Οι Αργοναύτες κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής εκστρατείας κάνανε μια στάση στο λιμάνι της αρχαίας Πελλήνης στη σημερινή περιοχή του Ξυλοκάστρου. Η Πελλήνη είχε μια μικρή πόλη με ένα λιμάνι που το αποκαλούσαν Αριστοναύτες. Το Ξυλόκαστρο για να σας φέρω λίγο στο πιο πρόσφατο παρελθόν του ήτανε ένας ακμάζων παραθεριστικός οικισμός που επισκέπτονταν πρίγκιπες, μάλιστα διάβασα πως το 1906 εμφανίστηκαν και οι πρώτοι γυμνιστές στις παραλίες του. Στο παρόν όμως παραμένει μια παραθαλάσσια πόλη ζωντανή με τουρισμό και ευτυχώς με δημοτικούς άρχοντες, οι οποίοι νοιάζονται και για τον πολιτισμό. Συνομιλώντας με τον Δήμαρχο Ξυλοκάστρου-Ευρωστίνης, Βλάση Τσιώτο και τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού – Τουρισμού – Αθλητισμού, Αναστάσιο Λόντο, συνειδητοποίησα πως τους ενδιαφέρει πολύ όχι απλά να διοργανώσουν ένα ακόμα φεστιβάλ μα να προσφέρουν εμπειρίες στους δημότες τους αλλά και σε εμάς τους επισκέπτες. Κάλεσαν λοιπόν τους Ανιμα-τοναύτες του Animasyros και ιδού το Φεστιβαλ Αριστοναύτες που διοργανώθηκε με επιτυχία για τρίτη χρονιά φέτος, και είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ κι έτσι να μοιραστώ μαζί σας το πώς πέρασα.
Στο Ξυλόκαστρο δεν είχα ξαναπάει και να σας πω την αλήθεια δεν περίμενα ότι θα ήταν τόσο ωραίο. Ίσως με βοήθησε να το δω αλλιώς και το Φεστιβάλ Αριστοναύτες που ‘χε για σήμα του ένα γαλάζιο μάτι. Μα όταν κάνεις τελετή έναρξης του Φεστιβάλ σε μια πλατεία που έχεις ως φυσικό σκηνικό τον Άγιο Βλάσιο καλοφωτισμένο και τρεις τενόρους μπροστά, ε τα βλέπεις τα πράγματα αλλιώς. Ειδικά όταν οι τενόροι Δημήτρης Πακσόγλου, Χρήστος Δεληζώνας και Ανδρέας Καραούλης περπατούσαν ανάμεσά μας και διαδρούσαν ήτανε ανατριχιαστικό.
Η έναρξη ετελέσθη μα τα δρώμενα που ακολούθησαν πολλά και τα πάντα με ελεύθερη είσοδο. Υπήρχε στη Βίλα Σικελιανού η έκθεση “Click the change you want to see!” με φωτογραφίες μαθητών σε επιμέλεια της Εύας Νάμορ. Στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Ξυλοκάστρου μια έκθεση ζωγραφικής φιλοτεχνημένη από μαθητές της περιοχής με θέμα έμπνευσης την Ελευθερία της Όρχησης. Η Ελευθερία της Όρχησης ήτανε και η φετινή κεντρική θεματική του Φεστιβάλ Αριστοναύτες, γι’ αυτό πραγματοποιήθηκε και συζήτηση στο Aristonautes Lab με επαγγελματίες του κλάδου της ελληνικής χορευτικής σκηνής. Μια συζήτηση που συντόνιζε η θεωρητικός και δραματουργός χορού Μπετίνα Παναγιωτάρα, όπου η Αναστασία Βαλσαμάκη, η Χρύσα Γεωργίου, η Τζίνα Γιωτάκη, η Πηνελόπη Ηλιάσκου, η Μαρία Κολιοπούλου και η Χριστίνα Λιάτα μοιράστηκαν τη δικιά τους εμπειρία και τα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος του χορού, ενώ παρουσιάστηκε κει στον κήπο τον απίστευτο της Βίλας Σικελιανού η χορευτική περφόρμανς Inter-esse της ομάδας YELP danceco.
Αυτή η Βίλα Σικελιανού και Εύας Πάλμερ είναι φοβερό τοπόσημο του Ξυλοκάστρου που οικοδόμησε σιγά σιγά από το 1908 το ζεύγος σε σχέδια του ίδιου του Σικελιανού. Ο οποίος πήρε στοιχεία απ’ όλες τις χρονικές περιόδους του ελλαδικού χώρου με αποτέλεσμα ένα κτίριο με κίονες, θολωτά παράθυρα και ενετικά μπαλκόνια. Ένας κήπος τριγύρω και πλάι του, το παραθαλάσσιο πευκόδασος της περιοχής. Ένα πευκόδασος που περπάτησα κάνα δυό φορές και όταν ίδρωνα πεταγόμουν για βουτιά να δροσιστώ στη θάλασσα.
