Kάθε συνάντηση με την Μελίνα Παξινού, είτε μουσική, είτε δια ζώσης είναι για εμένα μια πολύ όμορφη, ανάλαφρη και jazz εμπειρία. Μουσικά την ανακάλυψα το 2022 με το δεύτερο στούντιο άλμπουμ της με τίτλο “Time”. Αυτό που με κέντρισε στη μουσική της και στον τρόπο που είχε επιλέξει να μιλάει μέσω του σαξοφώνου της, είναι η συναισθηματικότητα, η φυσική κινηματογραφική ροή των συνθέσεων και η γλυκύτητα της θηλυκής ενέργειας. Αυτά εντόπισα και στον επόμενο δίσκο της με τίτλο “Amoroso”, o οποίος αντλεί την έμπνευσή του από το σουρεαλιστικό κίνημα, τιμώντας τα 100 χρόνια από τη δημοσίευση του Μανιφέστου του André Breton το 1924. Το “Amoroso” με κέρδισε με τον αποτυπωμένο ήχο ρομαντισμού. Το ύφος των συνθέσεων είναι κλασικό και λιτό. Ο ακροατής εκλαμβάνει και βιώνει έντονα το συναίσθημα του έρωτα σε ένα αρκετά κινηματογραφικό πλαίσιο, με μία γενναία συγχώνευση κλασικής και τζαζ.
Διαμένοντας μεταξύ Αθήνας, Αμβούργου και Βερολίνου σε ηλικία μόλις 9 ετών, η Μελίνα Παξινού έλαβε υποτροφία για σύνθεση από την Yamaha Music School Hamburg ενώ από τα 10 της χρόνια αφοσιώθηκε στο σαξόφωνο και την τζαζ. Σπούδασε στο Βερολίνο όπου ειδικεύτηκε στη μουσική παραγωγή, στη σύνθεση και στην ενορχήστρωση. Το όραμά της ήταν το πάντρεμα του ήχου της τζαζ με την ελληνική μουσική παράδοση.
Τον Φεβρουάριο που μας πέρασε είχα την τύχη να την απολαύσω ζωντανά στο Ίδρυμα Β&Ε Γουλανδρή με το κουαρτέτο της (Γιάννης Παπαδόπουλος – πιάνο, Κώστας Πατσιώτης – κοντραμπάσο και Δημήτρης Κλωνής – ντραμς). Εκεί εκτός από το “Amoroso” έπαιξαν και νέες συνθέσεις από τον επερχόμενο δίσκο της με τίτλο “Muses”. Το άλμπουμ αυτό κρατάει όλα τα στοιχεία των προηγούμενων. Κινηματογραφικά ηχοτοπία, πολύ ενδιαφέρουσες συνθέσεις, έντονα σουρεαλιστικά στοιχεία, ρομαντική διάθεση, λίγο πιο uptempo ψυχολογία, λυρικά σημεία πολύ όμορφα εκτελεσμένα και μια εξαιρετική διασκευή.
Στο τέλος της παράστασης δίνοντας τα συγχαρητήρια σε μια άρτια συγχρονισμένη και κουρδισμένη μπάντα, ρώτησα τη Μελίνα πότε θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος. Μου είπε ότι η κυκλοφορία θα γίνει στα μέσα του 2026. Έτσι άδραξα την ευκαιρία και επισκέφτηκα την ίδια και το κουαρτέτο της για μια μικρή κουβέντα στα Sierra Studios.
Τι σε γοήτευσε στο κίνημα του σουρεαλισμού και το ενέταξες στη μουσική σου; Και στο προηγούμενο άλμπουμ “Amoroso”, αλλά και στο επερχόμενο “Μuses”, το οποίο ηχογραφείτε τώρα στα Sierra Studios.
Αυτό που με γοήτευσε στο κίνημα του σουρεαλισμού είναι ότι μοιάζει με μια άσκηση ·ένα είδος προπόνησης της φαντασίας. Η φαντασία είναι μια αναγκαία κατάσταση του νου. Νιώθω πως, όπως γυμνάζουμε το σώμα μας, έτσι μπορούμε να εξασκούμε και το μυαλό, και ο σουρεαλισμός λειτουργεί ακριβώς έτσι για εμένα: σαν μια διαρκής καλλιέργεια της φαντασίας. Αυτό είναι το δώρο που μου χάρισε. Παράλληλα, θαυμάζω βαθιά τα στοιχεία που τον διαπερνούν και τον κάνουν τόσο ζωντανό: το πάθος για ζωή, το χιούμορ, την ελευθερία, την επιθυμία, τη φαντασία και τη διαρκή επανεφεύρεση του εαυτού.
