Ένας βιομηχανικός χώρος ήτανε, ένα εργοστάσιο πλαστικών που έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο ζωντανούς πυρήνες σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας. Είναι ο ίδιος χώρος στην περιοχή του Ρέντη που φιλοξένησε την φωτογραφική έκθεση του Juergen Teller και θα φιλοξενήσει τον Μάιο την έκθεση Ongoing της Tilda Swinton. Υπάρχουν βραδιές που δεν πηγαίνεις απλως ν’ ακούσεις μουσική. Πηγαίνεις να σταθείς δίπλα της, να τη δεις να γεννιέται, να την νιώσεις να αλλάζει σχήμα μπροστά σου. Κάπως έτσι αναμένω να είναι αυτές οι δυο βραδιές του Borderline Festival 2026, 3 και 4 του Απρίλη σto Onassis Ready.
«Το Borderline Festival 2026», οπως αναφέρει το σημείωμα της επιμελητικής ομάδας «φαντάζεται την πορεία της πειραματικής και ηλεκτρονικής μουσικής από τα τέλη του περασμένου αιώνα μέχρι σήμερα ως έναν ωκεανό ήχων, μια απέραντη ρευστή μάζα όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον είναι αλληλένδετα, όπου η κληρονομιά συνυπάρχει με την αιχμή της πρωτοπορίας. Συγκεντρώνοντας καλλιτέχνες από διαφορετικές εποχές, σκηνές και είδη, το Borderline προσκαλεί το κοινό να βυθιστεί σε αυτόν τον ωκεανό και να ανακαλύψει τη διαρκώς πάλλουσα δύναμη των ονομάτων που καθόρισαν και διαμόρφωσαν την ηλεκτρονική μουσική όπως τη γνωρίζουμε, μαζί με τη σύγχρονη avant-garde, την αιχμή του δόρατος που έχει να μας προσφέρει σήμερα η πειραματική μουσική».
Αυτό το μακροβούτι πέτυχε πέρσι, ακουσα ήχους, χόρεψα και γνώρισα κόσμο. Πήγαινα από το Ground Floor στο Βasement. Μετά λίγο έξω για συζήτηση και ξανά μέσα για χορό. Υπάρχει ροή του κόσμου απ’ το ένα stage στο άλλο, χώροι εξωτερικοί και εσωτερικοί για να τσιλάρεις και πάντα κάποιος από το προσωπικό του Οnassis να σε βοηθήσει για οτιδήποτε χρειαστείς. Είναι μια βύθιση σε αυτόν τον ωκεανό ήχων που ξεκινάει από τις 20:00 και τελειώνει στις 03:00.
Η πρώτη μέρα του Borderline παρουσιάζει ένα μείγμα από club, post-punk και indierock, πρωτοποριακή ηλεκτρονική μουσική και ψυχεδελικούς ήχους. Μεγάλο όνομα της ημέρας είναι ο Ben UFO, εγγύηση για ένα εκρηκτικό dj set που θα μας κάνει να ιδρώσουμε απ’ τον χορό. Η δεύτερη μέρα έρχεται ως ένα καλειδοσκόπιο του παρελθόντος και του μέλλοντος της ηλεκτρονικής μουσικής. Δύο stages γεμάτα ένταση, ρυθμό και εκρηκτικές περφόρμανς. Jeff Mills, το μεγάλο όνομα της ημέρας, δεξιοτέχνης Dj που θα μας ταξιδέψει σε άλλους γαλαξίες.
Τα ονόματα που θα συμμετάσχουν στο Borderline Festival 2026 είναι πολλά, σκέφτηκα όμως να επικεντρωθώ στους Έλληνες DJs. Ήθελα ν’ απαντήσουν σε κάποιες ερωτήσεις που έχω ως συνταξιούχος ρέηβερ, ο οποίος συνεχίζει να πηγαίνει σε πάρτι ηλεκτρονικής μουσικής. Ήθελα να γνωρίσουμε λίγο τους Black Athena, Poor J’Darr, mint++, pink.wav, DJ NOT I, IΟ, Chris OD, Sofia Stergiou μέσα από τις απαντήσεις που μου δώσανε κι όχι μόνο μέσα από τα DJ set τους. Οι απαντήσεις τους ενδιαφέρουσες πολύ κατά τη γνώμη μου. Διαβάζοντας τες ένιωσα περήφανος για την ελληνική σκηνή μας, καθώς ανέδειξαν γείωση και καίριες θέσεις.
