Ο Πίτερ Παν μεγαλώνει ή μήπως ποτέ δεν μεγαλώνει; Οι Patari Project φέτος επέστρεψαν με μια παράσταση γεμάτη φαντασία, παιχνίδι και χρώμα, παίρνοντας τη γνωστή ιστορία του J.M. Barrie και δίνοντάς της τη δική τους μοναδική και πρωτότυπη σφραγίδα. «ΠΗΤΕΡ ΠΑΝτα Παιδί» λοιπόν ο τίτλος της παράστασης που μας προσκαλεί να αναρωτηθούμε: Μπορούμε να μεγαλώσουμε χωρίς να χάσουμε το παιδί μέσα μας;
Στο σπίτι, o μπαμπάς του κάνει ό,τι μπορεί, αλλά έχει και ο ίδιος χαθεί στη δική του θλίψη. Τo δωμάτιο του σπιτιού μοιάζει πιο μεγάλο, πιο άδειο από τότε που έφυγε η μαμά. Ο Πέτρος περνάει ώρες χαμένος στις σκέψεις του, αναζητώντας κάτι πέρα από το συνηθισμένο, κάτι που θα του δώσει ένα σημάδι ότι υπάρχει κάτι άλλο, κάτι πέρα από αυτή τη ζωή που αισθάνεται τόσο βαριά. Στο σχολείο, τίποτα δεν είναι επίσης εύκολο. Τα παιδιά δεν τον καταλαβαίνουν. Δεν γελάει με τα ίδια αστεία, δεν τρέχει στις αυλές μαζί τους, και κυρίως… τα μαλλιά του είναι άσπρα. Αυτό και μόνο αρκεί για να γίνει στόχος. Τον σπρώχνουν στα διαλείμματα, του τραβούν τα μαλλιά, του κρύβουν τα βιβλία. Μερικές φορές προσπαθεί να αδιαφορήσει, άλλες φορές θέλει να εξαφανιστεί.
Εδώ η ιστορία είναι κάπως διαφορετική μα και κάπως γνωστή. Ποιος άλλωστε μπορεί να «αποδράσει» από την τόσο μαγική ιστορία του Πήτερ Παν. Εδώ λοιπόν έχουμε για ήρωα τον μικρό Πέτρο Πανόπουλο, ένα παιδί αρκετά καταπιεσμένο που ζει στο τώρα με τον μπαμπά του. Ο Πέτρος Πανόπουλος είναι ένα παιδί που μοιάζει να ανήκει σε έναν κόσμο που δεν τον χωράει. Στην καθημερινότητά του, είναι ένα ήσυχο, σκεπτικό παιδί, με μάτια που δείχνουν να κουβαλούν περισσότερη θλίψη από όση θα έπρεπε να έχει κάποιος στην ηλικία του.
Όταν κλείνει τα μάτια του, ο Πέτρος ταξιδεύει μακριά. Φαντάζεται μια χώρα όπου κανείς δεν τον κοροϊδεύει, κανείς δεν του λέει ότι πρέπει να «συνηθίσει» την απώλεια, κανείς δεν του επιβάλλει να μεγαλώσει. Στη Χώρα του Ποτέ, μπορεί να πετάει, να πολεμάει πειρατές, να κάνει φίλους που δεν τον απορρίπτουν. Εκεί, δεν είναι «το παράξενο παιδί με τα άσπρα μαλλιά» – εκεί, είναι ο ήρωας της δικής του ιστορίας.
Μα ακόμα κι εκεί, τα προβλήματα δεν εξαφανίζονται. Γιατί ακόμα και στη Χώρα του Ποτέ, το σκοτάδι τον ακολουθεί. Και ο Πέτρος θα πρέπει να βρει τον δικό του τρόπο να πολεμήσει όχι μόνο τους εξωτερικούς εχθρούς, αλλά και τους φόβους μέσα του.
