Έχει περάσει μια εβδομάδα και κάτι από το τέλος του Animasyros 2024 και συχνά με πιάνω να αναπολώ στιγμές του, να κοιτώ βίντεο και φωτογραφίες που τράβηξα από την επίσκεψή μου στη Σύρο και να γελάω μόνος μου. Όλα τα ωραία που έζησα κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ τώρα έρχονται σιγά σιγά και καταλαγιάζουν μέσα μου. Ακόμα και κάποιες ταινίες κινουμένων σχεδίων που παρακολούθησα και κάποια ενδιαφέροντα πράγματα που άκουσα στην Αγορά έρχονται και κάθονται οι σκέψεις μέσα μου. Πάνω απ’ όλα όμως αυτό που βαστώ είναι τους ανθρώπους που γνώρισα, όλες αυτές τις διαφορετικές προσωπικότητες. Από δημιουργούς, ανθρώπους της διοργάνωσης, προσκεκλημένους, επισκέπτες φεστιβαλιστές, δημοσιογράφους, εθελοντές ίσαμε περαστικούς τουρίστες που στέκανε και προσπαθούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει στη Σύρο.
Τι να συμβαίνει στη Σύρο τουρίστα μου; Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων και μάλιστα διεθνές με θέμα την Αφρική φέτος. Αυτό έπρεπε να απαντήσω στο ζευγάρι Αμερικανών που με ρώτησαν: Τι γίνεται εδώ; Τη μέρα της τελετής έναρξης που πολύς κόσμος είχε συγκεντρωθεί στα σκαλιά του Θεάτρου Απόλλων να ακούσει τους μουσικούς που παίζανε αφρικανικούς ήχους και να μπει να παρακολουθήσει την τελετή. Αντ’ αυτού τους απάντησα προετοιμάζουμε μια ανθρωποθυσία για να βρέξει να σβήσουν οι φωτιές που καίνε την Ελλάδα και με κοίταξαν παράξενα. Μετά τους κοίταξα και ’γώ να δω αν φοράνε το καρτελάκι στον λαιμό, το διαπιστευτήριο, να δω αν είναι «δικοί μας». Αυτό είναι το καρτελάκι που φοράγαμε όλοι στο λαιμό και μοιάζαμε σαν μια οργάνωση «κινουμένων όλοι σχεδιαστικά», διότι όλοι είχαμε ένα πρόγραμμα ή το πρόγραμμα στο χέρι με κυκλωμένα το πού θα πάμε και τι θα δούμε.
Φέτος είχε πολλές ταινίες 261, πού να καταφέρω να τις δω όλες; Ήθελα να παρακολουθήσω και καμία από τις 30 παρουσιάσεις στην Αγορά. Με το διαπιστευτήριο μπορούσα να παρακολουθήσω και κάποιο από τα 7 εκπαιδευτικά εργαστήρια και τις άλλες δράσεις που ακολούθησαν την κεντρική θεματική του για φέτος «Αφρική: Μια Ήπειρος Κινουμένων Σχεδίων». Εν τέλει κατάφερα να δω αρκετά τις πέντε μέρες που έμεινα με καλύτερη επιβράβευση μετά από μια μέρα γεμάτη νέες εικόνες, νέες πληροφορίες, νέες γνώσεις και νέες γνωριμίες η νύχτα που ακολουθούσε, όταν κλείνανε οι προβολείς του Θεάτρου Απόλλων. Η νύχτα αυτή η γλυκόπιοτη σαν λουκούμι πασπαλισμένο με αφρικανική χρυσόσκονη να συζητάμε, να γνωριζόμαστε, να γελάμε και να χορεύουμε. Να πηγαίνουμε να πάρουμε και κάτι να φάμε μετά για να πέσουμε για ύπνο και να ξυπνήσουμε για μια ακόμη μέρα Animasyros με το πρόγραμμα στο χέρι και στο λαιμό τα καρτελάκια.