Is God still a DJ? Απολαμβάνεις να τους κάνεις να χορεύουν, ή να σε τραβάνε με το κινητό για να σ’ έχουν;
Black Athena
«Η μουσική έχει σίγουρα κάτι το μεταφυσικό. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι αποτελεί βασικό τελετουργικό στοιχείο σε τόσες θρησκείες. Το “rave” το ίδιο είναι μια τελετουργία· έχει δράμα, ένταση, πάθος και εμπεριέχει το στοιχείο της λύτρωσης. Πρέπει να αφεθείς μέσα σε αυτό, χωρίς αντιπερισπασμούς, για να το νιώσεις. Τα κινητά τηλέφωνα, συνεπώς, είναι ένας αντιπερισπασμός, ο οποίος δεν ταιριάζει καθόλου σε αυτή τη συνθήκη…Οπότε καλύτερα ας τα αφήσουμε στην άκρη για λίγες ώρες…»
Poor J’Darr
«Για μένα ο DJ δεν είναι ακόμα θεός, ποτέ δεν ήταν – ανέκαθεν η μουσική ήταν ο θεός! Ο DJ είναι απλά ο αγωγός που φέρνει σε επαφή τον κόσμο με τον θεό, δηλαδή τη μουσική. Παρόλα αυτά εννοείται πως απολαμβάνω να κάνω τον κόσμο να χορεύει και να εκστασιάζεται. Το αποτέλεσμα αυτού είναι να με απαθανατίσουν με τα κινητά τους. Μου αρέσει για τον λόγο ότι επιβεβαιώνει το γούστο μου, το μουσικό μου όραμα και τις ικανότητές μου, όχι γιατί με κάνει να αισθάνομαι σημαντικός ή cool.»
mint++
«Νομίζω πως ο Θεός είναι Θεός, οι DJ είναι DJ, οι χορευτές θα είναι πάντα χορευτές και τα κινητά όσο υπάρχουν θα τραβάνε. Η αποστασιοποίηση και η εμβάθυνση πάντα θεμιτή όπως και η λόγια χρήση. Όλο αυτό προκύπτει από διάφορες μουσικές σκηνές που το κοινό έχει μετατραπεί οικειοθελώς σε μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη μπάλα, όπως παλιότερα έκαναν με τους αναπτήρες οι ερωτικοί μπαλαντιάρηδες.»
pink.wav
«God is definitely not a DJ. Σε κάποια μέρη της rave κουλτούρας, το dancefloor δεν κοιτάει καν τον DJ αλλά το ηχοσύστημα. Εμένα προσωπικά δεν με νοιάζει τόσο το να με κοιτάει το κοινό, όσο το να συνδέομαι μαζί του μέσα από τη μουσική την οποία μοιράζομαι. Για μένα δεν υπάρχει καλύτερη αίσθηση από το να βλέπεις τον κόσμο στο πάρτι να χορεύει σαν ένα σύνολο και αυτό είναι μια αίσθηση που καμία εικόνα ή βίντεο δεν μπορεί να απαθανατίσει πλήρως.»
DJ NOT I
«Θα απαντήσω με αυτή τη φράση του Φουκώ από την Αρχαιολογία της Γνώσης: “Μπορεί να σκοτώσατε το Θεό με όλα όσα έχετε πει, αλλά μη φανταστείτε ότι με όλα όσα λέτε θα φτιάξετε ποτέ έναν άνθρωπο που θα ζήσει περισσότερο απ’ ό,τι εκείνος.”»
IΟ
«Νομίζω πως σήμερα η/ο DJ είναι ακόμα πολύ στο επίκεντρο, και θα παραμείνει για πολύ καιρό λόγω των social media και της σημασίας που δίνουμε στην “εικόνα” του. Η εικόνα είναι πλέον μια δημιουργική στρώση στη μουσική σκηνή αυτή, και είναι ένας τρόπος να ενδυναμώσει το όραμα ενός DJ. Προσωπικά όμως, παρόλο που αναγνωρίζω πολύ αυτό το δημιουργικό κομμάτι σε κάποιους DJs και μ’ αρέσει ο πειραματισμός του, προτιμώ το επίκεντρο να είναι ο χορός, η μουσική και οι αισθήσεις του κοινού.»
