Δεν θέλω να σας απογοητεύσω, αλλά όχι, ο Μαμντάνι δεν κέρδισε τον Τραμπ, ούτε και μεταμορφώθηκε στον νέο Ομπάμα που θα δώσει νέα πνοή στους Δημοκρατικούς. Φυσικά και δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον ή τις αντιδράσεις του κόσμου, πόσο μάλλον σε μια τόσο πολυσύνθετη και ποικιλόμορφη χώρα όπως οι ΗΠΑ, όμως στέκομαι μονάχα στα γεγονότα που είναι ήδη γνωστά:
Ο Δήμος της Νέας Υόρκης δεν αποτελεί σε καμία των περιπτώσεων χρησμό, ή έστω την παραμικρή ένδειξη για τον παλμό του εκλογικού σώματος στην Αμερική. Ο Δήμος της Νέας Υόρκης κυριαρχείται τόσο βαθιά από τους Δημοκρατικούς που οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν πάψει να παίζουν ρόλο σε αυτόν εδώ και δεκαετίες. Αναλογιστείτε το ότι ακόμη και στις εκλογές του προηγούμενου Νοεμβρίου, όταν και ο Τραμπ κέρδισε κατά κράτος τη λαϊκή ψήφο και αύξησε τα ποσοστά του ακόμη και στα προπύργια των Δημοκρατικών, εντός του Δήμου της Νέας Υόρκης τα ποσοστά της Κάμαλα Χάρις υπερέβαιναν το 60%.
Ακόμα και στην ευρύτερη πολιτεία της Νέας Υόρκης, επίσης προπύργιο των Δημοκρατικών, τα ποσοστά είναι πιο ισορροπημένα αφού περιλαμβάνονται αγροτικές περιοχές και μικρές πόλεις. Ο μοναδικός Ρεπουμπλικάνος δήμαρχος μεταπολεμικά στη Νέα Υόρκη ήταν ο Τζιουλιάνι, ο οποίος όμως είχε την ιδιαιτερότητα να καθοδηγήσει την πόλη στη διάρκεια της τραγωδίας της ενδεκάτης Σεπτεμβρίου. Για να βρούμε έναν ξεκάθαρα Ρεπουμπλικάνο δήμαρχο στη Νέα Υόρκη πρέπει να πάμε πίσω στη δεκαετία του ’30 και τον ΛαΓκουάρντια.
Γεγονός δεύτερο: βασικός αντίπαλος του Μαμντάνι ήταν ο Άντριου Κουόμο, πρώην κυβερνήτης της πολιτείας της Νέας Υόρκης και ένα πολιτικά καμένο χαρτί λόγω σκανδάλων. Ο Κουόμο μάλιστα έφτασε στο εξευτελιστικό σημείο να χρησιμοποιεί τις απειλές του Τραμπ για διακοπή χρηματοδότησης σε περίπτωση εκλογής του Μαμντάνι μήπως και πείσει κάποιον απελπισμένο αναποφάσιστο ψηφοφόρο. Πριν από μερικές ημέρες βρισκόταν στην Αθήνα ο Μπιλ ντε Μπλάζιο, πρώην δήμαρχος της Νέας Υόρκης, και όταν ρωτήθηκε σε μια συνέντευξή του στην ΕΡΤ προεξόφλησε τη νίκη του Μαμντάνι ως κάτι εύκολο και σχεδόν προφανές, ιδιαίτερα εφόσον ο Τραμπ ενεπλάκη και πήρε θέση εναντίον του, οδηγώντας τους Νεουορκέζους ψηφοφόρους σε ακόμα μεγαλύτερα νούμερα να ψηφίσουν τον Μαμντάνι.
Τώρα θα μου πει κάποιος: σύμφωνοι, ο Δήμος της Νέας Υόρκης δεν αποτελεί κάποιο επίτευγμα για τους Δημοκρατικούς. Όμως σίγουρα αποτελεί μια ευκαιρία προβολής και έκθεσης. Δεν αποτελεί αυτό εφαλτήριο για μια καριέρα στην εθνική πολιτική σκηνή; Προφανώς και δεν γνωρίζω, μπορώ όμως να κάνω μια εκτίμηση. Η δημοφιλία του Μαμντάνι στους Νεουορκέζους ψηφοφόρους είναι μεγάλη, και ακόμη μεγαλύτερη είναι η πέρασή του σε ένα νέο, προοδευτικό, αστικό ακροατήριο. Το αν ο ίδιος θα μπορέσει να δώσει λύσεις στην τοπική αυτοδιοίκηση (γιατί έχει υποσχεθεί πολλά και πολύ δύσκολα υλοποιήσιμα πράγματα) ή θα χρησιμοποιήσει απλώς την πλατφόρμα του Δήμου για μια εκτόξευση στην κεντρική πολιτική σκηνή θα παίξει κάποιον ρόλο.
