Χθες στην Τεχνόπολη η Μαρίνα Σάττι πήγε «τάπα» τους οχτρούς της, κανείς δεν χασμουρήθηκε και σάρωσε όλα τα 12άρια από κοινό και επιτροπές. Όπου επιτροπές βλέπε τους γονείς που συνόδευαν τα παιδιά τους κι όπου κοινό όλους εμάς που χορεύαμε στους ρυθμούς της μουσικής της.
Ήτανε μια sold out συναυλία που αυτό από μόνο του λέει κάτι. Η Τεχνόπολη γιομάτη κόσμο από νωρίς για να πιάσουνε στασίδι οι γκρούπις μπροστά μπροστά στη σκηνή. Πολλά παιδιά, πολλοί έφηβοι, πολλοί νέοι, πολλοί γονείς πολύς κόσμος γενικά. Συνήθως κάθομαι όπως βλέπεις τη σκηνή δεξιά, το αποκαλώ το VIP της Τεχνόπολης γιατί έχεις μια καλή οπτική γωνία όλου του χώρου, είσαι περίπου στο ύψος της σκηνής και συνήθως δεν έχει πολυκοσμία. Μα ακόμα και κει δεν μπορούσες να σταθείς από τον τόσο κόσμο που ήρθε ν’ ακούσει τη Μαρίνα Σάττι, η οποία άνοιξε το πρόγραμμά της φυσικά με το Ζάρι.
Ένας μικρός χαμός κι εγώ να παρατηρώ το πόσο πολύς κόσμος χωράει σε μια Τεχνόπολη. Άνθρωποι κάτω απ’ τη σκηνή στριμωγμένοι, πίσω απ’ τους τεχνικούς στο μεγάλο φουγάρο που πάντα κοκκινίζει σηματοδοτώντας τις καλοκαιρινές συναυλίες ακόμα και τα καφέ της Τεχνόπολης γεμάτα κόσμο. Ειδικά οι γονείς που έβαζαν τα παιδιά τους να πατήσουν πάνω στις καρέκλες μπας και καταφέρουν να δουν λίγο τη σκηνή πολύ με συγκίνησαν. Εδώ είδα κόσμο στα παράθυρα της τουαλέτας να χορεύουν, τι αλλο να πω; Ά, ξέρω τι θα πω.
Η Μαρίνα Σάττι έχει κάνει σπουδές στη μουσική, έχει πτυχία, έχει φτιάξει δύο πολυφωνικές χορωδίες (Fones και Chores) και το καλοκαίρι θα τηνε δούμε στην Επίδαυρο στις Ικέτιδες ως κορυφαία του χορού. Η σκηνοθέτις Μαριάννα Κάλμπαρη είχε κλείσει μαζί της πολύ πιο πριν τη Γιουροβίζιο και τον χαμό που έγινε. Τα λέω αυτά για να έχουμε μια κοινή βάση πως η Μαρίνα δεν ήρθε ουρανοκατέβατη, είναι μια μουσικός που ‘χει ιδρώσει τη φανέλα της και ως καλλιτέχνιδα απαντάει μόνο μέσα από τη δουλειά της όπως έπραξε με το άλμπουμ της P.O.P. όπου κάθε τραγούδι είναι μια απάντηση της σ’ αυτούς που την κρίνανε και την κατακρίνανε. Να σημειωθεί πως αυτό το άλμπουμ μπήκε στα τοπ 10 άλμπουμ παγκοσμίως κάνοντάς την έτσι την πρώτη Ελληνίδα καλλιτέχνιδα που το κατάφερε.
Στην Τεχνόπολη παρακολούθησα ένα σόου με ροή, με εναλλαγές ήχου από την ποπ στην τραπ, στην ρεγκετόν στην παραδοσιακή ελληνική μουσική, στα αραβικά, στις ακαπέλα διφωνίες και τριφωνίες που ήτανε φρέσκο κι έδειχνε πως η Μαρίνα δεν είναι τάση ή μόδα μα είναι φαινόμενο. Το Marina Satti P.O.P Tour που ξεκίνησε ήδη απ’ τις 14/6 στο Παρίσι και θα κλείσει στις 27/11 στη Νέα Υόρκη με ενδιάμεσους σταθμούς σε Ελλάδα και ευρωπαϊκές πόλεις είναι εξαγώγιμο ελληνικό προϊόν με ΠΟΠ ονομασία προέλευσης σαν τη φέτα μας. Μόνο που η Μαρίνα δεν ξινίζει και θα λειτουργήσει ως «πρέσβειρα» μας στους νέους της Ευρώπης που θ’ ακούσουν ελληνική παραδοσιακή μουσική ανάμεσα στους μοδέρνους ήχους που τόσο φοβόνται μερικοί πια.
