Τα Ημισκούμπρια έφτασαν τα 30 χρόνια επιτυχίας και τα γιορτάσαμε όλοι μαζί στην Πλατεία Νερού στις 20 του Ιούνη. 30 χρόνια σάτιρας, ρίμας και γενικής ανατροπής της ελληνικής hip hop σκηνής. Χαμός έγινε στην Πλατεία Νερού, χαμός και σας το λέω γιατί ήμουν παρών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 τότες που έκανα τη μετάβαση από το γυμνάσιο στο λύκειο η διασκέδαση μου ήτανε ν’ αράζω στο Πασαλιμάνι βλέποντας τη θάλασσα, να περπατώ όλη τη διαδρομή από πλατεία Αλεξάνδρας ίσαμε την Φρεαττύδα, να πηγαίνω σε ένα από τα πολλά σινεμά του Πειραιά, να δω τη νέα ταινία της εβδομάδας και μετά όταν νύχτωνε να κάθομαι στα σκαλάκια του Δημοτικού Θεάτρου, όπου παρέες έφερναν κασετόφωνα – φορητά κι όσο κάναμε σκέιτμπορντ στα μάρμαρα ν’ ακούμε μουσικάρες. Εκείνα τα χρόνια άκουσα και Active Member και Wu-Tang Clan και Beastie Boys και Outkast και De La Soul και Τerror X Crew και FF.C. Εκεί πρώτο άκουσα στα κρυφά και μια κασέτα που κυκλοφορούσε πειρατικά του Βρωμύλου. Μια κασέτα που κυκλοφορούσε χέρι με χέρι, γεμάτη φάρσες τηλεφωνικές και μπινελίκια ρίμες που την είχε φτιάξει ο Δημήτρης Μεντζέλος. Μου άρεσε το μπιτ του χιπ χοπ, η ενέργεια που έφερε αλλά δεν με είχε κερδίσει ποτέ του ολοκληρωτικά. Είχε όμως ένα ενδιαφέρον μιας και οι στίχοι του, οι ρίμες του αφορούσαν κοινωνικούς και πολιτικούς προβληματισμούς. Τα στρατόπεδα τότε θυμάμαι ήτανε δύο στο ελληνικό hip hop, απ’ τη μια πλευρά η low bap σχολή των Active Member με τον βαρύ κοινωνικοπολιτικό και σκοτεινό τους στίχο κι απ’ την άλλη οι Terror X Crew, εκπρόσωποι της σκληροπυρηνικής οργισμένης underground rap της «δρομίσιας». Υπήρχαν και οι Goin’ Through με τον πιο mainstream ήχο τους, θυμάμαι και τους Razastarr μα και τους O.P.A, αυτοί εμένα μου άρεσαν πιο πολύ γιατί είχαν αυτό το rap hip hop στοιχείο στη σύνθεσή τους, με πολλά στοιχεία ηλεκτρονικής μουσικής, techno και κάποιες βυζαντινές μελωδίες. Παίζει να τους θυμάστε, είχαν κάνει το Μες τα δυο της Μάτια με τη Χάρις Αλεξίου. Μιας και τα θυμήθηκα μου ‘ρθε και το Σε Θέλω του Άρη Τόμας που μας ρώταγε: Τί ειν αυτό που θέλεις; Σεξ. Τί είναι αυτό που θέλεις; Σεξ. Θέλεις; Θέλω. Ναι σεξ.
