Μαδώντας ρυθμικά το τριαντάφυλλο των Rosas, μοιάζει να αποκαλύπτεται ολοένα και πιο φανερά η φιγούρα της γυναίκας με το θρασύ περίγραμμα, που χορεύει σαν παιδί και δακτυλοδεικτεί σαν δικτάτορας. Όσο πλησιάζουμε στη γύρη, βυθιζόμαστε στο ρομαντικό μυστήριο της Anne Teresa De Keersmaeker, σε σημείο που γινόμαστε σχεδόν κομμάτι του.
Αναπηδώντας ζωηρά με τα ανάλαφρα φορέματα και τα σφιχτά κορδόνια γυρνάμε γρήγορα γύρω από τα πρώτα της έργα μέχρι να ζαλιστούμε και να πέσουμε κάτω. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ειλικρίνεια του “Fase” σε μια προσπάθεια να ξεφύγουμε από τη μαθητική αυθάδεια του “Bartok” και τελικά καταλήγουμε σφηνωμένοι στις καρέκλες γιατί δε θέλουμε να τελειώσει το κλασσικό πια “Rosas danst Rosas”.
Μέσα από την απόμακρη διάσταση της γυμνής κίνησης και τη μαθηματική της ακρίβεια η ενέργεια γίνεται όλο και πιο συναισθηματική. Τέσσερις απλές κινητικές αφετηρίες, ο ήχος από τα μαλλιά που ακουμπούν στο σβέρκο, η επίμονη επανάληψη της μουσικής του Reich, προσπαθούν να πουν πράγματα χωρίς να κρύβονται πίσω απ’ το δάκτυλο τους, χωρίς να δημιουργούν φασαρία αγωνιώντας να ακουστούν μέσα από αυτήν.
Η φυσική ένταση στα κομμάτια των Rosas, η οξύτητα των κινήσεων, δημιουργούν μια τολμηρή δεξιοτεχνική απόπειρα να συνδυαστούν αφηρημένες έννοιες. Έννοιες που κολυμπώντας μέσα σε τριάντα χρόνια αλλοιώνονται, επαναπροσδιορίζονται, επαναδιατυπώνονται και ζωγραφίζουν το υποσυνείδητο μας με πλάγιους αλλά και ξεκάθαρους τρόπους. Οι Rosas είναι μια μελιστάλαχτη φωνή που ξεστομίζει κοφτερές αλήθειες ή ένα ρομαντικό παραμύθι που εκσφενδονίζεται από ένα σφιχτό στόμα με τσιριχτή φωνή.
Κοιτάμε φευγαλέα τον κόσμο μέσα από τα «παχιά» γυαλιά της De Keersmaeker, την παιδικότητα της ναφθαλίνης που διασχίζει την αμείλικτη ενηλικίωση, τους ακάλεστους τονισμούς από τη μουσική της συρόμενης καρέκλας, τους γυμνούς ώμους που ξεπετάγονται αδίστακτα από γυναικεία πουκάμισα, την ομοιοκαταληξία των ελλειπτικά κινούμενων σκέψεων και πιάνουμε τον εαυτό μας να θέλει να τα φοράει όλο και περισσότερο.
Μοντάροντας τις κομμένες σκηνές του έπους των Rosas κοντεύουμε να ανακαθίσουμε στην ιδέα της μουσικότητας της κίνησης και όχι στην κινητικότητα της μουσικής. Μια σχέση που σταδιακά δομήθηκε και αποδομήθηκε, διασταυρώνοντας την ανυπόμονη μουσική φράση με την μετανιωμένη κίνηση που τρέχει να την προλάβει, τον ακούραστο χτύπο με την ταχύτατη ενέργεια της σωματικής ακινησίας. Ένα παιχνίδι με κανόνες, ζαβολιές και την αγωνιώδη έκφραση της De Keersmaeker να κρύβεται πίσω από θαρραλέες ακουστικές επιλογές –Steve Reich, John Cage, Thierry de Mey– προσπαθώντας να εμποδίσει το χορό της να γίνει πάρεργο της μουσικής, αλλά μια ιδιοποίηση της πληθωρικότητας της.
Σε ένα διάδρομο που κινείται μηχανικά μπροστά από ένα κρεμασμένο πόστερ, οι Rosas χορεύουν στη φύση και μυρίζουν τα λουλούδια. Η εφευρετικότητα του ύφους της κίνησης και η αφροποιημένη υφή κλείστηκαν σε γυάλινα μπουκάλια και μοιράστηκαν στις ακτές που η σύγχρονη τέχνη βρίσκει πάτημα και ουσία. Όσοι κατάφεραν να τα ανοίξουν ήρθαν αντιμέτωποι με την περίπλοκη διάσταση της τέχνης των Rosas, ενώ όσοι δεν τα έχουν δει καν, μοιάζουν συγγενικά πρόσωπα στην κουπαστή του πλοίου χωρίς μαντήλι αποχαιρετισμού.
Στην τροχιά της περιοδεύουσας δύναμης των Rosas σε όλο τον κόσμο, καθόμαστε αναπαυτικά και ανήσυχα για το απρόσκλητο της παρουσίας τους. Πίσω από τις κουρτίνες των παρασκηνίων φαίνεται να ακονίζουν τα μαλακά νύχια τους και η μυρωδιά από τα κάνιστρα σκορπίζεται στην ατμόσφαιρα, για να σηκωθεί και να φωνάξει κάποιος: «Μας πυροβολούν με τριαντάφυλλα!»
Διαβάστε περισσότερα για τις παραστάσεις που παρουσιάζει η Anne Teresa De Keersmaeker στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, από τις 28.02 έως τις 04.03.2012
