Το “MERDE!”, η κωμωδία του Suyako, επιστρέφει για 2η χρονιά στην κεντρική σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή – Βασίλη Μαγουλιώτη και ρίχνει φως στα «κακώς κείμενα» του ελληνικού θεάτρου.
Μια συνάντηση, «κουλτουριάρικου» και «εμπορικού», γίνεται η αφορμή για να παρακολουθήσουμε όλα τα ευτράπελα που συνθέτουν τον λαμπερό κόσμο του θεάτρου μας. Παρασκηνιακές συνεννοήσεις, ακροάσεις, πρόβες, μέχρι και την ίδια την «πρεμιέρα», παραγωγοί, σκηνοθέτες, κριτικοί, βοηθοί, αλλά και ένδοξα φαντάσματα του παρελθόντος, όλα μπλέκονται σε ένα φαρσικό πανδαιμόνιο μετά μουσικής.
Εμείς ρωτήσαμε τους συντελεστές του “Merde”, ποιο είναι το ένα/πρώτο πράγμα που εύχονται να αλλάξει στα «κακώς κείμενα» του ελληνικού θεάτρου – η ελπίδα τους για το ελληνικό θέατρο και οι Κώστας Φιλίππογλου, Αποστόλης Ψυχράμης, Μαριαλένα Ηλία, Χρήστος Πούλος-Ρένεσης, Λυδία Τζανουδάκη απάντησαν:
Κώστας Φιλίππογλου
Όλα αυτά τα χρόνια που δουλεύω στο θέατρο σαν ηθοποιός, σκηνοθέτης και δάσκαλος, το έχω δει να αλλάζει, να εξελίσσεται, να διαμορφώνεται ανάλογα με την εποχή του. Και τη στιγμή αυτή βρισκόμαστε σε μία πολύ ωραία φάση στο ελληνικό θέατρο. Υπάρχουν καινούριοι καλλιτέχνες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σκηνογράφοι, μουσικοί, φωτιστές, video artists, που έχουν πολύ καλή εκπαίδευση και παράγουν εξαιρετικό καλλιτεχνικό έργο.
Δυστυχώς, υπάρχουν όμως ακόμα αρκετά προβλήματα, καθώς το κοινό μας δεν είναι αρκετά εκπαιδευμένο, είναι μικρό σε αριθμό και η αγορά δεν επιτρέπει μεγάλες οικονομικές επενδύσεις στον τομέα του πολιτισμού και της ποιοτικής ψυχαγωγίας.
Αυτό που θα ήθελα να δω να αλλάζει, είναι να δείξουμε ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους νέους καλλιτέχνες και να τους αφήσουμε χώρο εμείς οι παλαιότεροι για να αναπνεύσουν και να δημιουργήσουν.
Αποστόλης Ψυχράμης
Η Ελπίδα μου για το ελληνικό θέατρο είναι οι νέες Eλληνίδες και οι νέοι Έλληνες συγγραφείς καθώς και οι νέες/ νέοι σκηνοθέτριες/ θέτες. Άνθρωποι που φέρουν μια άλλη ενέργεια και κουλτούρα στην υλοποίηση ενός θεατρικού έργου, (μακριά από τις παλαιότερες και ακόμα υπάρχουσες «αυθεντίες») που έχουν σχέση με την ίδια την θεατρική πράξη (πολλοί από αυτές/ ούς είναι ηθοποιοί), συνομιλούν με τον ηθοποιό και δεν του επιβάλλονται και συμπορεύονται με τους καλλιτέχνες και τους συντελεστές με στόχο την επικοινωνία με το κοινό και όχι τον στείρο εντυπωσιασμό πάνω σε «σκηνοθετικά» ευρήματα.
Τα «κακώς κείμενα» στο θέατρο είναι πολλά, αλλά καθόλου άσχετα με την ίδια την κοινωνία. Άλλωστε και το θέατρο μια μικρογραφία της κοινωνίας που ζούμε, είναι. Αν θα άλλαζα κάτι θα ήταν τη θέση που έχει το θέατρο στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων. Από τα σχολεία μέχρι την ενήλικη ζωή μας. Το θέατρο πρέπει να είναι μέρος της καθημερινότητάς μας. Μας αφορά. Το διαμορφώνουμε και μας διαμορφώνει. Και επομένως θα άλλαζα αυτούς που έχουν «θάψει» το θέατρο και τους ηθοποιούς και αδιαφορούν ασταμάτητα για αυτό. Το πιο «κακώς» από τα «κακώς κείμενα». Αυτούς που μας κυβερνούν.