Σκέφτομαι τώρα ότι οι εποχές κάνουν κύκλους επαναλαμβανόμενους. Όπως κούναγε τότε ο πατέρας μου το κεφάλι όταν άκουγα τέτοιες μουσικές, έτσι κουνάνε και οι σημερινοί γονείς το κεφάλι και ανησυχούν που τα παιδιά τους ακούνε τραπ. Γω ευτυχώς δεν τους ανησυχούσα, τόσο γιατί και τον Χατζιδάκι μου άκουγα και τον Θεοδωράκη και τα soundtrack από τις ταινίες ελληνικές και ξένες και φυσικά πολύ ποπ μουσική και στ’ ακουστικά μου ηλεκτρονική που χόρευα σαν τον τρελό. Εκεί ίσως να τους είχα προβληματίσει λίγο ομολογώ. Και για να μην τα πολυλογώ φτάνει το καλοκαίρι του 1996, όπου στο νησί ένας φίλος μου παιδικός, ο Φίλιππος μου λέει ένα μεσημέρι μετά το μπάνιο. Πήγαινε σπίτι σου, πλύσου φάε και έλα ν’ ακούσουμε ένα CD που θα πάθεις πλάκα και είμαι σίγουρος θα σ’ αρέσει. Βγάζω τ’ αλάτια από πάνω μου, τρώω στα γρήγορα και μέσα στον ήλιο πάω σπίτι του. Ο πατέρας του κοιμόταν και στη χαμηλή ένταση μου βάζει ν’ ακούσω το «Τα Ημισκούμπρια 30 χρόνια επιτυχίες». Παθαίνω ψαρόπλακα! Μάλιστα ψάρωσα τόσο από τον τίτλο 30 χρόνια επιτυχίες που έγινα αμέσως ημισκούμπριο και ’γώ. Ο στίχος τους ήτανε μια απόλαυση στ’ αυτιά μου γεμάτη ατάκες. Αντί για σοβαρότητα και λόγο καταγγελτικό στην κοινωνία, έφερνε την σάτιρα, τον αυτοσαρκασμό και παρά μα πάρα πολύ χιούμορ. Μια διαφορετική προσέγγιση στα πράγματα που μέσα από τα λογοπαίγνιά τους και τις αναφορές τους στην ποπ κουλτούρα κατάφεραν να κάνουν την χιπ χοπ σκηνή προσιτή στο ευρύ κοινό. Απόδειξη περίτρανη ότι το πρώτο τους άλμπουμ ξεπέρασε τις 30.000 πωλήσεις και έγινε το πρώτο χρυσό ελληνικού χιπ χοπ άλμπουμ.
Αυτή η παρέα των τριών, Δημήτρης Μεντζέλος, Μιθριδάτης και Πρύτανης που λέγονταν Ημισκούμπρια κι εμείς τους λέγαμε ΗΜΙΖ άλλαξαν μια για πάντα τον χάρτη της ελληνικής μουσικής. Κυκλοφόρησαν δίσκους, cd single και κάνανε και κάτι συνεργασίες διαμάντια που δεν θα τις περίμενες ποτέ. Μερικές που μου έρχονται ας πούμε με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιάννη Σαββιδάκη, την Ευρυδίκη, τη Γλυκερία, τον Φοίβο Δεληβοριά, την Έφη Σαρρή, την MLV, τον Πασχάλη, τον Βασίλη Καζούλη, τον Παντελή Θαλασσινό. Τα δε βίντεο κλιπ τους ήτανε επικά, βουτηγμένα μέσα στη σάτιρα και τον αυτοσαρκασμό. Ο Πρύτανης δε που ήτανε πάντα πίσω απ’ τις κονσόλες, παίζει να ήτανε και από τους πρώτους στην Ελλάδα που λειτουργούσε ως «ορχήστρα» βάζοντας τα εφέ, τις λούπες, τα μπιτ φτιάχνοντας ζωντανά τον ρυθμό που πάνω τους ραπάρανε ο Μεντζέλος με τον Μιθριδάτη. Τα Ημισκούμπρια τα άκουγα και έχω σχεδόν όλα τους τα «σιντιά». Κι όπως όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν διαλύθηκαν κι αυτά. Σφάχτηκαν, όπως λένε πολλοί φίλοι μου. Μας στεναχώρησε μεν αυτό αλλά είπαμε όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Παρά τη διάλυσή τους φέτος κάνανε την υπέρβασή τους. Φτάσανε τα 30 χρόνια επιτυχίες τους τα 30 χρόνια και είπανε να μας χαρίσουν μια συναυλιάρα στην Πλατεία του Νερού που έγινε sold out και θα ξαναγίνει στις 3 του Ιούλη μια ακόμα.