Σε αυτή την όμορφα αναδιασκευασμένη ιστορία οι ρόλοι είναι πολυεπίπεδοι, πολυπρόσωποι και αφηγούνται δύο ιστορίες, το εδώ και το εκεί εγκιβωτισμένες σε μια συνθήκη που αποσκοπεί να αναδείξει εύστοχα ζητήματα που απασχολούν σήμερα τους εφήβους και αγγίζουν τις προβληματικές των οικογενειακών σχέσεων. Το σχολικό bullying, οι απαιτήσεις και προκλήσεις της μονογονεϊκής οικογένειας, η απώλεια, η μοναξιά του εφήβου, εύστοχα μασκαρεμένα πίσω από την απολαυστική ιστορία που ξετυλίγεται πάνω στη σκηνή.
Ο Πέτρος Πανόπουλος, το αγόρι με τα κατάλευκα μαλλιά στην πραγματικότητά του, στο παρόν του εισπράττει διαρκώς τον χλευασμό των συμμαθητών του, ενώ βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο των κουτσομπολιών της γειτονιάς. Ο πατέρας του, ένας γονιός μόνος, θλιμμένος από την προσωπική του απώλεια, ίσως κάποτε να ήταν τρυφερός και γελαστός, αλλά τώρα η πίκρα τον έχει σμιλέψει, μοιάζει μαραζωμένος. Άκαμπτος στις θέσεις του, λίγο απόμακρος και παρά την αγάπη που υπάρχει ακόμη, δυσκολεύεται να κατανοήσει τον μικρό γιο του.
Επιστρατεύοντας το χιούμορ, η Σοφία Πάσχου, γνωστή για τη δημιουργική της ικανότητα να αναδεικνύει τις πιο κρυμμένες πτυχές των ιστοριών, φέρνει μια νέα προοπτική στη φανταστική Χώρα του Ποτέ, εστιάζοντας στους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους. Η σκηνοθετική ματιά της Σοφίας Πάσχου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ονειρική, με το σωματικό θέατρο σε μια εξαίρετη σύνθεση με την τεχνολογία.
Βίντεο-προβολές μεταμορφώνουν τη σκηνή, δημιουργούν συνεχώς νέους σκηνικούς κόσμους, και σε μεταφέρουν σε μια Χώρα που κάθε παιδί έχει ονειρευτεί. Και οφείλει κανείς να χειροκροτήσει αυτή την άκρως επιτυχημένη συνεργασία του σωματικού θεάτρου με την τεχνολογία καθώς ενσωματώνεται οργανικά στη σκηνική αφήγηση και αντί να κυριαρχεί, υποστηρίζει το όνειρο, το παιχνίδι και τη θεατρική μαγεία.
Ένα από τα πιο απολαυστικά ευρήματα της παράστασης είναι η Τίνκερ Μπελ, η οποία μιλάει… αγγλικά! Η μικροσκοπική, ζωηρή νεράιδα δεν αρκείται σε γλυκές καμπανούλες και φτερουγίσματα – μιλάει με αυτοπεποίθηση, σχολιάζει με χιούμορ και δεν διστάζει να δείξει την αγανάκτησή της με άψογη βρετανική προφορά. Το γεγονός ότι κανείς στη Χώρα του Ποτέ (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) δεν φαίνεται να καταλαβαίνει ακριβώς τι λέει, προσθέτει μια ακόμα πινελιά κωμωδίας, με τους ήρωες να προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τα ξεσπάσματά της με μαντέματα, μορφασμούς και παύσεις αμηχανίας.
«ΠΗΤΕΡ ΠΑΝτα Παιδί»: Ένα ταξίδι στη φαντασία, μια υπέροχη θεατρική εμπειρία που θυμίζει σε όλους μας ότι η παιδική ηλικία δεν είναι τίποτα άλλο από μια κατάσταση του νου και της καρδιάς. Μπορούμε να μεγαλώσουμε χωρίς να χάσουμε το παιδί μέσα μας; Μπορούμε να μεγαλώσουμε διατηρώντας ζωντανό τον ενθουσιασμό για τη ζωή σαν μια μικρή φλογίτσα πάθους διαρκώς αναμμένη – οδηγό μας σε όποιο μονοπάτι της ακολουθήσουμε;
