«Γλέντι Τρελό» όντως έζησα παρακολουθώντας τα μεγάλα παιδιά των 65+ ετών, καθώς εκφράζονταν μέσα από τον λόγο και τη μουσική, στην ομώνυμη μουσική παράσταση που υλοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος «Prima Βόλτα» από το Τμήμα Εκπαιδευτικών & Κοινωνικών Δράσεων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και η οποία έλαβε χώρα στις 29 & 30 Ιουνίου στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου στο κτήριο Τσίλλερ.
Παρέθεταν τις ιστορίες ζωής τους παρουσία κοινού. Γεμάτη η Αίθουσα Εκδηλώσεων από φίλους και συγγενείς που ήρθαν για να παρακολουθήσουν τους αγαπημένους τους να μοιράζονται αναμνήσεις, να χορεύουν και να τραγουδούν. Ο κύκλος ξεκίνησε στις 17 Μαρτίου με εβδομαδιαίες συναντήσεις στις Λέσχες Φιλίας του Δήμου Αθηναίων και οι δυο παραστάσεις δόθηκαν στο τέλος Ιουνίου. Οι Λέσχες φιλίας είναι χώροι τελικά πολύ δημιουργικοί για τους ανθρώπους που δεν εγκαταλείπουν τις ζωές τους στη μοίρα τους ή δεν είναι καθισμένοι σ’ έναν καναπέ μπροστά από μια τηλεόραση. 65+ ετών άτομα που συστήθηκαν με τα ονόματά τους και μας ταξίδεψαν για λίγο σε μια άλλη Αθήνα. Σ’ εκείνη που περνούσε ο γαλατάς, που τα κλειδιά ήτανε πάνω στην πόρτα, που οι παρέες κάνανε καντάδες. Όμως δεν ήτανε μια ρετρό παράθεση του παρελθόντος, είχε αναφορές και στα χάπια για την καρδιά και στον έρωτα που συναντάς στα 68 σου, γιατί ο έρωτας δεν έχει ηλικία.
Ήμουν όρθιος και τους απολάμβανα και δεν με έμελλε καθόλου η ορθοστασία, γιατί γινόμουν κοινωνός ενός μυσταγωγικού δρώμενου. Άνοιγαν τις καρδιές τους και μαζί τους άνοιγε και η δικιά μου η καρδιά. Ακόμα κι όταν χάνανε τα λόγια τους γελούσανε. Μ’ αρέσει αυτό το έξω καρδιά που προκύπτει σαν μεγαλώνεις. Μετά τα εξήντα σου δεν είσαι ηλικιωμένος με τα νέα δεδομένα, μα είσαι κοινωνικά απελευθερωμένος. Δεν έχεις πια θέμα ν’ αυτοσαρκαστείς και να ταξιδέψεις στη μνήμη του παρελθόντος σου, τότε που είχες πει στη μάνα σου «Ο κόσμος να χαλάσει εγώ τον Κώστα θα τον πάρω» και μετά από χρόνια που ο Κώστας έχει φύγει πια απ’ τη ζωή να υψώσεις ένα ποτήρι σαμπάνια και να πιες στη μνήμη του μια γουλιά ευχαριστώντας τον για τα 24 υπέροχα χρόνια που περάσατε μαζί.
Μια μεγάλη παρέα ήταν αυτοί οι 65+ που όλο χαρά μας τραγούδησαν και μας χόρεψαν. Ομάδες από τις Λέσχες Φιλίας Παγκρατίου, Κουκακίου, Γκράβας, Καλλιθέας και ΚΠΙΣΝ, μας κράτησαν συντροφιά σ’ ένα «Γλέντι Τρελό». Οδηγοί και υπεύθυνοι του προγράμματος η μουσικός Κατερίνα Νταμάνη και ο ηθοποιός Αντώνης Πριμηκύρης είχαν κάνει καλή δουλειά κι αυτό φάνηκε στη ροή της παράστασης, η οποία ήθελα ως θεατής κι άλλο να κρατήσει. Να μάθω περισσότερα για τις ζωές τους, για τις περιοχές που μεγάλωσαν, για το πού έδωσαν το πρώτο τους φιλί.