Περπατούσα την Εσπλανάδα κι ενώ περίμενα να δω πηγαίνοντας προς την Πλατεία Νερού μόνο «παιδιά» της ηλικίας μου, είδα παιδιά όλων των ηλικιών και μάλιστα με τα παιδιά τους. Φτάνω στον χώρο του Release και με πιάνει μια αγοραφοβία, παρά πολύς ο κόσμος από νωρίς. Βρήκα μια μεριά να σταθώ στο πλάι όσο πιο κοντά μπορούσα στη σκηνή και χάζευα τον μπαμπά και τη μαμά που εξηγούσε στο ανήλικο παιδί τους ποιοι είναι αυτοί που θ’ ακούσουμε σε λίγο όσο του δίνανε να φάει το τοστάκι του. Παρέες νέων να λένε θα την πουν τη «μαγική τσατσάρα» ε; Θα πούνε και το «πάμε όλοι μαζί σε μια παραλία». Μια κοπέλα είπε κοιτάξτε υπάρχει ντισκομπάλα, θα πούνε σίγουρα την «ντισκοτέκ». Εμείς οι τριγύρω ασπρομάλληδες τα κοιτάζαμε και πέφτανε τα βλέμματά μας μεταξύ μας και χαμογελάγαμε. Έπεσε πολύ χαμόγελο σε αυτή τη συναυλία σας διαβεβαιώ. Χαμόγελο χρονικής τηλεμεταφοράς για εμάς τους μεγαλύτερους στα χρόνια που αγοράζαμε σιντιά, που ακούγαμε παρέα μουσικές, που χορεύαμε κοιτώντας στα μάτια, τότε που δεν βαστούσαμε στα χέρια κινητά αλλά ο ένας το χέρι του άλλου. Φτάνει η ώρα 21:00 και πέφτει ο ήχος της τηλεοπτικής σειράς Δυναστείας με τους τίτλους αρχής της πειραγμένους με τα πρόσωπα των Ημισκουμπρίων ως πρωταγωνιστές και όλα τα εξώφυλλα των άλμπουμ τους. Όταν έπεσε το εξώφυλλο από το άλμπουμ Γυναικολογίες του 2004 έγινε ένας μικρός χαμός. Μα ο μεγάλος ο χαμός έγινε όταν υπό τους ήχους του μπιταρισμένου Κάρμινα Μπουράνα και με την προβολή των φωτογραφιών των Ημισκουμπρίων ανέβηκαν στη σκηνή πρώτος ο Πρύτανης, πίσω από τα ντεκ για να ρίξει τον ρυθμό. Ακούγαμε «Τα ημιζ είναι εδώ» και ’μείς από κάτω να τραγουδάμε στον ρυθμό «Ναι ναι». «ΔΜ είναι εδώ, ναι ναι. Πρύτανης είναι εδώ, ναι ναι». Το πάρτι είχε αρχίσει, η επέτειος των 30 χρόνων είχε ξεκινήσει κι όλοι εμείς ήμασταν εδώ.
«Καλησπέρα Ημισκουμπρες», μας είπε ο Μεντζέλος, «Είπαμε να κάνουμε ένα live να μαζευτούμε. Τι είναι αυτό τώρα; Μετά από 10 χρόνια που χούμε ν’ ανέβουμε στη σκηνή οι τρεις μας, είμαστε πολύ χαρούμενοι απόψε». Ο Μιθριδάτης συμπλήρωσε «συγκινητικό και σας ευχαριστούμε για όλα αυτά τα χρόνια και τα 20 και τα 10 της απουσίας μας». Ο Μεντζέλος συνέχισε: «Στην είσοδο αν παρατηρήσατε μοιράζανε χάπια για την πίεση και την χοληστερίνη, αρκετοί από σας ήσασταν 13, 14, 15 τώρα μοιραζόμαστε τα ίδια χάπια. Χαιρόμαστε πολύ που σας βλέπουμε, το πρώτο κομμάτι από τον πρώτο δίσκο 30 χρόνια επιτυχίες θα το πούμε όλοι μαζί». Και το είπαμε όντως όλοι μαζί: «Ημισκούμπρια που σας φέρνουν αηδία Ημισκούμπρια που αρέσουν στην χοντρή την κυρία». Ή στην χοντρή που αδυνάτισε κυρία. Μετά μας είπαν το τελευταίο τραγούδι που δισκογράφησαν το 2016 το Λε Χαμ, «καθε μέρα like a boss, το πάω παραπέρα συνεπώς, έχω μότο διαρκώς, να ‘μαι τ’ άτομο το πρώτο, ο χαμός λε χαμ λε χαμ.».
