Ένα σόου – μια ποπ εμπειρία με synth, beat και δυνατά φωνητικά ζήσαμε όσοι ήμασταν στην Πλατεία Νερού το Σάββατο 27 Ιουνίου, αλλά κι ένα παράδοξο κατ’ εμέ line up. Ας τα πάρω όμως τα πράγματα απ’ την αρχή…
Το να πας σε συναυλία δεν είναι και κάτι τόσο απλό, δεν λες άντε πάω κι όπου με βγάλει. Θέλει οργάνωση, αντοχή και υπομονή. Θέλει και έναν σεβασμό από τους διοργανωτές και το κοινό προς τους καλλιτέχνες του line up. Θέλει να σκέφτεσαι το κοινό που πληρώνει ένα εισιτήριο. Ένα κοινό που όσο κι αν το ενημερώσεις ότι πρέπει να ‘ρθει με το αντιηλιακό του, το καπέλο του, τα γυαλιά ηλίου του, θα τονε φάει τον ήλιο του. Θυμάμαι δέκα χρόνια πριν όταν πήγα στο πρώτο το Release έβλεπες τη θάλασσα, τώρα πια βλέπω τα περίπτερα που μερικά έχουν θέσεις πάνω για τους εκλεκτούς. Πάντα στον χώρο της Πλατείας Νερού το πρόβλημα ήταν ότι οι πόρτες ανοίγουν στις 18:00, ντάλα ήλιο και στις 00:00 το αργότερο, πρέπει όλος ο χώρος να ‘χει αδειάσει. Aπ’ τα 20 μου που έτρεχα στις Μαλακάσες, μην σας πω και πιο ανήλικος που έτρεχα στις Σαμοθράκες, το ντάλα ήλιος δεν μου λειτουργούσε. Είμαι συνταξιούχος ρέιβερ που προτιμώ να ξημερωθώ απ’ το να πάθω ηλίαση. Έχω όμως παιδεία συναυλιακή και γνωρίζω ότι είναι ασέβεια το να πας σε μια συναυλία λίγο πριν τις 21:00 που εμφανίζεται το μεγάλο όνομα. Δυστυχώς στην Πλατεία Νερού αυτό συχνά αδυνατώ να το πράξω. Μακάρι να γινότανε με κάποιον τρόπο του χρόνου μετά από αποδεδειγμένα 10 χρόνια επιτυχίας του Release να επιτύχουν οι διοργανωτές μια παράταση του χώρου και ν’ ανοίγουν οι πόρτες έστω στις 19:00 και να κλείνει στη μία τη νύχτα. Έτσι κι αλλιώς και στις δώδεκα παρά που αποχωρούμε λες και μπορείς να βρεις λεωφορείο ή ταξί;
Στη συναυλία του Σαββάτου 27 Ιουνίου, οι Saint Etienne, που αποχωρούν από τη δισκογραφία μετά από 35 χρόνια επιτυχίας ήρθαν να μας αποχαιρετήσουν, δεν μου πήγαινε η καρδιά να τους χάσω. Μα είδα ότι ήτανε πρώτοι στο line up, μετά ακολούθησε ο Σλοβένος DJ Gramatik και για κλείσιμο οι Pet Shop Boys. Θα μου πεις λύση στην εξίσωση δεν υπάρχει, διότι η ηχητική λογική προστάζει να βάλεις τους Saint Etienne πρώτους με τη βρετανική indie pop κομψότητά τους και τους dance ήχους της dream pop, της electronica τους. Ο Gramatik κανονικά δεν ήτανε μήτε για την αρχή ή για τη μέση, ήτανε για κλείσιμο. Ο Denis Jasarevic τα σπάει, ο ήχος του είναι breakbeat, trip hop, electro, dubstep. Είναι electro soul ο άνθρωπος και τόνε σέβομαι, γιατί έπαιρνε τις κασέτες της αδελφής του με funk jazz soul ακούσματα που τον βοήθησαν να διαμορφώσει τον προσωπικό του ήχο και αποτελεί πια μία από τις πιο αναγνωρισμένες φιγούρες της ανεξάρτητης ηλεκτρονικής σκηνής με έδρα του τη Νέα Υόρκη.
