Η Ελπίδα Ορφανίδου στο elculture.gr

"Στην κίνηση με ενδιαφέρει το στοιχείο της παραμόρφωσης καθώς και οι παράδοξοι συνδυασμοί εκφράσεων"

Γνώρισα την Ελπίδα Ορφανίδου στην παρουσίαση του Φεστιβάλ Αθηνών 2011. Με τη φρεσκάδα, τη δύναμη και τη χάρη της νέας χορεύτριας. Στο πρόγραμμα που μας δόθηκε αναφέρεται ότι βασικό κριτήριο για την επιλογή των πέντε σχημάτων σύγχρονου ελληνικού χορού ήταν η ηλικία, η πρωτοτυπία και η φρεσκάδα της κατάθεσης. Μάλλον εύστοχο, γιατί ακριβώς αυτά ένιωσα όταν μιλήσαμε με την Ελπίδα. Ο χορός εξάλλου ήταν πάντα από τα δυνατά σημεία του φεστιβάλ, οπότε με εμπιστοσύνη και ενδιαφέρον περιμένουμε την πρώτη από τις παραστάσεις, αυτή της Ελπίδας, «Παπαγάλοι στο Βυθό», στην Πειραιώς 260, 11&12 Ιουνίου.

Elc: Τι θα παρουσιάσεις στο Φεστιβάλ τον Ιούνιο;

Ελπίδα Ορφανίδου: Η παράσταση είναι μία σόλο περφόρμανς που συνδυάζει την κίνηση, τη φωνή, τις  λεπτομερείς εκφράσεις του προσώπου και τη μουσική. Μέσα σε ένα σύμπαν ατμοσφαιρικών καταστάσεων, ακροβατώ συνεχώς μεταξύ ενός αδιασαφήνιστου χαρακτήρα και του “πραγματικού” εαυτού μου.

Elc: Ο τίτλος της παράστασης που θα δούμε είναι κάπως…σουρεαλιστικός. Είναι κάτι που χαρακτηρίζει εν γένει τις δουλειές σου;
Ε.Ο.:  Ήθελα να έχω έναν τίτλο που δεν θα περιέγραφε άμεσα την παράσταση αλλά θα έδινε περισσότερο μια αίσθηση για το πως συναντώνται τα διαφορετικά στοιχεία της σύνθεσης. Κάτι απόλυτα σουρεαλιστικό θα σήμαινε κάτι πέραν λογικής. Ενδιαφέρομαι όμως πιο πολύ για τα όρια μεταξύ λογικού και παραλόγου.
Γενικά στη σύνθεση με συναρπάζουν οι αναπάντεχες συναντήσεις πληροφοριών που μπορούν να δημιουργήσουν πρωτόγνωρες αισθήσεις αλλά ταυτόχρονα μπορούν και διατηρούν κάτι το οικείο και άμεσο. Αυτό είναι ίσως κάτι που θα έλεγα ότι με χαρακτηρίζει…

Elc: Έχεις ξαναπαρουσιάσει δουλειές σου στην Ελλάδα; Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το Φεστιβάλ Αθηνών;
Ε.Ο.: Είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζω επαγγελματική δουλειά στην Ελλάδα. Η σχέση μου με το Φεστιβάλ Αθηνών ξεκίνησε με ένα DVD που έστειλα και το οποίο περιλάμβανε προσωπικές δουλειές σόλο καθώς και κάποια προσχέδια μιας ατελείωτης χορογραφίας. Το φεστιβάλ έδειξε ενδιαφέρον και έτσι μου πρότειναν να παρουσιάσω ένα νέο σόλο το οποίο θα έχει ως σημείο εκκίνησης αυτά τα σκίτσα.

