Όταν διάβασα για το αφιέρωμα του Πέτρου Κλαμπάνη στον Miles Davis ήμουν σίγουρη πως οι πρώτες μέρες του Ιουλίου θα ξεκινούσαν με φανταστικές μελωδίες και συναισθήματα, στον βιωματικό κήπο του Μεγάρου. Ονομάζω τον κήπο του Μεγάρου βιωματικό γιατί με έναν περίεργο τρόπο η επαφή του ακροατή με την γη τον κάνει να νιώθει κάθε νότα, κάθε λέξη. Γκαζόν, ψάθα, πόδια ξυπόλητα, άπερολ στο χέρι. Στρώνουμε με ένα κάπως ζογκλερικό τρόπο και καθόμαστε. Η ορχήστρα ανεβαίνει στη σκηνή αυτή τη μαγική ώρα του σούρουπου. Οι μουσικοί (Πέτρος Κλαμπάνης – Μπάσο, Δήμος Δημητριάδης – Τενόρο Σαξόφωνο, Δημήτρης Τσάκας – Άλτο Σαξόφωνο, Ανδρέας Πολυζωγόπουλος – Τρομπέτα, Γιάννης Παπαδόπουλος – Πιάνο, Ziv Ravitz – Τύμπανα) παίρνουν τις θέσεις τους και το κονσέρτο ξεκινάει. Οι πρώτες νότες από το μπάσο του Πέτρου Κλαμπάνη δηλώνουν επίσημα την έναρξη.
Η μουσική ρέει. Κοιτάζω τον ουρανό και σκέφτομαι είναι γονιδιακός ο Μiles Davis; Είναι! Κάπου στο χωροχρόνο του σύμπαντος υπάρχουν αποθηκευμένες οι μελωδίες και οι φράσεις του. Η αύρα του. Το τσαγανό του, το πείσμα του και το πώς είναι να μην το βάζεις κάτω δημιουργώντας παγκόσμια ηχητική παρακαταθήκη και καινοτόμα μουσική σε τόσο δύσκολους καιρούς για έναν μαύρο άντρα στην Αμερική των 40’s-50’. Κάπως εκεί με ένα παράδοξο τρόπο μου ταίριαξε με την γήινη πληθωρικότητα και το εκτόπισμα του κοντραμπάσου. Του χαρακτήρα του κοντραμπάσου και δη το παίξιμο του Πέτρου Κλαμπάνη που με τόσο σεβασμό και ευγένεια «έπιασε» τον Miles Davis. Δεν είχα βέβαια αμφιβολία για έναν από τους πιο καινοτόμους μπασίστες της σύγχρονης τζαζ σκηνής. Όλες οι εμβληματικές στιγμές του Miles αποτυπώθηκαν «πειραγμένες» μέσα από την αισθητική του Πέτρου Κλαμπάνη. Όλα τα εμβληματικά κομμάτια του ήταν εκεί. “Rocker”, “Milestones”, “Blue in Green”, “So What”, “Tutu”, “In a Silent Way”, και το “Footprints” με το μπάσο απόλυτο πρωταγωνιστή σε μια από τις πιο όμορφες στιγμές της βραδιάς. Μου άρεσε πάρα πολύ και η προσθήκη του “Latent Info”, του κομματιού από το ομώνυμο τελευταίο άλμπουμ του Πέτρου Κλαμπάνη που ταίριαξε ιδανικά με τo αφιέρωμα. Ακούστε τον δίσκο, είναι ένας από τους κορυφαίους για το 2025.
Πολύ όμορφες και κάποιες ενδιάμεσες παύσεις – όσες έπρεπε – για να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας κάποιες από τις πιο όμορφες φράσεις του Miles Davis. Η αλήθεια είναι πως τρέφω μεγάλη συμπάθεια για το σύνολο της προσωπικότητάς του και καταλήγω πως χρήζει βαθιάς μελέτης το όλον του ανθρώπου αυτού. Στα ενδότερα μουσικά τώρα… Ενθουσιάστηκα με την ορχήστρα. Είναι μια πραγματική jazz dream team. Μου άρεσε γιατί το κοντραμπάσο ενώνεται με όλα τα άλλα όργανα με πάρα πολύ όμορφο, ευγενικό και από καρδιάς τρόπο. Συνομιλεί με όλα, σιγοντάρει το πιάνο, νιώθει τον ηλεκτρισμό των κρουστών, παίρνει ανάσα από την τρομπέτα και αφήνει τα σαξόφωνα να του δείξουν έναν πιο εξωστρεφή δρόμο. Αξιοπρόσεκτες και εξαιρετικά συγχρονισμένες οι κλιμακώσεις τους. Ο ακροατής ερχόταν σε επαφή με μια ορχήστρα ενωμένη σε ένα. Σημείωση ο Ziv Ravitz στα τύμπανα είναι μακροχρόνιος συνοδοιπόρος του Πέτρου Κλαμπάνη, ο οποίος συμμετέχει στα άλμπουμ του μαζί με τον Κristjan Randalu όπου και οι τρεις μαζί δημιουργούν ένα σύγχρονο και καινοτόμο jazz trio.
Από την βραδιά κράτησα μια φράση του Miles που έκανε τη καρδιά μου να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά. «Η μουσική δεν είναι οι νότες που παίζεις, αλλά αυτές που επιλέγεις να μην παίξεις. Εκεί αποκαλύπτεται ο ίδιος ο καλλιτέχνης. Με το βλέμμα, την πρόθεση, την αμφιβολία, τη σιωπή, τον διάλογο με το άγνωστο και τη στιγμή. Εγώ πάντα έψαχνα εκεί μέσα γιατί εκεί κρύβεται ο άνθρωπος».