Το μεγάλο όνομα αδιαμφισβήτητα ήτανε οι Pet Shop Boys, οι αρχιτέκτονες της ποπ, όπως τους έχουν χαρακτηρίσει. Για μένα εξακολουθούν να είναι οι τύποι απ’ την Αγγλία που άκουγα από τις αντεγραμμένες κασέτες με αφιερώσεις που έπαιρνα από τα ξαδέλφια μου. Που τις έβαζα στο walkman και την ψυχή μου γαλήνευαν αγνοώντας το κοινωνικο-πολιτικό-μουσικό υπόβαθρο των It’s A Sin, West End Girls, Rent και γενικά όλων των ασμάτων τους. Ήμουν ένα παιδί που με κούναγε ο ήχος τους. Το Σάββατο ήμουν ένας ενήλικας που περιφερόταν να βρει μια σκιά, γιατί οι θέσεις στον ήλιο ήτανε πολλές. Γουστάρω την αρένα γενικά, ποτέ μου δεν ζήλεψα τα προνόμια των VIP area, αν και τα open bar τα αγαπώ. Μήτε θέλησα ποτέ να δω τη θέα από τα καθίσματα των περιπτέρων που μου κρύβουν τη θέα προς τη θάλασσα. Είμαι «καθαρόαιμος» συναυλιακός τύπος που θέλω να κυκλοφορώ ανάμεσα στους ζωντανούς ακόμα κι αν μέσα μου νιώθω νεκρός. Θέλω να ακούω τα σχόλιά τους, την γκρίνια τους, τα ουρλιαχτά χαράς τους. Θέλω να βλέπω την κάθε συναυλία σαν έναν ζωντανό οργανισμό που πάλλεται από μουσική και χειροκρότημα. Θέλω τις καλύτερες δυνατές συνθήκες και μην παρεξηγηθώ το Release τις παρέχει, μα μπορεί και καλύτερα. Πάντα μπορούμε και καλύτερα, πάντα οφείλουμε να μπορούμε τα καλύτερα, γιατί πια πάψαμε να ‘μαστε αυτή η επαρχία της Ευρώπης συναυλιακά που σπάνια έρχονταν ονόματα μεγάλα να μας τιμήσουν. Ως κοινό γεμίσαμε στάδια και λοιπούς χώρους, τιμήσαμε καλλιτέχνες με την παρουσία μας και δεν βάλαμε οικονομικά μέσα τους παραγωγούς. Ως κοινό είμαστε ενεργό.
Φτάνω στην Πλατεία Νερού μαGoofys, μόνος στις 18:30. Φοράω το καπέλο, τα γυαλιά ηλίου και την μπλούζα πετσομπόϊζ που πολλοί με σταμάτησαν να μου πουν τι ωραία μπλούζα είναι αυτή, από πού την έχεις πάρει. Προχώρησα προς τη σκηνή και είχε κόσμο αρκετό μπροστά από τους Saint Etienne, μα λίγο ντράπηκα δεν ήμασταν τόσοι όσοι θα τους έπρεπε. Μα όσοι ήμασταν, ήμασταν εκεί παρόντες, χορεύαμε και τους χειροκροτούσαμε. Ποιότητα και όχι ποσότητα. Η Sarah Cracknell φαινόταν χαρούμενη και έδινε φωνή στα Kiss and Make Up, Soft Like Me, Tonight, Only Love Can Break Your Heart και He’s on the Phone. Παρόντες και οι Pete Wiggs και Bob Stanley, οι τύποι που δημιούργησαν το συγκρότημα στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και επειδή αγαπούσαν τόσο πολύ τη γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα A.S. Saint-Étienne δώσανε τ’ όνομά της στην μπάντα τους.
