Μια γυναίκα ζει μόνη στην Αθήνα, αναζητώντας καθημερινά στο διαδίκτυο ίχνη του σκύλου της που έφυγε από τη ζωή. Μέσα από τις μηχανές αναζήτησης, ανακαλύπτει εικόνες από μέρη που ταξιδέψαν, βίντεο, μουσική, φωτογραφίες και δημιουργεί το ψηφιακό της ημερολόγιο. Ένα ημερολόγιο που καταγράφει προσωπικές στιγμές καθώς και σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά στιγμιότυπα της ελληνικής πραγματικότητας από τους Ολυμπιακούς του 2004 μέχρι και σήμερα.
Στήνει έναν μηχανισμό εικόνας και ήχου που αναπαράγει μνήμες και συναισθήματα και αφηγείται τις ιστορίες της. Μέσα από αναδρομές στο παρελθόν, επανεφευρίσκει το παρόν και χαράζει το δρόμο της προς την ενηλικίωση.
«Το Ημερολόγιο ενός σκύλου» από τη Violet Louise που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο το 2020 ως αυτόνομη ψηφιακή αφήγηση, είναι το ημερολόγιο ενός ανθρώπου που επαναδιαπραγματεύεται τις απώλειές του. Σ’ έναν κόσμο που αλλάζει δραματικά, η καθημερινότητα φαντάζει λιγότερο επώδυνη, μέσα από τη σχέση αγάπης ανθρώπου και ζώου.
Η Violet Louise μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών της παράστασης που παρουσιάζεται στο Θέατρο του Νέου Κόσμου.
Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος 2020
«Το Ημερολόγιο ενός σκύλου» δημιουργήθηκε από υλικά από το προσωπικό μου αρχείο και περιγράφει στιγμές που έζησα με τον σκύλο μου από το 2004 μέχρι το 2020 που έφυγε στην αρχή της πανδημίας. Είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο που βασίζεται σε στοιχεία αυτοβιογραφικά, υλικό από το διαδίκτυο, αποσπάσματα από έργα Ελλήνων ποιητών που εμπνεύστηκαν από τη σχέση ανθρώπου ζώου (Σεφέρης, Καβάφης, Καρούζος). Παράλληλα γίνονται αναφορές σε σημαντικά πολιτικά και κοινωνικά στιγμιότυπα της ελληνικής και παγκόσμιας πραγματικότητας.
Με τη Μιλού, τον σκύλο μου έζησα δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Υπήρξαμε μαζί και στα καλά και στα άσχημα. Αλλάξαμε τρία σπίτια, ζήσαμε την απώλεια δικών μας ανθρώπων, βιώσαμε την οικονομική κρίση, την οργή των ανθρώπων απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Ό,τι και να συνέβαινε, ήξερα πως όταν ανοίξω την πόρτα η Μιλού θα ήταν εκεί.
«To Hμερολόγιο του Σκύλου» είναι μία κατάδυση σε κομμάτια της ζωής μου που ήταν για μια στιγμή ολόδικά μου, όπως γράφει και ο Σεφέρης. Συγκλονιστικά κομμάτια. Πολύ κοντά μου. Δικά μου για μια στιγμή. Κι έπειτα… Μυστηριώδη και απροσπέλαστα. Αυτή η παράσταση δεν ήταν καθόλου εύκολη για μένα ψυχολογικά. Είναι πολύ οδυνηρό, να σκαλίζεις τις πληγές σου, να αντλείς υλικό και να το διαχειρίζεσαι σαν να είσαι κάποιος τρίτος απέναντι σε αυτό.
Η διαδικασία που ακολούθησα πέρασε από διάφορα στάδια: Έρευνα πηγών, συγγραφή πρωτότυπου κειμένου, δημιουργία ήχου, μουσικής και εικόνας. Αφού συγκεντρώθηκαν όλα τα στοιχεία ξεκίνησα να δημιουργώ τη δραματουργία του κειμένου καθώς και την οπτική και ηχητική δραματουργία. Το πιο ενδιαφέρον σε αυτή τη διαδικασία είναι η σύνθεση των υλικών. Με ενδιαφέρει ο συνδυασμός αυτών των διαφορετικών υλικών γιατί δημιουργεί έναν πλουραλισμό και δίνει μία νέα μορφή στην αφήγηση. Εξάλλου ασχολούμαι από το 2012 με την αφήγηση και τη χρήση πολυμέσων.