Chris OD
«Απολαμβάνω να δημιουργώ, μέσα από τη μουσική, έναν κοινό χώρο όπου οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρχουν, να συνδέονται και να ζουν τη στιγμή. Για να συμβεί αυτό, η σχέση μεταξύ κοινού και DJ πρέπει να είναι ισότιμη και αμφίδρομη, όχι μια ιεραρχία όπου ο ένας “καθοδηγεί” και ο άλλος απλώς καταγράφει στιγμές στο κινητό.»
Sofia Stergiou
«Δεν νομίζω ότι ο Θεός είναι DJ πια, αν ήταν ποτέ… Αν υπάρχει κάτι που μας κρατάει εκεί σήμερα, είναι ο αλγόριθμος, και αυτός ενδιαφέρεται μόνο να σε κρατάει εκεί χωρίς να τον ενδιαφέρει αν περνάς καλά. Το dancefloor έχει αλλάξει, όχι ριζικά, αλλά ύπουλα. Από χώρος απώλειας ελέγχου έγινε χώρος κοινωνικού μαρτυρίου. Και εξηγώ: δεν πας μόνο να χορέψεις αλλά να αποδείξεις ότι ήσουν και εσύ εκεί (και να ορίστε και τα τεκμήρια). Δεν με ενδιαφέρει να “με έχουν”. Αυτό είναι μια μορφή ήπιας ιδιοκτησίας. Απλώς ίσως είμαι πιο κοντά στην άποψη ότι ό,τι αξίζει, δεν καταγράφεται εύκολα.»
Ελληνική ηλεκτρονική σκηνή: Πες μου έναν μύθο και μια πραγματικότητά της.
Black Athena
«Οι μύθοι της ηλεκτρονικής σκηνής στην Ελλάδα; Η Λένα Πλάτωνος, ο Vangelis, οι Στέρεο Νόβα. Η πραγματικότητα έρχεται όταν τελειώσει το πάρτι και ανάψουν τα φώτα, και μπορεί να είναι σκληρή. Πώς διασώζεται η κληρονομιά που αφήνουν αυτοί οι μύθοι; Διασώζεται ή αφήνεται να ξεχαστεί μέσα στον χρόνο; Η αξία της τέχνης είναι διαχρονική, πέρα από τάσεις, σε αντίθεση με ένα προϊόν που έχει ημερομηνία λήξης, ώστε να συνεχίζεται η καταναλωτική αλυσίδα. Πώς μπορεί να διασωθεί αυτή η κληρονομιά; Έχω μια καλή ιδέα· όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται να το κάνει, ξέρει πώς θα με βρει για να το συζητήσουμε.»
Poor J’ Darr
«Ένας τεράστιος μύθος είναι ότι η ελληνική ηλεκτρονική σκηνή είτε δεν υπάρχει, είτε ότι είναι ένα κακέκτυπο της ευρωπαϊκής – κυρίως τέκνο – σκηνής, δηλώνοντας δηλαδή ότι δεν υπάρχει αυθεντικότητα και προσωπικότητα στα άτομα που απαρτίζουν τη σκηνή εδώ. Η πραγματικότητα είναι ότι η Ελλάδα έχει μια πλούσια και ξεχωριστή ηλεκτρονική κληρονομιά. Με μια αν και όχι τόσο μεγάλη underground σκηνή, η οποία όμως απασχολεί πολλά είδη, από ambient experimental, μέχρι synthwave και darkwave μέχρι bass / leftfield ήχους, και πολλά άλλα. Η σκηνή δεν ήταν ποτέ μια απλή αντιγραφή της σκηνής του εξωτερικού, σε αντίθεση ανέπτυξε τον δικό της χαρακτήρα επηρεασμένη από τη μεσογειακή κουλτούρα, από το αστικό τοπίο των κλαμπ, των ελεύθερων rave πάρτυ, και των μουσικών της παραγωγών. Αποτελείται από πολλά ικανά άτομα γεμάτα ταλέντο, απλά δεν υπάρχουν υποδομές και σταθερή χρηματοδότηση από το κράτος, το οποίο το κάνει δύσκολο για κάθε καλλιτέχνη να ζήσει από την τέχνη του και να μας αναδείξει σε διεθνές επίπεδο.»
mint++
«Η ελληνική σκηνή έχει βγάλει κάποια σοβαρά φαινόμενα τόσο στην παραγωγή όσο και στη μίξη και αυτή είναι μια πραγματικότητα. Μύθος ότι έχουμε τις υποδομές, τη μόρφωση της ευγένειας και ότι το 1821 απελευθερωθήκαμε.»