Όλοι τραγουδάγαμε, όλοι και οι περισσότεροι φορούσαν μπλούζα ΗΜΙΖ ΜΠΙΖ. Έπεφτε το ένα κομμάτι μετά το άλλο και ήτανε σαν να μπήκαμε σε ένα μουσικό ταξίδι στον χρόνο για μας τους παλιότερους. Έκπληκτος άκουγα τις πιο μικρές ηλικίες να τραγουδάνε τους στίχους καλύτερα από μας που τα ζήσαμε τότε. Τελικά κι αν διαλύθηκαν τα άλμπουμ τους ακούστηκαν και ακούγονται κι αυτό είναι μια ακόμα επιτυχία τους. Είχανε στίχους ατάκες. «Καταλάβατε ή να κάνω και κακά;». Πέφτει το τραγούδι «Νωρίς» με τον Λουκιανό Κηλαηδόνη και τα χέρια όλων μας συντονισμένα δεξιά κι αριστερά με τον ρυθμό. Από τα πρώτα τρία τραγούδια της συναυλίας τους είχαμε όλοι γίνει ένα. 20.000 άνθρωποι, «ένα» να χορεύουν και να τραγουδούν. «Δεν θέλω κάτσε σήκω ανέβα και κατέβα, γιατί τα ξύνω μόνιμα» κι εμείς από κάτω «δημόσιο for ever». «Αφού η μονιμότητα κυλάει μεσ’ την φλέβα γι’ αυτό τα ξύνω μόνιμα» κι εμείς «δημόσιο for ever». Παίζει να μην το περίμεναν μήτε τα ίδια τα Ημισκούμπρια αυτό που συνέβαινε μπροστά τους. Αποδοχή, αγάπη, χαρά αποπνέαμε ως κοινό απλωμένοι σε όλη την Πλατεία Νερού. Τον Κύρη του σπιτιού τον τραγουδήσαμε μόνο εμείς, όλο το τραγούδι. Στο ρεφρέν μόνο μπήκαν: «Εγώ είμαι ο κύρης κι εμείς από κάτω: «είσαι κακομοίρης», «είμαι τ’ αφεντικό» κι εμείς: «είσαι ξωτικό», «είμαι το κεφάλι» «μπάσκετ με τον Γκάλη», «εγώ είμαι ο στρατηλάτης» «εγώ είμαι ο Μιθριδάτης».