Στόχος μου είναι τα στοιχεία της αφήγησης να μην αλληλεπικαλύπτονται, αλλά να λειτουργούν αντιστικτικά και να αφήνουν στο θεατή χώρο να επεξεργαστεί την πληροφορία και να μπει βιωματικά μέσα σε αυτή.
Το Δεκέμβριο του 2020, το «Ημερολόγιο ενός σκύλου» με τη μορφή αυτόνομου ψηφιακού έργου, σε επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού, παρουσιάστηκε σε live streaming, το διάστημα της πανδημίας. Στη συνέχεια έλαβε μέρος σε διεθνή φεστιβάλ και πήρε πολύ σημαντικές διακρίσεις. Αν και η αρχική πρόβλεψη, ήταν να γίνει παράσταση δεν έγινε ποτέ λόγω του lockdown.
Αύγουστος 2022
Δύο χρόνια μετά και ενώ βρίσκομαι σε διακοπές στο Πήλιο, ξεκινώ εκ νέου να δουλεύω το «Ημερολόγιο του Σκύλου», το οποίο παρουσιάζεται πια ως παράσταση στο θέατρο του Νέου Κόσμου. Ο προβληματισμός μου ήταν στο αν ένα έργο το οποίο έχει φτάσει στην τελική του μορφή, μπορεί να ξαναδουλευτεί για να παρουσιαστεί πια μπροστά σε κοινό. Μετά από πολλές σκέψεις και δοκιμές και έχοντας εμπλουτίσει τη δραματουργία, συνειδητοποιώ πως και τίποτα να μην άλλαζα η συνθήκη από μόνη της, ενώπιον του κοινού πια, θα έδινε άλλο νόημα και ρυθμό στην αφήγηση. Για να είμαι ειλικρινής το να ξαναβρεθώ με άλλους ανθρώπους σε μία αίθουσα για να αφηγηθώ ιστορίες, με συγκινεί βαθιά γιατί νόμιζα ότι το από κοντά είχε τελειώσει οριστικά.
Σεπτέμβριος 2022
Ανοίγω υπολογιστές, αρχεία, σκληρούς δίσκους, ενώνω καλώδια, οθόνες, κάμερες, ηχεία και είμαι έτοιμη να οργανώσω τις πρόβες μου. Το πρώτο στάδιο της προετοιμασίας γίνεται στο στούντιο. Στήνεται το σύστημα ήχου και εικόνας που θα το χειρίζομαι εγώ ζωντανά επί σκηνής. Σε αυτή την παράσταση διαχειρίζομαι το προσωπικό μου στούντιο μνήμης που πρακτικά σημαίνει ότι εκτός από την αφήγηση, είμαι ο ηχολήπτης, ο καμεραμάν, ο μουσικός, ο συντονιστής των βίντεο.
Το δεύτερο στάδιο, γύρω στα μέσα του μήνα, αφορά τις πρόβες στο χώρο. Εκεί πρέπει να στηθεί όλος αυτός ο μηχανισμός, να λυθούν τα όποια τεχνικά προβλήματα κι εγώ να αισθανθώ ότι έχω δημιουργήσει μία συνθήκη για να μπορέσω να αισθανθώ ασφαλής να μοιραστώ τις προσωπικές μου ιστορίες με το κοινό. Eίμαι πολύ χαρούμενη γιατί αρχίζω επιτέλους να περνάω καλά. Η δημιουργική διαδικασία όσο ευχάριστη κι αν είναι για μένα, μου δημιουργεί και αρκετό άγχος.
Οκτώβριος 2022
Είμαι σχεδόν έτοιμη. Η παράσταση ξεκινά. Και φυσικά έχω αγωνία για το πώς θα πάει με το κοινό. Κοιτάζω παλιές φωτογραφίες του σκύλου μου και συγκινούμαι. Αυτή η παράσταση είναι ένας αποχαιρετισμός στο παρελθόν. Νομίζω πως έμεινα πολύ χρόνο με τις αναμνήσεις. Ίσως ήρθε η ώρα ο κύκλος να κλείσει. Ίσως είναι η στιγμή να αφήσω χώρο να γεννηθούν καινούργια πράγματα.