Το Animasyros έχει όλες του τις προβολές δωρεάν, μάλιστα φουσκώνει και την οθόνη του να προβάλλει ταινίες μπροστά από τα σκαλιά του Δημαρχείου Ερμούπολης. Πραγματικά μία από τις αγαπημένες μου στιγμές είναι όταν η πλατεία αδειάζει και γονείς με παιδιά ή παρέες κάθονται στα σκαλάκια παρακολουθώντας ταινίες κινουμένων σχεδίων. Το φεστιβάλ γίνεται σε έναν μικρό τόπο και αυτό σημαίνει πως θα συμπέσει το διάβα σου με όλους, προάγει το να γνωριστείς με κόσμο, είτε σε συστήσουν, είτε καθίσετε να φάτε, είτε πάτε στα Αστέρια για μια βουτιά. Ναι ως αποκαλόκαιρο η βουτιά ήταν στο πρόγραμμα και μιας και λέω για πρόγραμμα, τα προγράμματα Τελετής Έναρξης και Λήξης ήτανε πολύ προσεγμένα οφείλω να το πω.
Στην έναρξη o πιανίστας Δημήτρης Γιάκας με τη μεσόφωνο Άρτεμις Μπόγρη μας παρουσίασαν αποσπάσματα από συνθέσεις σαν μια μίνι όπερα σε έναν χώρο με ιταλική σκηνή και θεωρεία ιδανικό για όπερα με τη φωνή της δίχως μικρόφωνο να γεμίζει τον χώρο, μια ανατριχιαστική στιγμή. Μα εξίσου ανατριχιαστικό ήτανε όταν στην Τελετή Λήξης ο Γιώργης Χριστοδούλου μας ζήτησε να τραγουδήσουμε μαζί του Τα Ήσυχα Βράδια της Αρλέτας κι όλοι γεμίσαμε το θέατρο με τις φωνές μας συγκινημένοι, γιατί Αρλέτα είναι, αμέσως το μυαλό σου πάει σε κάτι απαλό, κάτι ζεστό, κάτι οικείο.
Δώσανε και τα βραβεία με την Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Animasyros, Μαρία Ανεστοπούλου να ζει στιγμές τηλεπαρουσιάστριας στα 90s. Καθώς περίμενε να πέσει στην οθόνη το βίντεο που δεν έπεφτε με τις ευχαριστίες του νικητή που δεν μπορούσε να παρευρεθεί στην απονομή… κυριαρχεί μια παύση. Χαμογελαστή η Μαρία μα με το βλέμμα ανήσυχο περιμένει, τότε ακούγεται μια φωνή σαν από το κοντρόλ μέσα στο θέατρο: Δεν έχουμε βίντεο. Η Μαρία Ανεστοπούλου απαντά: Έχουμε! Χαμογελά, μαζί, γελάμε όλοι και προχωράει παρακάτω στο επόμενο βραβείο.
Στο Animasyros όλοι καταλήγουν μαζί μια παρέα, σαφώς γίνονται και επαγγελματικές γνωριμίες, διασυνδέσεις ανταλλαγές ιδεών ακόμα και κλείσιμο συνεργασιών μα το όμορφο εδώ είναι πως όλα αυτά προκύπτουν κατά τη διάρκεια. Είτε παρακολουθείς την Agora ή κάποιο εκπαιδευτικό εργαστήριο, είτε στο φαγητό το μεσημέρι ή στην έξοδο το βράδυ. Κόσμος πολύς σαν τις μέλισσες γύρω από το λουκούμι είχε και το VR Lounge, όπου ο Δημήτρης Δεληνικόλας και ο Γιώργος Ζεστανάκης μας φόραγαν τα γυαλιά εικονικής πραγματικότητας και μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε κάποιες ταινίες που δημιουργήθηκαν με εργαλεία VR animation ή να ζωγραφίσουμε εικονικά μέσα στον χώρο. Χαμός στην αναμονή από παιδιά και περίεργους ενήλικες να ζήσουν την εμπειρία.
