Στις 11 Φεβρουαρίου το βράδυ άρχισαν να μου εμφανίζονται story στο instagram με εντυπωσιακές φωτογραφίες από έργα καλλιτεχνών σε έναν χώρο που προσπαθούσα να καταλάβω τι ήταν. Όσο τα story πλήθαιναν έγινε ξεκάθαρο πως ήταν ένα parking συγκεκριμένα στη Βασιλίσσης Σοφίας και όταν διασταυρώθηκαν όλες οι πληροφορίες έμαθα ότι η έκθεση έχει τίτλο Ephemeral Party, διαρκεί έως τις 17 Φεβρουαρίου και παρουσιάζει έργα 19 καλλιτεχνών μοντέρνων και σύγχρονων από την Ελλάδα και τη διεθνή σκηνή. Tην επόμενη μέρα επισκέφθηκα κι εγώ την έκθεση, περιηγήθηκα σε ένα υπόγειο parking κατεβαίνοντας στους τρεις ορόφους -1, -2 και -3 με το Εφήμερο των Ονείρων, του Χρόνου και των Αναμνήσεων να τιτλοφορούν το κάθε επίπεδο, αντίστοιχα. Συνάντησα φωτισμένα εξαιρετικά τα έργα των Γιάννη Βαρελά, Γιώργου Μπουζιάνη, Στηβ Γιαννάκου, Κωνσταντίνου Κακανιά, Max Hooper Schneider και το χειρόγραφο από Τα Κεριά του Καβάφη. Eντυπωσιάστηκα με την οικειότητα των έργων της Χρύσας (Βαρδέα) στον συγκεκριμένο χώρο, ενώ με καθήλωσαν τα έργα της Μαλβίνας Παναγιωτίδη και Δημήτρη Γκέτση και έμεινα αρκετή ώρα επιστρέφοντας τρεις φορές στο video της Ariana Papademetropoulos.
Η ιδέα αυτής της εικαστικής παρέμβασης σε ένα χώρο δημόσιας χρήσης είναι του Φίλιππου Τσαγκρίδη Παναγόπουλου, ο οποίος μαζί με την Κατερίνα Χατζή έκαναν την επιμέλεια της έκθεσης. Η Κατερίνα Χατζή μιλάει στο ελc σχετικά με την έκθεση: «Η δυναμική του Ephemeral Party είναι ότι προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε μουσειακές προδιαγραφές για μία έκθεση που πραγματοποιείται σε έναν χώρο πάρκινγκ, αποφεύγοντας την αισθητικοποίηση».
Τα έργα παρουσιάζονται σε όλα τα μέρη του parking και μάλιστα ακόμα και σε απρόσμενες γωνίες του ή πιο αθέατες πλευρές του, όπως όταν συνάντησα πίσω από μία κολόνα του parking κάτι που με τίποτα δεν περίμενα: το έργο του Τσαρούχη «To Tέλειον». Η επιμελήτρια Κατερίνα Χατζή μιλάει στο ελc για το “Ephemeral Party”, πώς είναι να επιμελείσαι μία έκθεση σε parking και πώς προσέγγισαν τα έργα και τους περιορισμούς του χώρου.
Πώς είναι να επιμελείσαι μία έκθεση σε parking; Ποια είναι τα στοιχεία πρόκλησης ενός τέτοιου χώρου. Οι δυσκολίες αλλά και τα θετικά σημεία του.
‘Ενας χώρος στάθμευσης οχημάτων έχει έντονα αρχιτεκτονικά στοιχεία τα οποία εξυπηρετούν στη λειτουργία και τη χρήση του. Συγκεκριμένα, στο Carco Parking κάποιος εισέρχεται στον χώρο από μία ράμπα που υποχρεώνει σε μία καθοδική πορεία κάτω από την επιφάνεια της γης. Ο χώρος έχει χαμηλό ύψος και ορίζεται από τον επαναλαμβανόμενο κάναβο της διαγράμμισης των θέσεων στάθμευσης. Οι τοίχοι και οι οροφές διατρέχονται από εγκαταστάσεις ηλεκτρολογικές, πυρόσβεσης, κλιματισμού κλπ. και σε κάποια σημεία υπάρχει ογκώδης μηχανολογικός εξοπλισμός. Στο κέντρο κάθε ορόφου δεσπόζουν τα δύο ασανσέρ οχημάτων. Υπάρχουν μερικά κρυφά δωμάτια και σκοτεινές γωνιές. Όλα αυτά τα στοιχεία σε συνδυασμό με την εφήμερη ανθρώπινη παρουσία εντός του, έγιναν η αφορμή για τη διαμόρφωση του αφηγήματος της έκθεσης.