Η αναμφισβήτητη ρητορική του ικανότητα και αμεσότητα θα παίξει σίγουρα κάποιον ρόλο. Όμως η αίσθησή μου είναι ότι ο Μαμντάνι σαν καταγωγή αλλά και από πλευράς πολιτικού υποβάθρου είναι μια προσωπικότητα που δύσκολα μπορεί να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης σε τέτοιο βαθμό, ώστε να αποτελέσει εκλόγιμη επιλογή για μια θέση υποψήφιου Προέδρου στο μέλλον, αν αυτό σκέφτονται μερικοί. Ούτε και η φόρμουλα της εκλογής του μπορεί να επαναληφθεί σε άλλα μέρη, καθώς το εκλογικό σώμα σε μέρη όπως ο Δήμος της Νέας Υόρκης δεν συγκρίνεται με το εκλογικό σώμα στα περισσότερα μέρη της Αμερικής, πόσο μάλλον τα κρίσιμα swing states που κρίνουν τα αποτελέσματα. Ο Μαμντάνι διαδέχεται έναν επίσης διεφθαρμένο Δήμαρχο, τον Άνταμς, ως ένας αμόλυντος, υπερβολικά νέος υποψήφιος γιος μεταναστών με σούπερ προοδευτική ατζέντα σε μία από τις ελάχιστες πόλεις της χώρας που να μπορεί αυτή η ατζέντα να βρει υποστηρικτές σε πλειοψηφία.
Η πραγματικότητα στο πανεθνικό επίπεδο είναι εντελώς διαφορετική. Μια αντίστοιχη νίκη σε πολιτειακό επίπεδο θα σήμαινε πολύ περισσότερα από ό,τι σε έναν υπερ-φιλελεύθερο Δήμο όπως εκείνος της Νέας Υόρκης. Ας έχουμε υπ’ όψιν ότι είναι πολλά τα παραδείγματα που υποδεικνύουν πως όσοι ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς εντός μίας υπέρ-προοδευτικής πτέρυγας του κόμματός τους αποδεικνύονταν εντελώς αδύναμοι σε εθνικό επίπεδο (θυμηθείτε τον Τζέρεμι Κόρμπιν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τον Μπέρνι Σάντερς στις ΗΠΑ). Αντίθετα, θα μπορούσε εύλογα κάποιος να ισχυριστεί ότι ο Μαμντάνι μπορεί να χρησιμοποιηθεί από το κίνημα MAGA ως ένας πολύ πειστικός μπαμπούλας, σαν ο μουσουλμάνος δήμαρχος με κομμουνιστικές ιδέες και απόψεις κατά παραδοσιακών αξιών. Ξεχνάμε μήπως ότι η υπερβολική κυριαρχία της αφυπνισμένης ατζέντας στους Δημοκρατικούς φύσηξε αέρα στα πανιά του Τραμπ διαμορφώνοντας μία ξεκάθαρη ιδεολογική τάση υπέρ του κινήματός του;
Αλλά ας αφήσω και μια ελπιδοφόρα και ευχάριστη γεύση στην προοπτική της εκλογής Μαμντάνι, έστω κι αν για την ώρα είναι στη σφαίρα του συμβολικού: ο μουσουλμάνος Δήμαρχος της πόλης που υπέφερε από το τρομοκρατικό χτύπημα ισλαμικής τρομοκρατίας στους Δίδυμους Πύργους δείχνει ότι, αν μη τι άλλο, οι πολίτες της Νέας Υόρκης μπόρεσαν να ξεχάσουν και να πάνε παρακάτω χωρίς προκαταλήψεις. Αυτό είναι σίγουρα ένα βήμα μπροστά. Τα υπόλοιπα θα φανούν στην πορεία.