Μια συναυλία κατ’ εμέ έχει επιτυχία όταν υπάρχει ένας μουσικός διάλογος μεταξύ κοινού και τραγουδιστών, κι αυτό το ζήσαμε όσοι ήμασταν εκεί στο έπακρο. Δεν είναι μόνο το να τραγουδάς τα τραγούδια του συγκροτήματος που αγαπάς αλλά το να τραγουδάς μαζί τους εν χορώ. «Πέτα μακριά τα κλειδιά της καρδιάς σου, θέλω να το κάνω με τη μαμά σου. Για σένα τώρα νοιάσου, νοιάσου και γυμνάσου, θέλω να το κάνω με τη μαμά σου». «Εραστή μη μου φύγεις κι εσύ, σ’ αγαπάω τόσο πολύ και θα μείνω για πάντα μια ζωή να σου φτιάχνω ζεστό το φαΐ». «Κοριτσάκι μη σε μέλλει ο Μητσάρας είναι μέλι, ο Μητσάρας είναι μέλι, έλα κοριτσάκι μη σε μέλλει». «Greek Lover με τρίχα για πουλόβερ». Να σας πω την αλήθεια περίμενα στη συναυλία να ‘χει πιο πολλά guest αλλά ο Φοίβος Δεληβοριάς και η Ευρυδίκη δεν με χάλασαν καθόλου. Ανέβηκαν στη σκηνή και ο Νίκος Βουρλιώτης των Goin’ Through που γνωρίζονται από παλιά και ο Μιχάλης Παπαθανασίου κι αυτός από τους Goin’ Through που είχαν δουλέψει μαζί του τους πρώτους τρεις δίσκους και του έκαναν έκπληξη μια χρυσή κασέτα για τη συνολική προσφορά του. Μια άλλη έκπληξη ήταν και η πρόταση γάμου από τον Βρασίδα στη Βαλεντίνη που γονάτισε, της προσέφερε το δαχτυλίδι κι εκείνη αποδέχτηκε φιλώντας τον. Αυτό δεν το περίμενα και πρόταση γάμου σε συναυλία επετειακή των ΗΜΙΖ μα συνέβη.
Οι δονήσεις, οι μουσικές των Ημίζ συνεχίστηκαν με το «είσαι απ’ την μπραζίλ, είμαι απ’ τα ημί, είσαι πολύ κορμί μου βγήκανε οι οφθαλμοί». Μπορεί να είχαμε πια μεγαλώσει όλοι αλλά χοροπηδάγαμε όλοι στον ρυθμό. Χάζευα τους γονείς με τα παιδιά τους, τα ζευγαράκια και τις παρέες που χόρευαν αγκαλιά τραγουδώντας. «Έδωσα τα πάντα για σένανε μαντάμ και τώρα je suis bossu des cloches de Notre Dame», τραγουδήσαμε και το Σεξ του Γιώργου Μαρίνου που πρώτοι είχανε μεταποιήσει και το μάθαμε οι νεότερες γενιές. Ιδρώναμε από τον χορό και «ο διάβολος κατέβηκε κάτω στον Χολαργό και πρόλαβε το Lada μου που ήτανε αργό». Έπιναν ο Μιθριδάτης και ο Μεντζέλος πολύ νερό, αλώνιζαν τη σκηνή και δεν ‘χάναν ρίμα:
«Κανένας δεν τα βάζει με Ημίσκουμπρα Γαλάτη», «Πώς να σου το πω; Πώς να σου το πω; είμαι σε αδιέξοδο οικονομικό. Πώς να σου το πω; Πώς να σου το πω; Είμαι σε στενοπό όχι δεν μπορώ να δώσω ούτε ένα ευρώ». «το ’χω ρίξει στο χιπ χοπ, 1 2 3 ωωω, το ’χω ρίξει στο χιπ χοπ».«Οδηγώ και πίνω πίνω κι οδηγώ γι αυτό μπαμπά μην τρέχεις θα τρέχω μόνο εγώ». «Κι όλοι οι παράπλες φύγετε από μπρος γιατί όλους σας φτύνω έχω γίνει μοναχός ο μοναΗondas». «Έχω το μαλλί μου την τρομερή την ράστα με θέλουν αρχηγό όλοι στην επανάστα». «Αν ήσουν άλλος κάποιος άλλος δεν θα ήμουν μαζί σου εγώ. Δεν θα ‘σουν άλλος κανένας άλλος αφού σε έχω διαλέξει εγώ».
Ακούσαμε και τη μαγική τσατσάρα των Ημίζ και πήγαμε όλοι μαζί σε μια παραλία με τη θεία τη Λία που μεγάλα φουσκωτά καρπούζια πέσανε απ’ τη σκηνή πάνω μας. Φυσικά η βραδιά τελείωσε με την Ντισκοτέκ αφού ο Μεντζέλος μας ευχαρίστησε και μας συμβούλεψε «τους πιτσιρικάδες να τους ακούτε». Η μεγάλη Ντισκομπάλα φωτίστηκε και όλοι τραγουδήσαμε την ντισκοτέκ την παλιά που της φέρανε νέα φώτα και ‘στρώναν καινούργια χαλιά. Όμως δεν έλειπε κανείς κι ό,τι ήταν δικό μας απ’ τα εφηβικά μας χρόνια επανήλθε και τελικά τον χορό δεν τον ξεχνώ.