Elc: Έχεις σπουδάσει χορό στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τι διαφορές ή και κοινά έχεις εντοπίσει;
Ε.Ο.:
Στο εξωτερικό δίνεται μεγάλη έμφαση στην έρευνα και ανάλυση της κίνησης και στις μεθόδους χορογραφίας. Γίνονται αρκετές συζητήσεις μέσα στην ομάδα (στη Γαλλία για παράδειγμα είχαμε μαραθώνιους συζητήσεων και αναλύσεων). Θεωρώ επίσης σημαντικό που οι περισσότεροι καθηγητές είναι guests και εναλλάσσονται συχνά. Οι σπουδαστές/στριες έρχονται έτσι σε επαφή με ένα ευρύ φάσμα μεθόδων και απόψεων. Υπάρχουν βέβαια οι υποδομές, ο εξοπλισμός, τα χρήματα και το ακαδημαϊκό πλαίσιο για να υποστηρίξουν όλα τα παραπάνω.

Elc: Ζεις και κινείσαι κυρίως στη ΒΔ Ευρώπη. Νιώθεις πιο άνετα εκεί όσον αφορά στην έκφρασή σου και στις δουλειές σου;
Ε.Ο.: Στις χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία ή η Ολλανδία ο πειραματισμός είναι αυτονόητος και αναμενόμενος ειδικά από τους νέους καλλιτέχνες. Κάτι που είναι αρκετά διαδεδομένο σαν  δομή είναι τα κέντρα  Residency, όπου οι καλλιτέχνες μπορούν και ερευνούν χορογραφικές ιδέες με την ανάλογη χρηματική υποστήριξη αλλά και εξασφάλιση διαμονής. Νιώθω λοιπόν ότι στο εξωτερικό μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα και να εξερευνήσω οποιαδήποτε ιδέα πιστεύω ότι αξίζει.

Elc: Παράλληλα με το χορό σπούδασες στην Αθήνα και φαρμακευτική. Πώς κι αυτός ο συνδυασμός;
Ε.Ο.: Έκανα χορό από τα 5 μου. Όταν έφτασα 16 ένα πρόβλημα στα γόνατα με ανάγκασε να διακόψω και να αφοσιωθώ στις Πανελλήνιες από όπου προέκυψε η Φαρμακευτική. Ολοκλήρωσα το Πανεπιστήμιο σπουδάζοντας ταυτόχρονα επαγγελματικά χορό και πιάνο.

Elc: Οι δουλειές σου περιέχουν μουσική, αλλά και λόγο. Τι κυρίως θέλεις να εκφράσεις με αυτά τα μέσα;
Ε.Ο.: Δουλεύω με  το σώμα ολιστικά συμπεριλαμβάνοντας όλα τα εκφραστικά του μέσα – κίνηση, φωνή, πρόσωπο – ως ισοδύναμα στοιχεία στη σύνθεση. Με ενδιαφέρει το πώς η ευαισθησία ενός χορευτικού σώματος μπορεί να επεκταθεί σε πολλαπλά πεδία έκφρασης. Χρησιμοποιώ βέβαια όποια γνώση υπάρχει στο σώμα, προσπαθώντας πάντα να παρεκκλίνω από τα συμβατικά μονοπάτια της κάθε τεχνικής. Όσον αφορά στην κίνηση με ενδιαφέρει το στοιχείο της παραμόρφωσης καθώς και οι παράδοξοι συνδυασμοί εκφράσεων όπως το αλλόκοτα κομψό ή το οικεία μυστήριο.