Μαριαλένα Ηλία
Παρότι η παράσταση αντιμετωπίζει με χιούμορ τα στραβά του θεάτρου, το θέατρο με όλα τα καλά και τα κακά του είναι το επάγγελμά μας. Είναι δύσκολο για τους νέους ηθοποιούς να εισέλθουν σε αυτό, είναι κάτι που το αντιμετωπίζουμε τελειώνοντας τις σχολές και οι ευκαιρίες για τους νέους ανθρώπους είναι αρκετά περιορισμένες. Αυτό είναι από τα πράγματα που θα άλλαζα αν περνούσε από το χέρι μου. Επίσης συχνά οι οικονομικές απολαβές στον χώρο μας, αναγκάζουν πολλούς να κάνουμε δύο ή τρεις δουλειές για να τα βγάλουμε πέρα.
Και η ελπίδα μου για το μέλλον του θεάτρου: Αυτό που με κάνει χαρούμενη σε αυτή την δουλειά είναι ότι υπάρχει πολλή τρέλα, φαντασία και ελευθερία στη δημιουργική διαδικασία. Αυτό είναι κάτι που δεν βρίσκεται εύκολα στο θέατρο όσο τείνει να γίνει μηχανή παραγωγής. Σε απάντηση αυτού οι δημιουργοί οφείλουμε να στεκόμαστε με περισσότερο μεράκι, αγάπη, ομαδικότητα κι επιμονή. Η ελπίδα μου θα έλεγα πως είναι: Η φαντασία στην εξουσία!
Χρήστος Πούλος-Ρένεσης
Το ελληνικό θέατρο σήμερα ως απόρροια των καιρών του ασχολείται με θέματα που λίγο πολύ μας απασχολούν όλους αυτή την εποχή (ρατσισμός, σεξισμός, μεταναστευτικό κτλ.). Η διάσταση που δίνεται στα θέματα αυτά είναι κυρίως σε πρώτο επίπεδο και πιο συγκεκριμένα, μια παρατήρηση στο πώς διάφορες κοινωνικές ομάδες συμπεριφέρονται σε άλλες. Τα τελευταία χρόνια, ίσως από την απογοήτευση του κόσμου και την απαξίωση του πολιτικού συστήματος έχουμε βγάλει από την εξίσωση την πολιτεία και με αίσθημα «προσωπικής ευθύνης» κατηγορούμε και δικάζουμε ο ένας τον άλλο. Αυτό νομίζω ότι εξαντλεί τη ρητορική του πράγματος στο «μεταξύ μας». Η ελπίδα που έχω εγώ λοιπόν, είναι να μπει και η πολιτεία στην εξίσωση. Να σκεφτούμε ως καλλιτέχνες, αλλά και ως ερμηνευτές πώς όλα αυτά τα θέματα θα έχουν και μια πολιτική στόχευση πέρα από την κριτική στην κοινωνία.
Λυδία Τζανουδάκη
Η ελπίδα για το θέατρο δεν μπορεί να είναι αποσυνδεδεμένη από την ελπίδα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Προσωπικά στις συνθήκες της καθημερινότητας που βιώνουμε και στη φάση που βρίσκομαι στη ζωή μου, δεν αντιλαμβάνομαι την ελπίδα ως ρεαλιστική πιθανότητα μιας ουσιαστικής αλλαγής των πραγμάτων… Την αντιλαμβάνομαι πια ως απόηχο μιας νεότητας που χάνεται και ως βάρος μιας ενηλικίωσης που ήρθε για να μείνει. Τα κακώς κείμενα και τα κακώς υποκείμενα θα είναι πάντα εκεί. Το μόνο που εύχομαι είναι όσο περνούν τα χρόνια, να αντέχουμε να στεκόμαστε απέναντί τους, τόσο ως άνθρωποι όσο και ως καλλιτέχνες, μεμονωμένα αλλά και συλλογικά. Κι επομένως με αυτόν τον τρόπο να βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