Από την αρχή, μαζί με τον Φίλιππο Τσαγκρίδη Παναγόπουλο -ο οποίος είχε την ιδέα να κάνουμε μία έκθεση στο πάρκινγκ-, αποφασίσαμε ότι ο χώρος θα αποτελεί δυναμικό μέρος της έκθεσης. Σεβαστήκαμε τα χαρακτηριστικά του πάρκινγκ, χωρίς να θέλουμε να τα καλύψουμε. Για αυτόν τον λόγο δώσαμε μεγάλη βαρύτητα στον κατάλληλο φωτισμό, ο οποίος αναδεικνύει τα έργα και συγχρόνως δημιουργεί μία ατμόσφαιρα η οποία «αγκαλιάζει» τις έννοιες που ερευνά η έκθεση. Αρχίσαμε να σχεδιάζουμε την έκθεση όταν το πάρκινγκ ήταν ακόμα εργοτάξιο, συνεπώς οφείλαμε να αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες που προκύπταν σε έναν εν εξελίξει χώρο. Μεγάλη πρόκληση αποτέλεσε, ο τρόπος που θα αναρτιούνταν τα έργα και ο φωτισμός, καθώς υπάρχουν παντού σωλήνες, συσκευές και μηχανήματα, σε συνδυασμό με το χαμηλό ύψος της οροφής. Αυτό το ζήτημα επιλύθηκε ανά περίπτωση με ειδικές κατασκευές. Ωστόσο, ένα πολύ σημαντικό πλεονέκτημα και κίνητρο για την οργάνωση της έκθεσης σε αυτό το μέρος, είναι ότι το πάρκινγκ ως ένας χώρος δημόσιας χρήσης, είναι οικείος ακόμα και στο κοινό το οποίο δεν συνηθίζει να επισκέπτεται εκθεσιακούς χώρους. Αυτό το χαρακτηριστικό συνετέλεσε στην προσβασιμότητα της έκθεσης. Σε λιγότερο από μία εβδομάδα, έχουν επισκεφτεί το Ephemeral Party χιλιάδες κοινού και χαιρόμαστε πολύ για αυτό!
Εκμεταλλευτήκατε σχεδόν, αν όχι όλα τα σημεία του Parking , ακόμα και πίσω από μία κολόνα που δεν φαινόταν εύκολα τοποθετήθηκε ο πίνακας του Τσαρούχη «To Tέλειον». Μοιραστείτε μαζί μας σκέψεις/ εμπειρία από την επιλογή των έργων στον χώρο .
Σε γενικές γραμμές προσεγγίσαμε δημιουργικά τους περιορισμούς του χώρου, βρίσκοντας τελικά λύσεις που μπορεί να μην είχαμε σκεφτεί διαφορετικά. Για παράδειγμα, τα μικρά δωματιάκια και οι σκοτεινές γωνίες, αξιοποιήθηκαν για να αυξήσουν τη διάδραση του κοινού, καθώς καλείται να συμμετέχει ενεργά για να ανακαλύψει κάποια σημεία που εκ πρώτης μπορεί να μην φαίνονται. Το εμβληματικό έργο του Γιάννη Τσαρούχη τοποθετήθηκε σε αυτό το σημείο για να διαφοροποιηθεί από τα υπόλοιπα έργα. Σε αντίθεση με τα έργα αυτής της ενότητας (Το εφήμερο των αναμνήσεων) που πραγματεύονται τη λήθη, το συγκεκριμένο έργο απεικονίζει τον άφθαρτο και αιώνιο έρωτα. Επίσης, τοποθετώντας το σε αυτό το σημείο, το κάθε άτομο αντικρύζει τον «έρωτα» από κοντά και μόνο του.
Ποιοι είναι οι εικαστικοί διάλογοι που θέλατε να έχουν οι τρεις όροφοι και αν θέλετε να ξεχωρίσετε κάποια τέτοια έργα καλλιτεχνών.
Οι έννοιες που εξερευνώνται σε κάθε ενότητα είναι συναφείς και ως εκ τούτου τα έργα συνομιλούν μεταξύ των διαφορετικών ορόφων. Για παράδειγμα τα έργα του Κωνσταντίνου Κακανιά, “Study for to Requiem” και “To die”, που υπάρχουν στον -1 όροφο είναι σε διάλογο με τα έργα του -2 ορόφου που αφορούν στην θνητότητα. ‘Η το δυστοπικό έργο του Max Hooper Schneider «Extinction of Neon 8» στον -3 όροφο (Το εφήμερο των αναμνήσεων) είναι αρκετά συγγενικό με τα έργα του -1 ορόφου (Το εφήμερο των ονείρων) τα οποία αποτυπώνουν σουρεαλιστικά εφιαλτικά τοπία.
Τα έργα της Χρύσας πχ είναι τόσο οικεία στον χώρο αυτόν, υπήρχαν κάποια έργα που όταν είδατε ότι μπήκαν στον χώρο «μεταμορφώθηκαν» ή αναδείχθηκαν σε άλλες ερμηνείες στα μάτια σας;
Σε ένα «κρυφό δωμάτιο» του -1 ορόφου υπάρχουν τοποθετημένα στους τέσσερις τοίχους, από την οροφή έως το δάπεδο τα «μυρμηγκάκια» του Γιάννη Γαϊτη. Αυτό το δωμάτιο εκπλήσσει, καθώς απουσιάζει από τον κατάλογο της έκθεσης, ομοίως με το όνομα του καλλιτέχνη. Λόγω αυτής της τοποθέτησης, δημιουργείται μία αντιστροφή: τα παθητικά «μυρμηγκάκια» από αντικείμενο κοινωνικής και πολιτικής κριτικής, μετατρέπονται σε εξουσιαστική μάζα η οποία «κοιτά» τον θεατή που στέκεται στο κέντρο του δωματίου, κάνοντας τον να αισθανθεί ότι είναι ο ίδιος αυτός που είναι υπό κρίση.
Info:
“Ephemeral Party” στο Carco Parking