Τα μουσικά κομμάτια με τη συνοδεία των μουσικών Φάνη Ζαχόπουλου στην κιθάρα, Κική Κέρζελη στο ακορντεόν και Λάμπρος Παπανικολάου στο κοντραμπάσο, αλάφραιναν το κλίμα και έκαναν το όλο δρώμενο πιο διαδραστικό καθώς μας συμπαρέσυραν να τραγουδάμε μαζί τους το Μένω σε κάποια γειτονιά, φτωχική γειτονιά που ‘χει σπίτια χαμηλά κι όλοι οι άνθρωποι εκεί έχουν πάντα γιορτή και μοιράζουνε φιλιά. Χαμογελαστοί όλοι τους με θάρρος άνοιξαν τις καρδιές μας υπενθυμίζοντας ότι τι κι αν μεγάλωσες, ζωή έχεις να τη διαθέσεις σε δράσεις όπως αυτή. Να πας σε μια Λέσχη φιλίας να γνωρίσεις νέα πρόσωπα, να κάνεις πρόβες και να ερωτευτείς ξανά. Για να πιεις μια νύχτα σαμπάνια, χορεύοντας σάμπα στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Εθνικού Θεάτρου παρουσία κοινού. Μοιράζοντας απλόχερα χαρά, πληροφορίες για τις γειτονιές που μεγάλωσες, κατάθεση βιωμάτων που έζησες και χαμόγελα.
Παρατηρούσα το κοινό στη γωνία που έστεκα όρθιος, γιατί θέσεις δεν υπήρχαν, ήμασταν αρκετοί όρθιοι και το απολαμβάναμε το Γλέντι το τρελό, αυτό που συντελούνταν. Παρατηρούσα τους ανθρώπους πόσο γλύκαινε το πρόσωπό τους σαν άκουγαν για το παρελθόν, σαν συστήνονταν με τα μικρά τους ονόματα, σαν μιλούσαν για τ’ αγαπημένα τους πρόσωπα:
…Όταν θέλω να ξεχαστώ πάω τα εγγόνια μου στο πάρκο Δρακόπουλου, όταν θέλω να ξεχαστώ πάω με τις φίλες μου για τσίπουρα στην πλατεία Παπαδιαμάντη. Το πρωί μετράω την πίεση μου. Η πρώτη αγάπη δεν ξεχνιέται. Με την Κατερίνα είμαστε παντρεμένοι 44 χρόνια και με μαλώνει όταν την λέω Καίτη μπροστά στον κόσμο, Καίτη σε αγαπώ. Με τον Πέτρο γνωριστήκαμε στον κινηματογράφο Ηλέκτρα, Σκιάθου και Κιθαιρώνας δώσαμε το πρώτο μας φιλί. Χόρευαν σάμπα από το βράδυ ως το πρωί μα δεν πειράζει μόδα είναι θα περάσει. Μπορεί να μας χώρισαν οι θάλασσες και οι ωκεανοί μα η καρδιά μου όμως πάντα σε πονεί… Ένα χειροκρότημα μεγάλο έπεσε όταν ακούστηκε η φράση «εύχομαι υγεία σε όλα τα παιδιά του κόσμου» και ήπιαμε ρετσίνα. Ήταν η Ζωή, ο Απόστολος, η Αντιγόνη, η Καίτη, ο Λάμπρος που μικροί παίζανε ποδήλατο, καραγκιόζη και οι γειτόνισσές τους απειλούσαν ότι θα φωνάξουν την αστυνομία αν δεν κάνουν ησυχία. Χίλιες καρδιές αγαπούνε σαν τις δικές τους καρδιές και μας βρήκε γλέντι τρελό και εβίβα το λοιπόν.
Prima volta στα ιταλικά σημαίνει πρώτη φορά το πρώτο βήμα, αυτό που σε βγάζει από την ρουτίνα της καθημερινότητάς σου, την ακινησία και το σκοτεινό δωμάτιο. Ίσως και να ήταν η πρώτη τους φορά που οι άνθρωποι αυτοί των 65+ κοινώνησαν τόσο προσωπικές τους μνήμες. Δεν ήτανε μία παράσταση μελό με νοσταλγία, ήταν πολιτισμός δίχως ηλικιακά όρια. Δεν ήτανε ένα πρόγραμμα για την τρίτη ηλικία θεραπευτικού χαρακτήρα μα ψυχοθεραπευτικού για μας τους θεατές με μια καλλιτεχνική ισοτιμία. Ο πολιτισμός είναι δημόσιο αγαθό άλλωστε και όχι προϊόν πολυτέλειας. Η ζωή και η πρόσβαση στην τέχνη υπάρχει, όποια ηλικία και να έχεις. Τι 30 τι 40 τι 50 τι 60 τι 70…; Όλοι έχουμε κάτι να πούμε υπό την καλλιτεχνική καθοδήγηση με προγράμματα σαν κι αυτό. Αν γνωρίζετε άτομα 65+ συστήστε τους δράσεις σαν κι αυτές. Κι αν οι ίδιοι ανήκετε σ’ αυτήν την ηλικιακή ομάδα, μην διστάζετε, μην λέτε δεν είναι αυτά για μένα. Τολμήστε, θα κάνετε νέες γνωριμίες, θα εκφραστείτε καλλιτεχνικά και θα δώσετε χαρά σε άγνωστους θεατές, όπως εμένα που θα απολαύσουν τον κόπο σας.