pink.wav
«”Τα events και οι καλλιτέχνες του εξωτερικού υπερτερούν πάντα των εγχώριων”. Υπάρχει μια τάση για ρομαντικοποίηση του τι συμβαίνει πέρα από τα σύνορα. Στην πραγματικότητα, ενώ στη σκηνή μας υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και εξέλιξης και υπάρχουν αρκετές ελλείψεις, το επίπεδο είναι αρκετά υψηλό, ειδικά στο djing. Πολλές φορές έρχονται guest από εξωτερικό και οι λόκαλς ξεχωρίζουν δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Επίσης θεωρώ πως δεδομένων των συνθηκών (περιορισμένα budget, έλλειψη χώρων κτλ) θεωρώ πως δεν τα πάμε κι άσχημα.»
DJ NOT I
«Ένας μύθος είναι ότι υπάρχει μια ενωμένη ηλεκτρονική σκηνή στην Ελλάδα. Είναι πολλές, αρκετά μικρές οι περισσότερες, και παρουσιάζουν τεράστιες διαφορές στα ενδιαφέροντα και τον βαθμό αφοσίωσής τους. Είναι πραγματικότητα ότι αρκετοί και αρκετές DJs στην Ελλάδα, με εξαιρετικά μικρή αναγνώριση, όχι απλά είναι στο επίπεδο μεγαλύτερων ονομάτων, αλλά πολύ συχνά επισκιάζουν τους guests ακόμα και στα events που παίζουν μαζί.»
IΟ
«Νιώθω πολύ νέα σε αυτό τον χώρο για να απαντήσω σε κάτι τέτοιο.»
Chris OD
«Μύθος: Η ελληνική ηλεκτρονική σκηνή ακολουθεί τελευταία και καταϊδρωμένη τις μεγάλες ευρωπαϊκές. Πραγματικότητα: Τέτοιες συγκρίσεις δεν βοηθούν κανέναν. Η ελληνική σκηνή διαθέτει τεράστιο εκφραστικό πλούτο, μικρές κοινότητες που αλληλοϋποστηρίζονται, δημιουργούς με τη δική τους ταυτότητα και DJs και παραγωγούς που η δουλειά τους ταξιδεύει πολύ πιο μακριά απ’ όσο συνήθως αντιλαμβανόμαστε. Και όσο πιο πέρα από το mainstream ψάχνεις, τόσο πιο αυτόφωτη και μοναδική θα ανακαλύψεις ότι είναι.»
Sofia Stergiou
«Ο μύθος είναι ότι “η σκηνή ανεβαίνει”. Αυτή η φράση επιστρέφει κάθε λίγα χρόνια, λίγο πιο αισιόδοξη, λίγο αφελής, πάντα πρόθυμη να πιστέψει τον εαυτό της. Η διαφορά σήμερα είναι ότι υπάρχει περισσότερη ορατότητα, όχι απαραίτητα περισσότερη ουσία. Υπάρχει από μικρότερες και πιο αθόρυβες κλίμακες: ένστικτο, κρίση, μια και εσωτερική πυξίδα και αισθητική, και αυτό κατ’ εμέ δεν έλειψε ποτέ. Αυτό που λείπει είναι η άνεση να υπάρξει κάτι χωρίς να κοιτάει συνεχώς προς τα έξω και να αναζητάει validation.»
Τι κατά τη γνώμη σου κάνει το Borderline να ξεχωρίζει από τ’ άλλα φεστιβάλ ηλεκτρονικής μουσικής;
Black Athena
«Νομίζω το curation του, έχει μια πολύ ξεχωριστή ταυτότητα και στίγμα. Συνδυάζει το παρελθόν με το μέλλον, το κλασικό με το σύγχρονο, το τοπικό με το παγκόσμιο.»
Poor J’ Darr
«Ο συνδυασμός του experimental στοιχείου και της club κουλτούρας είναι ο πιο σημαντικός λόγος. Επίσης το γεγονός ότι γίνονται μεγάλα bookings όπως π.χ Jeff Mills, Ben UFO, aya w/MFO, τα οποία δίνουν την ευκαιρία να υπάρχει μεγάλη συνέλευση και σαν αποτέλεσμα αυτού, ο κόσμος μπορεί να ανακαλύψει μαζί με αυτά τα μεγάλα bookings και τα local acts, που ίσως να μην τα γνώριζε διαφορετικά και να αναγνωρίσουν το ταλέντο τους. Τέλος, το φεστιβάλ γίνεται σε ένα υπέροχο venue με πολύ μελετημένο ήχο και αισθητική.»