Αγαπημένη μεσοπολεμική ηρωίδα; Με ποια ή με ποιες ενδεχομένως θα έφτιαχνες μια ονειρική soirée διαλόγου;
Αγαπημένες γυναικείες μορφές στις οποίες έχω ήδη αναφερθεί στο άλμπουμ είναι η Kiki de Montparnasse, η Lee Miller και η Tamara de Lempicka. Πέρα από αυτές, θαυμάζω ιδιαίτερα προσωπικότητες όπως η Μάτση Χατζηλαζάρου, η Leonora Carrington, η Remedios Varo, η Dora Maar, η Dorothea Tanning, η Leonor Fini και η Meret Oppenheim, γυναίκες με έντονη φαντασία και πολύ ξεχωριστή καλλιτεχνική φωνή, σε μια εποχή που δεν ευνοούσε την προβολή των γυναικών. Αν φανταζόμουν μια ονειρική soirée διαλόγου, θα είχε ενδιαφέρον να συνυπάρξουν μαζί με μορφές όπως ο René Magritte, ο Man Ray, ο André Breton, ο Luis Buñuel, ο Ανδρέας Εμπειρίκος και ο Νίκος Εγγονόπουλος, σαν μια συνάντηση όπου η ποίηση, η εικόνα και το όνειρο μπλέκονται χωρίς όρια.
Μελίνα, ζωγραφίζεις;
Όχι, αλλά μου αρέσει να βάφω τους τοίχους στο σπίτι μου, το βρίσκω πολύ χαλαρωτικό. Η μαμά μου ζωγραφίζει πολύ όμορφα και μάλιστα, πριν από κάποια χρόνια, είχε και τη δική της γκαλερί στο Αμβούργο. Πιθανότατα από εκεί ξεκίνησε και το δικό μου ενδιαφέρον για τα εικαστικά.
Πώς θα απεικόνιζες σουρεαλιστικά αυτό το στούντιο;
Το Sierra Studio το αγαπώ πολύ, και ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους που δουλεύουν εδώ. Ο χώρος έχει κάτι μαγικό, κάτι που με κρατάει και δεν θέλω να φύγω. Είναι o χώρος όπου αυτό που φαντάζομαι μουσικά παίρνει ακουστική μορφή. Θα τον περιέγραφα σαν μια αόρατη αγκαλιά, γεμάτη αγάπη και φροντίδα.
Λατρεύω τη διασκευή σου στο κομμάτι του Cohen (“A Thousand Kisses Deep”)! Πώς τον συνέδεσες με το σουρεαλιστικό στοιχείο;
Αρχικά, λατρεύω το original! Τη μελωδία, τη φωνή και τους στίχους. Αυτό που με ώθησε όμως να κάνω τη διασκευή ήταν η δυνατή μελωδία και αυτή η βαθιά νοσταλγική ατμόσφαιρα που αποπνέει, μια ήρεμη αποδοχή του χρόνου, του έρωτα και της φθοράς. Όταν ήμουν στην Ύδρα πριν από λίγους μήνες, το ξαναθυμήθηκα και αμέσως μου ήρθε η εικόνα να το παίζουμε με την μπάντα μου.
Πίνακας ή πίνακες του Εγγονόπουλου που σου αρέσει να σκέφτεσαι και να αναφέρεις;
Ειδύλλιον, 1968 (Romance, 1968)
Ζεύγος, 1938 (Couple, 1938)
Ορφεύς, Ερμής και Ευρυδίκη, 1949 (Orpheus, Hermes and Eurydice, 1949)
Έχεις εμπνευστεί από πολυσχιδείς προσωπικότητες. Τι κοινό έχουν όλοι αυτοί οι καλλιτέχνες στο ανθρώπινο κομμάτι τους με εσένα ως προσωπικότητα;
Με συνδέει μαζί τους η ανάγκη για έκφραση και ελευθερία στην τέχνη, η διαρκής επανεφεύρεση και η περιέργεια να συνδυάζουν ετερόκλητα στοιχεία. Υπάρχει επίσης μια ειλικρίνεια και μια ευαλωτότητα στο έργο τους, που με αγγίζει πολύ.