Μ’ έπιασε ομολογώ μια μικρή αγοραφοβία κι άρχισα να κινούμαι στον χώρο, μα χώρος πουθενά: άλλοι με τα κινητά στο χέρι να βιντεοσκοπούν, άλλοι να χορεύουν, άλλοι να φιλιούνται και ν’ αγκαλιάζονται κι άλλοι λιπόθυμοι (το ιατρικό προσωπικό ήταν χρήσιμο). Εδώ η Μαρίνα πάνω στη σκηνή ενώ μας έλεγε την ιστορία του πρώτου της άλμπουμ Yenna και το ότι να δημιουργείς μουσική είναι εξίσου επίπονο με μια γέννα άκουσε απ’ τον κόσμο μπροστά να φωνάζει «νερό». Σταμάτησε, ρώτησε τι συμβαίνει και έτρεξε στα παρασκήνια να φέρει μπουκαλάκια με νερό που πέταγε στον κόσμο με τους συνεργάτες της κι όλη η Τεχνόπολη να την καταχειροκροτεί. Την νοιάζει τη Μαρίνα το κοινό της, το αγαπά και έχει απ’ ότι παρατήρησα μια μεγάλη γκάμα κοινού, από μικρά παιδιά ίσαμε εμένα, τον 45αρη. Στηρίζω τη Μαρίνα Σάττι γιατί έχει γνώση μουσικής, προσπαθεί ν’ αναβιώσει ήχους παραδοσιακούς, ομιλεί σωστά τα ελληνικά, ανασαίνει πριν μιλήσει και αγχώνεται, γιατί θέλει να προσφέρει το καλύτερο δυνατό θέαμα στο κοινό της.
Επίσης το καλύτερό μου είναι πως είναι γεμάτη αυθορμητισμό. Έπαιρνε τα κινητά των θεατών της πάνω στη σκηνή και άφηνε το μικρόφωνο στο κοινό, ανέβηκε πάνω στη σκηνή με τη γιαμάχα για να μας πει bye, έφερε ως και τον Λευτέρη Πανταζή για να μας τρελάνει. Να σημειωθεί πως το άσμα «το πε το πε ο παπαγάλος» το τραγούδησαν όλοι κι απορούσα πώς το γνώριζαν ειδικά οι νέοι κάτω των 25.
Πέρσι ήμουν και γω στη συναυλία και θυμάμαι πόσο χαρούμενη ήτανε που ‘χε κόσμο και ήταν μαζί με τους γονείς και τ’ αδέλφια της για πρώτη φορά όλοι μαζί στον ίδιο χώρο μετά από 22 χρόνια. Η ίδια φέτος φανερά χαρούμενη που μαζευτήκαμε ακόμα πιο πολλοί, στο τέλος της συναυλίας δεν κατάφερε να κρύψει και τη συγκίνησή της μιας κι ένα μέλος της οικογένειάς της δεν είναι πια στη ζωή. Για τα δύσκολα που πέρασε είπε πάνω στη σκηνή «ίσως ήτανε κι ένας λόγος να μεγαλώσω ακόμα πιο πολύ και πολύ γρήγορα και να τολμήσω και γω ακόμα περισσότερα πράγματα και η αγάπη σας αλήθεια έκανε όλη αυτή τη διαδικασία λιγότερο επίπονη».
5.000 κόσμο χωράει η Τεχνόπολη πάνω κάτω, σίγουρα ήμασταν λίγοι παραπάνω, όλοι χορέψαμε και τραγουδήσαμε και στο φευγιό ακόμα έβλεπα χαρούμενα φωτεινά πρόσωπα. Σιγοτραγουδούσαμε το «λαλαλαλαλαλα σαν αεράκι φυσάει η χαρά» κι όντως ευτυχώς είχε ένα ωραίο αεράκι στην Τεχνόπολη χθες, δροσερό γεμάτο νιάτα, γλέντι και χαρά. Μαρίνα συνέχισε να μας πηγαίνεις τάπα κι άσε τους να σε συγκρίνουν με τη Ροζαλία και να σε μαλώνουν επειδή χασμουρήθηκες, δεν είσαι διάττων αστέρας, είσαι ήλιος, μακάρι να ‘χαν κι άλλοι τα «ζάρια» σου.