Τελειώνουν το πρόγραμμά τους κι αρχίζουν οι τεχνικοί στη σκηνή να ξεστήνουν για να στήσουν το επόμενο. Ο κόσμος σπάει, πάει στα μπαρ, στα σημεία φαγητού και στα περίπτερα. Σ’ αυτή τη συναυλιακή μέρα ήτανε φανερά περισσότεροι οι ασπρομάλληδες συμμαθητές μου και μεγαλύτεροι από μένα αν και είχε αρκετό νέο κόσμο. Μάλιστα πέτυχα και γονείς με προσχολικά παιδιά που τους φορούσαν στο κεφάλι ακουστικά ακύρωσης ήχου και πολύ μ’ άρεσε αυτό. Είναι γιορτές οι συναυλίες και τι καλύτερο απ’ το να παίρνεις ακόμα και το παιδί σου μαζί, αρκεί να φροντίζεις να μην κουφαθεί. Μια άλλη μάνα παρακάτω πάστωνε τον γιο της, ηλικίας δημοτικού, με το αντιηλιακό και εκείνος γκρίνιαζε. «Ήθελες να έρθεις μαζί μου, στο ‘χα πει, ας έμενες με τον πατέρα σου». Τη ρώτησα δίχως να την ξέρω «ο μπαμπάς δεν γούσταρε να ‘ρθει Pet Shop Boys;». Κι όπως του έβαζε αντιηλιακό του γιου είπε: «όταν σπουδάζαμε στην Αγγλία δεν είχε αφήσει συναυλία για συναυλία και πια δεν πάει πουθενά, τον έχει φάει η δουλειά. Αλλά ‘γώ του είπα Pet Shop Boys θα πάω και μόνη μου». Παρακάτω άκουγα έναν μπαμπά να εξηγεί στον έφηβο γιο, του ποιοι είναι οι Saint Etienne και ότι πια διαλύονται και τον ρωτάει ο μικρός «μα γιατί διαλύονται τα γκρουπ ρε μπαμπά;». «Δεν είναι όλα τα γκρουπ δεμένα», πετάγομαι εγώ, «κάποια στιγμή φτάνει ο κορεσμός, του έχεις πει για τους Beatles και τη ζημιά που έκανε η Yoko Ono;». Γέλασε ο πατέρας «ε δεν έχουμε φτάσει ακόμα σ’ αυτή την ύλη, τώρα θα του έλεγα για τους Pet Shop Boys και ότι δεν θα διαλυθούν ποτέ». Είχα πάρει την πορτοκαλάδα μου στο χέρι, ήδη κάθονταν και σε σκιά και του είπα «μου επιτρέπεις να πω στον μικρό μια μικρή ιστορία;». «Ναι» μου είπε «φοράς και σωστή μπλούζα»:
Μια φορά και έναν καιρό δυο αγόρια κάθονταν σε μια ουρά ενός μαγαζιού με μουσικά όργανα για ν’ αγοράσουν συνθεσάιζερ. Κάπου το 1980, στις αρχές του, αυτά τα δυο αγόρια αγαπούσαν τη μουσική πολύ, ειδικά την ηλεκτρονική. Τότε δεν υπήρχαν κινητά και οθόνες να κοιτάς, τότε στην ουρά ο κόσμος συνομιλούσε όπως κάνουμε τώρα εμείς. Άγνωστοι μιλάνε μεταξύ τους για να περνά ευχάριστα η ώρα. Κι αυτά τα δυο αγόρια μίλησαν και κατάλαβαν ότι έχουν κοινά πολλά και δώσανε ο ένας το τηλέφωνό του στον άλλον. Τον έναν τον έλεγαν Neil Tennant, τον άλλον Chris Lowe και μαζί φτιάξανε ένα συγκρότημα, τους Pet Shop Boys, που σ’ έφερε ο μπαμπάς ν’ ακούσεις σήμερα».
