Ο Σεμπάστιαν Σταν κερδίζει πριν λίγες μέρες Χρυσή Σφαίρα Α’ Άνδρικού, για την ερμηνεία του στο “Α Different Man“. Το κερδίζει στην κατηγορία κωμωδία ή μιούζικαλ, γεγονός αρκετά παράλογο, από την άλλη η υπαγωγή στη συγκεκριμένη κατηγορία αποτελεί έναν πάγιο παραλογισμό των Χρυσών Σφαιρών. Eίναι η χρονιά του Σταν φέτος, καθώς όχι μόνο κέρδισε για τον ίδιο ρόλο Ά Ανδρικό στο Φεστιβάλ Βερολίνου, αλλά απέδωσε με εξαιρετικό τρόπο και τον Ντόναλντ Τραμπ, με έναν τρόπο πολύ μακριά από τη μίμηση, στο “The Apprentice”, κερδίζοντας μάλιστα δεύτερη υποψηφιότητα Ά Ανδρικού στις φετινές Χρυσές Σφαίρες, αυτή τη φορά στην κατηγορία δράμα.
Καταλαβαίνω (και μακάρι να έχω καταλάβει λάθος ή να αλλάξει κάτι μετά τη βράβευση), ότι το “A Different Man” δεν θα προβληθεί στους ελληνικούς κινηματογράφους. Τo είδα τον Νοέμβριο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, μου άρεσε πολύ όταν το είδα, αλλά καμιά φορά συμβαίνει να σου αρέσει μια ταινία όταν τη βλέπεις και μετά να περνάει λίγο ο καιρός και η αρχική εντύπωση να εξασθενίζει. Εδώ συνέβη το ακριβώς αντίθετο, τριγυρνά συνέχεια στο μυαλό μου και η ταινία μεγαλώνει διαρκώς μέσα μου.
Είχα πάει να τη δω αρκετά ανυποψίαστος, καθώς από τη σύνοψη μου έμοιαζε αρκετά με το “The Substance”: ένα παραμορφωμένο πρόσωπο, μια πρωτοποριακή επέμβαση, η όχι αναμενόμενη αντίδραση του ήρωα μετά, πίστευα ότι ο δημιουργός της Άαρον Σίμπεργκ, σε επίπεδο αρχικής σύλληψης τουλάχιστον, δεν βρισκόταν πολύ μακριά απ’ την ταινία της Κοραλί Φαρζά (για την οποία παρεμπιπτόντως η Ντέμι Μουρ επίσης βραβεύτηκε με Χρυσή Σφαίρα Α’ Γυναικείου «κωμωδίας ή μιούζικαλ»).
Αλλά έπεσα εντελώς έξω. Ενώ η ταινία έχει πάρει μια συγκεκριμένη και βάσει της συγκεκριμένης σύνοψης σχετικά αναμενόμενη πορεία, κάπου στη μέση έρχεται μια μεγάλη έκπληξη. Σιγά – σιγά αρχίζουν να γυρνάνε όλα τούμπα. Και δεν θα σταματήσουν να γυρνούν, πηγαίνοντας το τούμπα ως το τέλος του, μέχρι να φτάσουμε στο σαρδόνιο φινάλε και να σκεφτείς ότι είναι τόσο εντελώς γόνιμη η ιστορία που δείχνει και τελικά τόσο πολύ παραπάνω από οποιαδήποτε στενή έννοια συμπερίληψης και αποδοχής διαφορετικότητας και αναπηριών. Όχι ότι δεν είναι μια ταινία συμπερίληψης και αποδοχής, προφανώς και είναι, και δικαιολογημένα στον λόγο του κατά την απονομή του βραβείου ο Σεμπάστιαν Σταν τα θίγει αυτά.
Αλλά. Αλλά πάει πάρα πολύ πιο πέρα, πολύ πιο βαθιά, πολύ πιο ανατρεπτικά από εκεί. Ακόμη και όταν τελείωσε όμως η προβολή της ταινίας παρέμενα σχετικά ανίδεος. Οι εκπλήξεις για μένα δεν είχαν τελειώσει εκεί. Γκούγκλαρα τον συμπρωταγωνιστή του Σταν, τον Άνταμ Πίρσον, και κάπου εκεί και η ίδια η ταινία και όλα όσα λέει και δείχνει απέκτησαν μια άλλη διάσταση και έγιναν ακόμη πιο καίρια. Και είναι τόσα πολλά που ήθελα να γράψω και να μοιραστώ για την ταινία, περιμένοντας να προβληθεί. Και εντάξει, δεν είναι κι ότι με εμποδίζει κανείς να το κάνω τώρα ή προσεχώς. Αλλά όλο το νόημα με το σινεμά είναι οι εμπειρίες να είναι κατά το δυνατόν κοινές. Το νόημα δεν είναι να πω τα δικά μου, το νόημα είναι να μπορεί να δει κανείς μια ταινία στις αίθουσες, να δημιουργηθεί ένα κινηματογραφικό γεγονός, ένα κοινό σημείο αναφοράς, το οποίο θα επιτρέψει να γεννηθούν συζητήσεις και να μπορούμε να μοιραστούμε τις συγκινήσεις μας.
Το νόημα λοιπόν: ποιο ακριβώς το νόημα, τι ακριβώς συμβαίνει εδώ, τι ακριβώς πάει λάθος αν δεν προβάλλονται τέτοιας δύναμης ταινίες στις αίθουσες, αν δεν βρίσκουν διανομή τέτοιας απροσδόκητης οξύτητας κινηματογραφικά έργα;