30 χρόνια πέρασαν μα δεν προσπεράσαμε ποτέ τα Ημισκούμπρια, αυτό κατάλαβα στην επιστροφή, όπου όλοι μας θέλαμε περισσότερη συναυλία αλλά ο χώρος κλείνει στις 23:30 αλλιώς θα μπορούσαμε να κάτσουμε εκεί ίσαμε το ξημέρωμα. Μερικοί βαστούσαν σα λάφυρο τα ξεφουσκωμένα καρπούζια που θα λένε τα πήραμε από τη συναυλία των ΗΜΙΖ. Πέρασαν 30 χρονιά από κείνο το μεσημεροαπόγευμα που σε χαμηλή ένταση ακούγαμε με τον Φίλιππο τον δίσκο 30 χρόνια επιτυχίες μην ξυπνήσουμε τον «Κύρη του Σπιτιού». Περπάτησα τη Συγγρού, τα λεωφορεία γεμάτα κόσμο σαν σκουμπριά μέσα στη συσκευασία τους στριμωγμένα. Είχα πάρει ενέργεια θυμήθηκα ξανά τα όνειρά μου τα εφηβικά και ποια έγιναν πράξη σήμερα και ποια οφείλω να κάνω πράξη στο μέλλον. Είναι ωραίο τελικά το να μεγαλώνεις. ωριμάζει μέσα σου το θέλω και το διεκδικείς. Ποτέ δεν είναι αργά και να σας πω και κάτι άλλο τ’ ακούω και ’γώ τα πιτσιρίκια, μάλιστα από παιδί θυμάμαι ν’ ακούω τα μικρότερα παιδιά και το τι μου λένε. Τώρα αν κι εσείς ακούτε τα παιδιά ακούστε και μένα ως μεγάλο παιδί στις 3 Ιουλίου στη δεύτερή τους συναυλία να πάτε, δεν θα χάσετε.
Είναι μια συναυλία που αφορά όσους αγαπάτε τα Ημισκούμπρια, αλλά και όσους τα αγνοείται αν και δεν γίνεται αυτό, γιατί άφησαν εποχή. Ζούμε σε εποχή που η σύγχρονη χιπ χοπ και τραπ σκηνή κατακλύζεται πολύ συχνά από στίχους που υμνούν τη βία, τα γκάνια, τις ντρόγκες, το easy money και τον αγοραίο έρωτα. Υλισμός και τοξικός ανταγωνισμός ποιος την έχει μεγαλύτερη και ποιος έχει τα πιο πολλά τα φράγκα. Προσωπικά πιστεύω τα Ημισκούμπρια τα έχουμε περισσότερη ανάγκη από ποτέ σήμερα και ευελπιστώ να είδαν πόσο τους αγαπάμε και να μας χαρίσουν έναν ακόμα δίσκο. Η εποχή δεν χωράει άλλες διχόνοιες, ναι διαλύθηκαν αλλά χθες από πάνω απ’ τη σκηνή το κατάλαβαν καθαρά, το νιώσανε το vibe αφορούν και τη νέα γενιά. Χρειαζόμαστε έναν έξυπνο σατιρικό τρόπο να καυτηριάσει τα πολλά παρά πολλά κακώς κείμενα. Δίχως μισανθρωπία που να μας ενώνει η ρίμα μέσα από το γέλιο κι όχι το γελοίο. Η συναυλία 30 χρόνια ΗΜΙΖ στην Πλατεία Νερού δεν ήταν απλά μια επέτειος αλλά μια απόδειξη ότι το σκουμπρί αν και ημι δεν σάπισε, δεν πάλιωσε, δεν έληξε ποτέ.