mint++
«Πηγαίνοντας πίσω και στην πρώτη ερώτηση, το Borderline είναι μουσική Γιορτή δεν είναι Ρεβεγιόν. Η αγάπη προς τη μουσική, η επαγγελματική παραγωγή και οι τόνοι δουλειάς κάθε χρόνο προσελκύουν και τον ανάλογο κόσμο.»
pink.wav
«Το Borderline αναδεικνύει τις διαφορετικές εκφάνσεις της ηλεκτρονικής μουσικής με έναν τρόπο που βγάζει νόημα στο τώρα και έχει ως στόχο να εκθέσει το κοινό του σε αυτές. Τα “είδη” και η κατηγοριοποίηση της μουσικής εν έτει 2026 κάπως δεν έχει νόημα και το curation εδώ γίνεται πιο πολύ με βάση την εμπειρία παρά τα είδη. Επίσης το ότι υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στους τοπικούς και διεθνείς καλλιτέχνες είναι αρκετά σημαντικό για τη σκηνή και βάζει την Αθήνα στον χάρτη με έναν διαφορετικό τρόπο.»
DJ NOT I
«Θα έλεγα ότι ένα από τα δυνατά χαρτιά του Borderline είναι η πολύ συνειδητή ισορροπία μεταξύ των ονομάτων του εξωτερικού (καλά, και αυτά από μόνα τους είναι ένα πολύ δυνατό χαρτί) και της εκπροσώπησης της εγχώριας σκηνής.»
IΟ
«Φέρνει πολύ κόσμο σε επαφή με την πειραματική μουσική και δίνει την ευκαιρία σε εγχώριους καλλιτέχνες να μοιραστούν τη σκηνή με καλλιτέχνες παγκόσμιας φήμης. Ο γεμάτος ήχος και δημιουργικός φωτισμός είναι επίσης κάτι που βοηθάει το κοινό να βυθιστεί καλύτερα σε όλο αυτό.»
Chris OD
«Ότι εκτείνεται πέρα από αυτό που ο περισσότερος κόσμος ορίζει ως “ηλεκτρονική μουσική”, χωρίς να μιμείται την ομοιομορφία που παρατηρούμε στην πλειοψηφία των φεστιβαλικών line-up της χώρας και του εξωτερικού. Το Borderline ακολουθεί μια πλουραλιστική και ελεύθερη προσέγγιση στον προγραμματισμό του, συνδέοντας το παρελθόν και το παρόν της ηλεκτρονικής -και όχι μόνο- μουσικής μέσα από απρόσμενες συναντήσεις, υβριδικά performances και τολμηρούς ήχους.»
Sofia Stergiou
«Σε μια κατάσταση όπου τα περισσότερα φεστιβάλ ευθυγραμμίζονται με τη λογική της εμπειρίας-προϊόντος έτοιμα προς εύκολη κατανάλωση, το Borderline επιμένει στην προσοχή, στην αβεβαιότητα και στην πιο 2nd level ερμηνεία του ήχου. Υπάρχει μια σχεδόν εκθεσιακή λογική: η μουσική είναι αντικείμενο προσοχής και αυτό προϋποθέτει έναν κατά τη γνώμη μου σεβασμό στον ακροατή. Όχι στον περαστικό, αλλά σε αυτόν που έχει έρθει σχεδόν ευλαβικά να σταθεί απέναντι στον ήχο, να τον δοκιμάσει, να τον αντέξει ίσως. Δεν είναι φεστιβάλ που σε παίρνει από το χέρι και αυτή η άρνηση να γίνει “εύπεπτο” είναι μια στάση που τη βρίσκω ενδιαφέρουσα.»
Τι σε έκανε ν’ ασχοληθείς με την ηλεκτρονική μουσική;
Black Athena
«Οι δύο back-to-back βραδιές του François Kevorkian στο Plastic People στο Λονδίνο, στις αρχές του 2000. Το mission statement της βραδιάς παρομοίαζε το dub, ως τάση στη μουσική, με τον κυβισμό στη ζωγραφική. Soul, Progressive Rock, Disco, Chicago House, Detroit Techno και Reggae, όλα μέσα από το πρίσμα του Dub.»
