Μέσα σε μια προπολεμική πολυκατοικία μία υπηρέτρια μαζεύει τα πράγματα κάποιου που δε ζει πια και αφηγείται την ιστορία του. Μια ιστορία απλή, ενός ανθρώπου συνηθισμένου σαν κι εμάς. Με την ίδια προδιαγεγραμμένη πορεία.
Η Όλια Λαζαρίδου ερμηνεύει τη θεατρική διασκευή της νουβέλας του Λέοντος Τολστόι «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» σε σκηνοθεσία της Δανάης Ρούσσου σε ένα χώρο που διαμορφώνεται στην κατοικία την ίδια του Ιβάν Ιλίτς.
Άραγε πως βιώνουμε σήμερα τη φθορά; Αυτός ο κοινός φόβος που παραμένει ταμπού γίνεται αντικείμενο συζήτησης και μοιράσματος. Γιατί ό,τι μοιράζεσαι, κάπως μαλακώνει. Ίσως.
Ο Τολστόι, στοχάζεται με σπαρακτικό και συνάμα κωμικό τρόπο πάνω στις έννοιες της ζωής και του θανάτου.
Μια παράσταση-εμπειρία, που συμπληρώνεται από κύκλο συζητήσεων που θα πραγματοποιούνται μετά το τέλος κάποιων παραστάσεων (με συντονιστή τον Κωνσταντίνο Μπλάθρα). Σε αυτές τις συζητήσεις ένας πολύτιμος καλεσμένος έκπληξη, διαφορετικός κάθε φορά, (γιατρός, ψυχίατρος, ιερέας, δικαστής, συγγραφέας, σκηνοθέτης) θα μοιράζεται τις εμπειρίες του εκκινώντας έναν σχετικό διάλογο. Ενδεικτικά: Κατερίνα Μάτσα (Ψυχίατρος), Εύα Στεφανή (κινηματογραφίστρια), Θεόδωρος Παπαπολυχρονίου (γιατρός), Πατήρ Δημήτριος Μαρούλης (ιερέας) κ.α.
Η σκηνοθέτιδα Δανάη Ρούσσου μοιράζεται το Ημερολόγιο Προβών για την παράσταση «Ο θάνατος του Ιβάν Ιλίτς» που παρουσιάζεται στην Οικία Ίλιτς με την Όλια Λαζαρίδου:
Ιούλιος
Η Όλια μου φέρνει πέντε κείμενα.
Παραμερίζω τα τέσσερα
και παίρνω στα χέρια μου τον Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς.
Μπαίνω στο καράβι.
Φτάνω… το διαβάζω,
κρατώ ελάχιστες σημειώσεις.
Στην άκρη.
Επιστρέφω.
Μέσα Αυγούστου
Η γιαγιά μου έχει καρκίνο.
Ξεκινώ να δουλεύω το κείμενο.
Μέρα τη μέρα, παράγραφο την παράγραφο
η γιαγιά κι ο Ιλίτς ακολουθούν την ίδια πορεία.
Σιγά σιγά οι πόνοι, οι κενώσεις, το κρεβάτι.
Κοιμούνται και οι δυο στον καναπέ
με το πρόσωπο στραμμένο προς τον τοίχο.
Η μορφίνη, ο λήθαργος.
«Ωωωωωω»
Τέλη Σεπτέμβρη
Υπογραμμίζω την τελευταία φράση του κειμένου
«στη θέση του θανάτου ήταν το φως»
χτυπάει το τηλέφωνο,
η μαμά ψελλίζει «έφυγε».
Μέσα μου καταγράφηκε ως
«κι έφυγε στο φως»
Το κείμενο μόλις ολοκληρώθηκε.
Οκτώβρης – Νοέμβρης
Στέλνω στην Όλια σημειώματα.
Ετοιμάζω το σπίτι για τους «καλεσμένους»
με την ίδια χαρά και επιμέλεια
που ο Ιλίτς ετοίμασε το σπίτι του.
Έβαλα «τα καινούργια έπιπλα,
το παραβάν, τα τραπεζάκια ολόγυρα».
Φτιάχνω τα ρούχα για τη φωτογράφιση.
καθώς ράβω τις κορδέλες,
τα μεσοφόρια αυτής της γυναίκας
πόντο πόντο μπαίνω στην ψυχή της.
Καταβυθίζομαι.
Την καταλαβαίνω όλο και περισσότερο,
όλο και καλύτερα.
Δεκέμβρης Αίγινα
Πρόβα 1η
«Το κελάκι»
Μια φωτεινή κόκκινη καρδούλα.
Δε τη σβήνουμε ποτέ, ούτε το βράδυ.
Είναι ο φάρος – η καρδιά της πρόβας μας.
Αναμμένη να μας αναμένει, κάθε μέρα.
Εκεί πλάι στο τζάκι,
μέσα στο μικρό κελί χτενίζουμε το κείμενο.
Χτίζουμε αυτό το αλλόκοτο πλάσμα.
Η Όλιτσκα του Ιλίτς.
Στο βάθος το παιδικό καρεκλάκι του Βάνια.
Ο Ιλίτς αναπολεί τα παιδικά του χρόνια.
Πρόβα 10η
Ο Κήπος
Οι μέρες κυλούν. Εδώ έχει καλοκαίρι.
-Να πάμε στη θάλασσα.
-Να πάμε στο βουνό.
-Να κάνουμε πρόβα στον κήπο.
-Έκοψες πορτοκάλια;
-Έχει ήλιο να φάμε στην αυλή.
-Να και η αλεπού.
Πρόβα 20η
Κάτι ψάχνουμε·
-Να δούμε Σαρλό, Πολίτη Κέιν.
Επιστροφή στα βασικά.
Κινηματογράφος – έμπνευση
Άλλαξε ο χρόνος. Ακούγονται τα καράβια από τη Σαλαμίνα.
Γενάρης
Πρόβα 33η
Το Σπίτι
Επιστροφή στο σπίτι
Η Οικία Ιλίτς είναι έτοιμη.
Καλοδέχεται και καλωσορίζει.
Η πρώτη παράσταση, μετά από 25 χρόνια, που δε θα δεις.
Γιαγιά μου.
