Το ελc λίγο πριν τη μεγάλη πρεμιέρα μπήκε στις πρόβες της νέας παράστασης του Νίκου Καραθάνου στο Εθνικό Θέατρο «Μια νύχτα στην Επίδαυρο». Ο φακός της Εβίτας Σκουρλέτη αποτυπώνει τον εικοσαμελή θίασο πάνω στη σκηνή του Rex και το «παροξυσμικό γλέντι» που στήνεται.
Ο σκηνοθέτης απευθύνεται στον θίασο λέγοντας ότι τo κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου και του Γιάννη Αστερή είναι μία φιέστα, μια γιορτή, ένας χορός, οπότε μεγάλη σημασία έχει να υπάρχει ένας κοινός ρυθμός μεταξύ των ηθοποιών σε σχέση με τη σωματική τους έκφραση.
Νυχτερινή φάρσα, μεταφυσικό μιούζικαλ, τρελή κωμωδία; Τι είναι τέλος πάντων το Μια νύχτα στην Επίδαυρο; «Μια γλίστρα είναι», λέει ο σκηνοθέτης «από τα ύψη στα τάρταρα».
Ο ευρηματικός δημιουργός καθοδηγεί, με τον μοναδικό του τρόπο, τον εικοσαμελή θίασο από την έξαρση της ξέφρενης κωμωδίας στο τραγικό κενό της ύπαρξης και πίσω. Μετά το τέλος μιας σπουδαίας παράστασης, οι σπουδαίοι καλλιτέχνες παίζουν μια δεύτερη παράσταση, μεταξύ τους αυτή τη φορά. Αυτοθαυμάζονται, αλληλοαποθεώνονται, σκεπάζουν το σεμνό τερέτισμα των τζιτζικιών με τους δικούς τους εγωπαθείς λαρυγγισμούς, μπαίνουν λιμασμένοι σε μια πασίγνωστη ταβέρνα, ανακατεύονται με το προσωπικό, υποκλίνονται στους εαυτούς τους. Κι εκεί, ανάμεσα σε μπριζόλες, ψέματα και ιδρώτα, χυμάνε ο ένας πάνω στον άλλον σε ένα μακελειό χωρίς προηγούμενο που τους οδηγεί στον Κάτω Κόσμο με τη γεύση της τυρόπιτας στο στόμα.
Ο Νίκος Καραθάνος συνθέτει ένα σκηνικό κολλάζ με υλικά τη νύχτα και τη ματαιότητα, το εθνικό μας κλέος και τα φωτοστέφανα που πήραν φωτιά πάνω στα κεφάλια μας, τη μοναξιά μας, την άδεια μας φλυαρία, τη συναισθηματική μας βουλιμία, την υπαρξιακή μας γύμνια. Ένα ναρκισσιστικό ντερλίκωμα που, όταν ολοκληρώνεται, αφήνει τους συνδαιτημόνες πιο άδειους απ’ όταν ξεκίνησαν, με την ψυχή τους –μια ακόρεστη τρύπα που χάσκει– ανέγγιχτη, ζητιάνα, πεινασμένη και ανυπόφορη. Η βραδιά τελειώνει αλλά οι λογαριασμοί μένουν ανοιχτοί, αφού δεν βρέθηκε κανείς να τους πληρώσει.
«Η τέχνη πρέπει να ανανεώνεται. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να πυρποληθεί» σημειώνει ο σκηνοθέτης. Ένας πολυσυλλεκτικός θίασος συναντιέται στη σκηνή για μια μουσική παράσταση με άρωμα Επιδαύρου, έναν «εθνικό» σαρκασμό για την Ελλάδα, την αλαζονεία και την ασημαντότητά μας, μια σαρκαστική κωμωδία για την αληθινή τραγωδία που συμβαίνει όχι στο θέατρο, αλλά εκεί έξω, στη ζωή.