Poor J’ Darr
«Μεγάλωσα σε ένα καλλιτεχνικό σπίτι, όπου η μουσική επιρροή ήταν ο πατέρας μου που είναι DJ. Οπότε από υπερβολικά μικρή ηλικία βρισκόμουν πολύ συχνά στα κλαμπ και τα μπαρ βλέποντάς τον να παίζει. Πολλές φορές κοιμόμουν στην κούνια μου δίπλα του μέσα στην κονσόλα, όταν ήμουν πολύ μικρός. Επίσης σπούδαζα από μικρός κλασική μουσική μέχρι πολύ πρόσφατα. Παρόλα αυτά ο λόγος που άρχισα δειλά δειλά να ασχολούμαι με την ηλεκτρονική μουσική ήρθε πολύ αργότερα, γύρω στα 17-18 χρονών. Έπαιζα τότε ηλεκτρική κιθάρα σε jazz/funk/soul/blues cover bands, που αποτελούνταν συνήθως από μεσήλικες και ηλικιωμένους.
Ήθελα να γράψω τη δικιά μου μουσική και δεν έβρισκα άτομα της ηλικίας μου να έχουν την ίδια ανάγκη και τα ίδια ακούσματα. Γνώρισα εντελώς τυχαία κάποια άτομα στην πλατεία της γειτονιάς μου, τα οποία ήταν βουτηγμένα στον UK Bass ήχο και οι φίλοι τους ήταν παραγωγοί hip hop και rappers. Μέσω αυτών των ατόμων ανακάλυψα τη μαγεία τού να παίζεις και να γράφεις ηλεκτρονική μουσική. Η απόφαση ήταν άμεση – γιατί να ασχολούμαι με άλλα άτομα και μπάντες, όπου κανείς δεν είχε τις ίδιες ανάγκες για εμένα, ενώ μπορώ να εκφραστώ μόνος μου μέσω της ηλεκτρονικής μουσικής;
Στη συνέχεια μετά από αρκετά χρόνια όπου η ενασχόληση αυτή ήταν εντελώς προσωπική, μια κυκλοφορία που έκανα σε αγγλικό label το οποίο έκατσε εντελώς κατά τύχη, και ένα DJ gig (το πρώτο δημόσιο μεγάλο πάρτι που έπαιξα ποτέ) που πήγε πάρα πολύ καλά, ήταν οι λόγοι που αποφάσισα να το δω από μια πιο επαγγελματική άποψη.»
mint++
«Άκουσα Josh Wink στα 14, διακοπές στα Χανιά, εποχές Παπαθεμελή που τον έκραζε όλη η επικράτεια. Με έπεισε όλη η στάση του και ψήφισα rave.»
pink.wav
«Η μουσική ήταν κάτι που πάντα κουβαλούσα μαζί μου, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αποτελούσε καταφύγιο και έμπνευση μεγαλώνοντας αλλά δεν είχα σκεφτεί το DJing ως δυνατότητα μέχρι να με ενθαρρύνουν κάποιοι αγαπημένοι μου άνθρωποι και να ζήσω τα πρώτα μου πάρτι στη Θεσσαλονίκη. Ξεκίνησα απλώς κάνοντας curation της μουσικής που έπαιζε στο σπίτι κατά τη διάρκεια της δεύτερης καραντίνας. Πρώτα δοκίμασα ένα απίστευτα μικρό κοντρόλλερ και ξεκίνησα κυρίως με hiphop & rnb. Την ηλεκτρονική μουσική την σνόμπαρα για πολλά χρόνια μέχρι που βρήκα τον ήχο που με αφορά εκείνο το διάστημα και συνειδητοποίησα το εύρος που μπορεί να έχει. Ήμουν τυχερή που την ίδια περίοδο ήρθα κοντά με κόσμο που επίσης έπαιζε μουσική ή ξεκινούσε τότε και δημιουργήθηκε μια κοινότητα μεταξύ μας, κάναμε τα πρώτα μας πάρτι and the rest is history. Ένιωσα πως ήμουν στο σωστό μέρος την σωστή στιγμή.»
DJ NOT I
«Με το DJing γενικά θα ‘λεγα ότι ήταν η πρεμούρα που είχα ως παιδί να βάζω στους γονείς μου να ακούνε τους δίσκους που μου άρεσαν (και το πόσο δεκτικοί ήταν σε αυτό). Με την ηλεκτρονική/τέκνο συγκεκριμένα δεν μπορώ να θυμηθώ. Ίσως ήταν η πρώτη φορά που άκουσα το remix του Perc στο Two Different Ways των Factory Floor το 2013; Κάτι τέτοιο.»
