σου, Καίτη Κωνσταντίνου.