Elc: Ζεις τα τελευταία χρόνια στο Βερολίνο. Πώς βλέπεις – ειδικά από εκεί – την Ελλάδα; Πιστεύεις ότι η χώρα μας μπορεί να δώσει ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες, ειδικά αυτή την περίοδο;
Ε.Ο.: Το 2005 έφυγα στο εξωτερικό για σπουδές χορογραφίας τις οποίες ολοκλήρωσα με τη βοήθεια κρατικής υποτροφίας. Το 2009 λίγο μετά τις σπουδές μου πήγα στο Βερολίνο λόγω μιας επαγγελματικής πρότασης. Έκτοτε ζω εκεί συμμετέχοντας σε διαφορετικά πρότζεκτ είτε ως  δημιουργός είτε ως ερμηνεύτρια. Όσον αφορά στην Ελλάδα ευκαιρίες δίνονται αλλά είναι λίγες. Νιώθω πως ιδιαίτερα για έναν νέο καλλιτέχνη που βρίσκεται στο ξεκίνημα της πορείας του, ο χώρος – με μικρές εξαιρέσεις – δεν είναι ενθαρρυντικός. Για να πάνε μπροστά τα πράγματα όπως σε κάθε τομέα έτσι και στο χορό χρειάζεται έρευνα, κάτι που θα έπρεπε να υποστηριχτεί περισσότερο εδώ. Με ενδιαφέρει να έχω επαφή με τους καλλιτέχνες και το κοινό της χώρας μου και ευχαριστώ το Φεστιβάλ που μου δίνει αυτή τη δυνατότητα για πρώτη φορά.

Elc: Αυτό τον καιρό κάνεις μια συνεργασία με θέμα το πολυφωνικό σώμα. Θα μας εξηγήσεις λίγο περί τίνος πρόκειται;
Ε.Ο.: Μαζί με τον Hermann Heisig  ετοιμάζουμε ένα ντουέτο με τίτλο Unites States  το οποίο προσεγγίζει το σώμα σαν σημείο συνάντησης πολλών διαφορετικών καταστάσεων (states) τις οποίες ονομάζουμε “φωνές”,  εξ ου και ο όρος “πολυφωνικό σώμα”. Ερευνούμε για παράδειγμα το πώς γίνεται να συντονιστούν σε ένα σώμα μία άσκηση της τεχνικής Cunningham, ένα παραδοσιακό τραγούδι από τη Λιθουανία και μία έκφραση απέραντου ενθουσιασμού.
   
Elc: Υπάρχουν κάποιοι χορευτές που θαυμάζεις; Είναι κάποιοι με τους οποίους θα ήθελες να συνεργαστείς κάποτε;
Ε.Ο.: Θυμάμαι πως θαύμασα τον τρόπο κίνησης της Trisha Brown στο Watermotor, του William Forsythe στο Solo και της Eva Karczag σε ένα απόσπασμα αυτοσχεδιασμού. Θα ήθελα πάρα πολύ να συναντήσω την Deborah Hay και να γνωρίσω τη μέθοδο της, η οποία προσεγγίζει την παράσταση σαν άσκηση της αντίληψης (performance as practice of perception).

Elc: Πώς νιώθεις όταν ανεβαίνεις στη σκηνή; Μεταμορφώνεσαι; Έχεις τρακ; Κάνεις κάποιες ειδικές ασκήσεις…θάρρους;
Ε.Ο.: Η κύρια προετοιμασία μου πριν ανέβω στη σκηνή είναι η διπλή σκέψη ότι αυτό που κάνω είναι άπειρα σημαντικό και την ίδια στιγμή απόλυτα ασήμαντο. Προσπαθώ να είμαι εκεί με γενναιοδωρία και λιγότερο εγωκεντρισμό, όπως είπε και η Meg Stuart, “in performing we are massaging the ego…”

Elc: Μια ευχάριστη ανάμνηση από τη μέχρι τώρα πορεία σου;
Ε.Ο.: Μια πολύ αστεία και πρωτόγνωρη εμπειρία μου ως περφόρμερ είναι όταν παρουσίαζα τους κανόνες ενός φανταστικού παιχνιδιού που σταδιακά γινόταν όλο και πιο παράλογο. Ήταν ένας μονόλoγος του Tim Etchells και η παράσταση γινόταν κατά ομάδες μέσα σε ένα κλειστό γυμναστήριο σχολείου πράγμα που έκανε τους θεατές να περιμένουν πραγματικά με ανυπομονησία να δουν την μπάλα και να αρχίσει το παιχνίδι! Κάποιες φορές μάλιστα με σταμάταγαν για να με ρωτήσουν αγανακτισμένοι “Μα πότε επιτέλους θα παίξουμε;”

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.