IΟ
«Μικρή έπαιζα κυρίως τζαζ μουσική αλλά σιγά σιγά ήθελα και να πειραματιστώ με πιο ηλεκτρονικά εργαλεία. Στην πραγματικότητα όμως, μπήκα σε αυτή τη σκηνή με την εμπιστοσύνη φίλων μου που μου έμαθαν πολλά, και πάνω απ’ όλα με βοήθησαν να πιστεύω σε αυτό. Ακούγεται πολύ cheesy, αλλά έτσι είναι.»
Chris OD
«Η ηλεκτρονική μουσική είναι μονάχα ένα από τα πολλά είδη που παίζω ως selector, έχοντας τον χώρο και τον χρόνο που της αναλογεί στα set μου, ανάλογα με το εκάστοτε πλαίσιο. Η ενασχόληση με την ηλεκτρονική μουσική δεν ήρθε με κάποια συγκεκριμένη αφορμή, αλλά προέκυψε ως φυσική εξέλιξη του πάθους μου για την ανακάλυψη νέων ήχων – από αυτούς που το συγκεκριμένο είδος προσφέρει σε αφθονία. Αυτό που μου δίνει τη χαρά για την ηλεκτρονική μουσική στα set μου είναι η ευελιξία της ως εκφραστικό εργαλείο και το πλεονέκτημά της να επιτρέπει στο κοινό να την ερμηνεύει με ελεύθερο τρόπο. Για την ιστορία, να αναφέρω ότι η πρώτη μου συστηματική επαφή με το σύμπαν της ηλεκτρονικής μουσικής έγινε στις αρχές των 90s μέσα από τις κυκλοφορίες της νεοσύστατης ακόμα Warp Records – ενός label που μεγάλωσε γερά ηλεκτρονικά παιδιά.»
Sofia Stergiou
«Αυτό που με τράβηξε είναι ότι η ηλεκτρονική μουσική, στην πιο καθαρή της μορφή, δημιουργεί έναν χώρο που προσποιείται (και κάποιες φορές καταφέρνει) να είναι οριζόντιος. Σε αυτόν τον κόσμο οι συνηθισμένες ιεραρχίες χαλαρώνουν. Όχι πλήρως, αλλά αρκετά ώστε να πάψουν να είναι το βασικό νόμισμα. Δεν θα το χαρακτήριζα ακριβώς ουτοπία, αλλά μια προσωρινή εκδοχή του πώς θα μπορούσαμε να είμαστε. Αυτό τελοσπάντων με κράτησε, ότι είναι ένας τρόπος να δοκιμάζεις πώς σχετίζεσαι με τους άλλους».
Ένα dj set σου που δεν θα ξεχάσεις ποτέ…
Black Athena
«Το DJ set μου με τον Νέγρο Του Μοριά σε μια κατάληψη στο Kassel της Γερμανίας, στο περιθώριο της documenta 14. Ένα μεγάλο ηχείο, ένα Mac μόνο με iTunes και 500 άτομα έτοιμα να περάσουν καλά! Το πάρτι ξεκίνησε μετά το live, κατά τη μιάμιση, και έληξε γύρω στις πέντε το πρωί, με την πληροφορία ότι κάποιοι από τους παρευρισκόμενους, μέσα στον οίστρο τους, είχαν βγει έξω και είχαν αρχίσει να σπάνε λεωφορεία!»
Poor J’Darr
«Το πρώτο μου gig στην Αγγλία, πιο συγκεκριμένα στο Manchester, η οποία ήταν και η πρώτη μου φορά που βρέθηκα σε ένα αεροπλάνο και στο εξωτερικό, κάτι το οποίο το έκανε πολύ πιο έντονο. Είναι ακόμα και σήμερα ίσως η πιο χαρούμενη ημέρα της ζωής μου. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια μιας πολύ δύσκολης περιόδου της ζωής μου, προς το τέλος της περιόδου του κορωνοϊού (Φεβρουάριος του 2022) όπου απλά δούλευα κάθε μέρα και πάλευα με την κατάθλιψη. Αφού έπαιξα λοιπόν εκείνο το πολύ πετυχημένο event κατ’ εμέ, συνειδητοποίησα αμέσως ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου – να γράφω και να παίζω μουσική και να αφήσω αυτή την ενασχόληση να με ταξιδεύει στον πλανήτη. Λίγο μετά την επιστροφή μου, παράτησα τη δουλειά μου και άρχισα να ασχολούμαι εντατικά με τη μουσική μου.»
