Τα ακροδάκτυλα τους νομίζεις ότι μπολιάζουν στο πάτωμα, τα χέρια τους υπερεκτείνονται τινάζοντας το μελάνι από την πένα, οι κορμοί τους αιωρούνται μαλακά ανάμεσα στα κρουτόν της σούπας κι εσύ ανοιγοκλείνεις τα βλέφαρα βιαστικά για να μη χάσεις τη ροή, μιας και τα μάτια σου στέγνωσαν τόση ώρα που είναι ανοικτά.
Κρατάς στα δυο σου χέρια έναν τεράστιο μεγεθυντικό φακό που ζυγίζει περισσότερο από εσένα και έχεις αποφασίσει ότι δεν πρόκειται να φύγεις άλλη μια φορά από την παράσταση του Nederlands Dans Theater χωρίς ένα χειροπιαστό ψεγάδι. Την τελευταία φορά που τους είδες μόνο τα λεφτά σου πίσω δεν πήγες να ζητήσεις, επειδή νόμιζες ότι ήταν βίντεο. Κι όμως όσες φορές κι αν τους έχεις παρακολουθήσει, όσο τσαλακωμένο ή ατσαλάκωτο χορογραφικά κι αν ήταν το μπαλετοσύγχρονό τους, πάντα ξεγελιέσαι από την ψηφιδωτή τους τελειότητα και πιάνεις τον εαυτό σου να παρατηρεί κάτι διαφορετικό.
Τώρα με το μικροσκοπικό σου φακό στην τσέπη γυρνάς προς το σπίτι με μια μόνο σκέψη. Πώς μέσα στο ανακαινισμένο μεταμοντέρνο μυαλό σου με τα κοφτά ξύλινα σκαμπό και τις μεταλλικές λάμπες βρήκε χώρο να σφηνωθεί ο φλύαρος μπαλετικός καναπές με το φραμπαλαδένιο ρυχτάρι και τα τέσσερα υπερκυρτωμένα κουντεπιέ για πόδια και μάλιστα χωρίς να φέρεις την παραμικρή αντίρρηση. Ο διπλωματικός τρόπος της κλασσικής φόρμας μοιάζει να είναι ο μόνος τρόπος για να σερβιριστούν υπόγεια οι πιο σύγχρονες ιδέες.
Στην δραματική αφηγηματικότητα της μπαλετικής γραμμής του Hans Van Manen από τη μία πλευρά και την πολυδιάστατη σκηνική ετοιμότητα του Jiří Kylián από την άλλη, στηρίζονται οι δυνατοί τετρακέφαλοι του «Κολοσσιαίου» NDT. Κάτω από τα πόδια του ξεγλιστρά κολυμπώντας το χορογραφικό δίδυμο Lightfoot León και με γρήγορες εναλλαγές πρόσθιο ύπτιο και τούμπλαλιν ακολουθεί σύσσωμη η αρυτίδωτη αλλά λυσιτελής, κατά καιρούς χορογραφική ομάδα, των Ohad Naharin, Crystal Pite, Nacho Duato, Sol León και William Forsythe μεταξύ άλλων.
Ανεβοκατεβαίνοντας με το μανιασμένο ασανσέρ στον ουρανοξύστη των αμέτρητων παραγωγών του NDT1, πότε προσπερνάς σε fast forward μοντέρνες μεζονέτες με κοφτές κινήσεις, έντονες χειρονομίες και εξπρεσιονιστικές εκφράσεις και πότε σε slow motion γιαγιαδένια διαμερίσματα με υπεραναλυτικά Pas de deux και χλωρά, κυκνίσια άκρα.
Απότομο σταμάτημα στο σαλόνι των Lightfoot-León για να τρυπώσεις ερευνητικά στο δωμάτιο του «Πόθου», υποκινούμενος από την ηχητική επιβλητικότητα του Μπετόβεν που κατέκλυσε όλο το διάδρομο. Μέσα από την εντατική κίνηση, την αυστηρή φόρμα αλλά και την σκηνική «μοναχικότητα» το “Sehnsucht” δημιουργεί ταυτόχρονα, υπό την επίδραση της ασυγκράτητης μουσικής επιταγής, την αίσθηση της μουδιασμένης ακινησίας και της στιβαρής εκρηκτικότητας.
Αμέσως θα τραβήξει την προσοχή σου η μισάνοιχτη πόρτα στο απέναντι δωμάτιο, αλλά εσύ θα παρακολουθήσεις την ιπτάμενη «Πεταλούδα» του χορογραφικού διδύμου από την κλειδαρότρυπα. Με τις μαύρες κουρτίνες να σου κρύβουν την θέα, προσπαθείς να αντιληφθείς τη σύγχρονη γραμμική κίνηση και της απότομες ανάσες κάτω από την παιχνιδιάρικη-αινιγματική μουσική επιλογή. Θα ανταμειφθείς όμως λίγο αργότερα με την ανατέλλουσα σκηνική ατμόσφαιρα και την κυλιστή κίνηση να απλώνεται όλο και πιο μακριά απ’ τη σκηνή, γαργαλώντας σχεδόν τα αυτιά σου.
Τουλάχιστον ο δρόμος για το σπίτι, δεν φαίνεται τόσο μακρύς.
Διαβάστε περισσότερα για τις παραστάσεις του Nederlands Dans Theater στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, από τις 05.04 έως τις 08.04.2012.