Στον ελάχιστο χρόνο που διέθετα για τον εαυτό μου -συνήθως μαύρα μεσάνυχτα- περπατούσα με παρέα στο λιμάνι ή μόνος στα στενά της Σύρας χαζεύοντας τη δόμηση, τους πλακόστρωτους δρόμους ή μετρώντας τ’ ανηφορικά σκαλοπάτια, πλακόστρωτα κι αυτά. Το συμπέρασμα που έβγαζα πριν κοιμηθώ ήταν ότι είναι όμορφη και καθαρή πόλη η Ερμούπολη και μια πολύ καλή απόδραση από την Αττική.
Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που παρακολούθησα ήταν κι εκείνη του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα με θέμα «Ευρώπη και Σύγχρονοι Δημιουργοί: Ενώνοντας Δυνάμεις για το Καλό», όπου οι Κωνσταντίνος Τσουτσοπλίδης, επικεφαλής του Γραφείου του ΕΚ στην Ελλάδα και η βραβευμένη σκηνοθέτιδα και δημιουργός animation Έφη Παππά, σχεδόν με έπεισαν πως υπάρχει ελπίδα και επιχορηγήσεις που μπορούν να δοθούν μα πάνω απ’ όλα διάθεση για στήριξη και υποστήριξη στους νέους δημιουργούς.
Τώρα από ταινίες είχε αρκετά «λουκουμάκια» που ξεχώρισα. Όπως Το Όνειρο της Σουλτάνας (El sueno de la Sultana) της Isabel Herguera -ένα όμορφο φεμινιστικό παραμύθι, τις Μαύρες Πεταλούδες (Mariposas Negras) του David Baute από τον Παναμά -μια αφύπνιση για την κλιματική αλλαγή. Με την σάτιρα του «Σταύρος ο Μέγας: Πρωταγωνιστώντας σε ένα βαλκανικό κινούμενο σχέδιο» του Κώστα Φιρινίδη γέλασα πολύ.
Φυσικά το Underground του Γιάννη Χριστοφόρου -ένα προσεγμένο stop motion διαμαντάκι που δικαίως βραβεύτηκε κατά τη γνώμη μου. Όλα τα διαμάντια και τα λουκούμια με την μπόλικη αφρικανική σκόνη τα χωνέψαμε στο πάρτι Λήξης με τον χορό που ρίξαμε χάρη στις μουσικές επιλογές του πάντα χαμογελαστού Λεωνίδα Αντωνόπουλου. Φυσικά ο πρόεδρος του Animasyros, Βασίλης Καραμητσάνης μας επιφύλαξε και οριεντάλ χορευτικές εκπλήξεις και περφόρμανς ποιητική με κροκόδειλο φωτεινό εκ Νείλου ορμώμενο (απορώ δηλαδή τι θα μας ετοιμάσει για του χρόνου που το φεστιβάλ βγαίνει από την εφηβεία και ενηλικιώνεται…).
Φέτος αποφάσισα να είμαι στο Animasyros από την Τελετή Έναρξης ίσαμε την Τελετή Λήξης του, έτσι για να το απολαύσω όλο το κουτάκι με τα λουκούμια κι όχι να φάω μπουκίτσες, αν με καταλαβαίνετε. Στην επιστροφή αγόρασα τα λουκούμια μου και έκανα σοβαρές συζητήσεις στο πλοίο. Τώρα πια που τη βαλίτσα την άδειασα, τα λουκούμια τα έφαγα και το πρόγραμμα μπήκε στη βιβλιοθήκη μου δεν μένει παρά να περιμένω να φτάσει του χρόνου για να μάθω τι καλό θα μας ετοιμάσει η ομάδα του Αnimasyros για το 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινουμένων Σχεδίων.