mint++
«”Kavlona” το 2023, οutdoors διασκέδαση κάτω από ένα υπέροχο δέντρο, είναι κρίμα που δεν έχουμε ανάλογες προσπάθειες πλέον (όπως και παλιότερα είχαμε το Endorphin). Mε τέτοιο καλοκαίρι και να κρυβόμαστε τα καλοκαίρια στις πόλεις κάτω από το drain του AC να ξεδιψάμε.»
pink.wav
«Είναι αρκετά τα σετ που δεν θα ξεχάσω ποτέ ωστόσο τα Χριστούγεννα του 2024, έπαιζα στο ετήσιο χριστουγεννιάτικο Matter party και σκέφτηκα να περάσω λίγο νωρίτερα από το venue για να βεβαιωθώ ότι τα στικάκια μου λειτουργούν καθώς είχα ένα προαίσθημα ότι κάτι πήγαινε λάθος. Και είχα δίκιο, τρία στικάκια και δεν δούλευε κανένα. Έκανα διαδρομή 2.5 ώρες πηγαινέλα στο σπίτι και ξαναέφτιαξα τις λίστες μου με το λάπτοπ στο μετρό. Άξιζε!»
DJ NOT I
«Πρόσφατα έτυχε να παίξω για την επέτειο του Συλλόγου “Ηλιαχτίδα”, που έχει σαν σκοπό να βοηθάει άτομα με σύνδρομο Down και τις οικογένειές τους. Ήταν μάλλον η πιο γλυκειά εμπειρία που είχα ποτέ ως DJ, και σίγουρα ένα gig που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι θα έπαιζα.»
IΟ
«Τα πρωτοχρονιάτικα Dj set σε σπίτια είναι τα πιο αστεία γιατί προκύπτει ένα χάος. Κόσμος μπαινοβγαίνει, άτομα που περιμένανε αυτή τη στιγμή καιρό είναι προετοιμασμένα να το ζήσουν φουλ, άλλα μόλις ήρθανε από το οικογενειακό τραπέζι, κάποια κάθονται μέχρι τα ξημερώματα… Μου αρέσει πολύ αυτό το context, ειδικά αυτό που είχα ζήσει πριν 2 χρόνια. Και το σημαντικότερο είναι πως ήξερα ότι βρισκόμουν σε ένα safe περιβάλλον, με άτομα που αγαπώ αλλά και που προσέχουν το ένα το άλλο. Τα set σε παραλίες επίσης είναι από τα αγαπημένα μου, όπου το κοινό έχει την ελευθερία να κάνει ό,τι θέλει: να χορεύει, να ξεκουράζεται, να κάνει βόλτες…»
Chris OD
«Έχω όμορφες αναμνήσεις από τη συμμετοχή μου στο πρώτο event Matter In The Park – ένα all day event που συνέβη μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα του 2024 στο Πεδίον του Άρεως και το οποίο είχα τη χαρά να ανοίξω επιλέγοντας ambient μουσική ανάμεσα σε αγαπημένους φίλους, την οικογένειά μου και ένα ετερόκλητο σύνολο από μουσικόφιλους.»
Sofia Stergiou
«Ήταν σε ένα party που έπαιζαν όλοι με βινύλια, οπότε λέω κι εγώ να κινηθώ στο ίδιο ύφος. Φέρνω δίσκους αλλά επειδή δεν είχα αρκετούς για δίωρο σετ, θα συμπλήρωνα με ένα USB. Ανεβαίνω, και εκεί συνειδητοποιώ ότι τα CDJs απλώς… δεν δουλεύουν. Οπότε μένω με οκτώ δίσκους … και άλλες δύο ώρες μπροστά μου. Κάπου εκεί σταματάς να σκέφτεσαι ιδανικά χτισίματα και αρχίζεις να σκέφτεσαι πιο βασικά πράγματα όπως π.χ. πώς να κρατάς κάτι με περιορισμένο υλικό. Άρχισα να παίζω τις δύο πλευρές, πολύ αργά bp, να βλέπω αν ανακυκλώθηκε ο κόσμος για να ξαναπαίξω τον ίδιο δίσκο, να τραβάω κομμάτια περισσότερο απ’ όσο θα το έκανα κανονικά. Κάπως κουτσά στραβά λειτούργησε. Προφανώς δε θα ήταν το σετ που θα έδειχνα σε κάποιον αλλά με έμαθε ότι όσες περισσότερες επιλογές έχουμε, τόσο πιο εύκολα κρυβόμαστε πίσω τους.»