«Και γιατί τους λένε Pet Shop Boys κι όχι synth shop boys;» ρώτησε ο εύστροφος μικρός. Τον λόγο πήρε ο μπαμπάς του και απάντησε: «Γιατί κάποιοι καλοί κοινοί τους φίλοι δούλευαν σε ένα pet shop». Γω αποχαιρετώντας τους, συμπλήρωσα: «Το όνομα που είχαν αρχικά επιλέξει να βάζουν στα demo τους ήταν West End, τώρα εξήγησέ του τι ήταν τα demo, σ’ έβαλα σε μπελά» και έφυγα. Πήγα πάλι στη σκηνή για ν’ ακούσω τον Gramatik που ευτυχώς είχε κι ένα αεράκι να δροσίζει με όλη τη νεολαία κει να χορεύει κι ας μην είχε πέσει ακόμα ο ήλιος, ήτανε 19:45. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα πολύ να χορέψω, προτίμησα να φυλάξω δυνάμεις, μ’ είχε βαρέσει κι ο ήλιος οπότε όλο έβρισκα ευκαιρίες να πάω στο μπαρ να πάρω ένα μπουκάλι νερό να το πιω μονορούφι. Άρχισα να βρίσκω και σιγά σιγά γνωστούς που κατέφθαναν κι είπα και δυο κουβέντες. Εννιά παρά όμως ήμουν στο κέντρο της σκηνής, στη μέση περίπου να πιάσω το στασίδι μου. Είχε πάει η ώρα 21:00 κι άκουγα κάποιους ν’ απορούν γιατί δεν έχουν βγει ακόμα οι Pet Shop Boys. Ε, μια δυο τρεις τους απάντησα «θα βγουν 21:30 λέει το πρόγραμμα, οπότε υπολογίστε 21:45 θα μας τραγουδούν». Δεν τους άρεσε καθόλου αυτό που τους είπα, φάνηκε στο πρόσωπό τους.
Σβήνουν τα φώτα και βγαίνουν οι Pet Shop Boys, άρχισε το χειροκρότημα, ο χορός και το sing along απ’ όλους. Φυσικά τα κινητά πήραν φωτιά. Το σόου των Pet Shop Boys καταπληκτικό, καλοστημένο με αισθητική ως και τα ρούχα που άλλαζε ο Neil Tennant τα ζήλεψα ειδικά την ασημένια μεταλλική καμπαρντίνα του κι ας είχε λιοπύρι θα τηνε φόραγα. Φωνή βελούδινη, δεν έχει χάσει ακόμα το μεταξένιό της άγγιγμα στ’ αυτιά μου παρά τα τόσα χρόνια. Μας είπε ότι μας αγαπά, ότι χαίρεται που είναι ξανά εδώ και ότι θα μας παρουσιάσει το full show τους κι όχι το festival show τους. Εμείς του αποδείξαμε ότι τους αγαπάμε μιας και δεν σταματούσαμε να χορεύουμε και να τραγουδάμε. Ειδικά όταν πέφτανε τα πιο μελωδικά μελαγχολικά τραγούδια τους κυριαρχούσε μια ανατριχίλα, φυσούσε και το αεράκι το δροσερό κάνοντας τη βραδιά ακόμα πιο μαγική. Το τι χαμός έγινε όταν έπεσαν τα It’s a Sin, Domino Dancing, Suburbia, Always on My Mind, West End Girls δεν χρειάζεται να σας πω. Ειδικά το Go West ήτανε σαν ένα μικρό pride χάρη στα βίντεό τους με αποσπάσματα από παλιά pride parades. Τη βραδιά έκλεισαν με το Being Boring κι εμείς να τους αποθεώνουμε χειροκροτώντας τους ασταμάτητα. 40 χρόνια αυτοί οι άνθρωποι διασκεδάζουν πλήθη και γεμίζουν αρένες, τι να λέμε τώρα; Το γιατί το απαντά ο στίχος τους: And we were never being boring. We were never being bored. ‘Cause we were never being boring. We were never being bored.
Η συνολική μου εμπειρία ήταν σα να ‘μαι παρών μόνος και μαζί με άλλους ν’ ακούμε μια μουσική που ενώνει γενιές. Από την κομψή ποπ των Saint Etienne, τον σύγχρονο ηλεκτρονικό groove του Gramatik ίσαμε το μεγαλειώδες πολύχρωμο πάρτι των Pet Shop Boys. Μπορεί να γκρινιάζω Release για τον ήλιο αλλά μου ‘χετε χαρίσει κι εσείς και η Πλατεία Νερού αναμνήσεις συναυλιακές δέκα χρόνια τώρα που θα τις κουβαλάει ο σκληρός δίσκος της μνήμης μου για πάντα. Απόδειξη το ότι όσοι πολλοί αποχωρήσαμε από τη συναυλία πάνω στην Εσπλανάδα είχαμε ένα χαμόγελο στο πρόσωπο κι ας γνωρίζαμε ότι ο δρόμος του γυρισμού προς τα σπίτια μας θα ‘ταν γιομάτος δυσκολίες.