Δεν περπάτησα όμως μόνο στο πευκόδασος περπάτησα και στην Ακρόπολη των Αθηνών. Έζησα την πρώτη μου εμπειρία εικονικής πραγματικότητας μέσα στη Βίλα Σικελιανού απ’ τα χέρια του Γιώργου Ζεστανάκη, όπου με την Chronoscope VR του και ένα ζευγάρι γυαλιά VR άνοιξα τα μάτια μου και είδα το μάτριξ κι όταν μου έδωσε το τηλεχειριστήριο στο χέρι βρέθηκα στα βραχάκια της περιόδου της Κλασικής Αθήνας -ξέρετε κει που πίναμε κάποτε μπύρες – κάνω μια πίσω μου και βλέπω την Ακρόπολη σα να μαι σε βιντεοπαιχνίδι. Ανέβηκα τη συμπεριληπτική ράμπα που είχε οραματιστεί ο Κορρές άλλα δεν είχαμε τα χρήματα να κατασκευάσουμε. Βρέθηκα στην πινακοθήκη, είδα το Ερέχθειο και μπήκα επιτέλους στον Παρθενώνα αντικρίζοντας το άγαλμα της Αθηνάς το χρυσελεφάντινο στο φυσικό ύψος του ματιού μου. Ομολογώ ήτανε εμπειρία ας τηνε πούμε συναρπαστική.
Από ένα φεστιβάλ που συνεργάζεται με το Animasyros δεν μπορεί να λείπει το κινούμενο σχέδιο, έτσι παρακολουθήσαμε τις ταινίες «Ο Φαραώ, ο κλέφτης και η πριγκίπισσα» του Michel Ocelot και το “Adama” του Simon Rouby στο θερινό κινηματογράφο Ηλέκτρα που λειτουργεί από το 1946 παρακαλώ. Μια άλλη στιγμή του Φεστιβάλ Αριστοναύτες που μου φάνηκε σαν θεατρικό δρώμενο ήταν όταν στην παρουσίαση του τμήματος της μυκηναϊκής εικοσόρου (πολεμικό πλοίο της εποχής του Χαλκού) η Δρ. Δήμητρα Καμαρινού, καθήμενη πλάι στα κουπιά μας εξιστορούσε τις ναυτικές παραδόσεις των αρχαίων μας προγόνων, ήτανε υπέροχη κι όλοι την παρακολουθούσαμε απορροφώντας τη γνώση που απλόχερα μας μοίραζε από τη μακροχρόνια μελέτη της πάνω στην αρχαία ναυπηγική τέχνη.
Περπατούσα στο Ξυλόκαστρο τη μέρα κι έβλεπα πάνω σ’ ένα νησάκι καρφωμένα ιστία να τα φυσά ο άνεμος. Κολύμπησα μάλιστα για να δω κι από κοντά τα Ιστιόπανα των Αριστοναυτών που επιμελήθηκαν οι επίκουροι καθηγητές Βασίλης Ψαρράς και Τζίνα Γιωτάκη με το τμήμα Παραστατικών και Ψηφιακών Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Τη νύχτα περπατούσα και καθόμουν στα παραθαλάσσια καταστήματα του… νησιού πήγα να πω αλλά σαν διακοπές σε νησί μου φάνηκαν αυτές οι αριστοναυτικές μου μέρες. Έμενα σε ένα ξενοδοχείο πλάι στη θάλασσα και πλάι μου το πευκοδάσος, όλη η περιοχή παραθαλάσσια και σε όλο το μήκος της προσβάσιμη για κολύμπι. Τα νερά καθαρά, η πόλη γεμάτη ζωή και πολλούς τουρίστες από παντού. Την τελευταία μέρα του φεστιβάλ στο διπλανό ξενοδοχείο μένανε δυο πούλμαν με πιτσιρικάδες από την Κροατία, σαν πενθήμερη ήτανε κι όλοι ακούγαν τραπ.
Εμείς όμως την τελευταία μέρα του φεστιβάλ ακούσαμε Pan Pan – Years of Youth και VASSIŁINA στην πλατεία Ειρηνοδικείου στο Δερβένι. Μας χτύπησαν σαν ρεύμα στην πίστα με τα τραγούδια τους και τις φωνητικές ικανότητες της Βασιλίνας. Ειδικά όταν έβλεπα τη VASSIŁINA και τον Pan Pan να έρχονται σε διάδραση με τα μικρά παιδιά της περιοχής χαιρόμουν που θα ‘χουν αυτή το μουσικό άκουσμα στη ζωή τους και ίσως έτσι τους δώσει αφορμή να ανακαλύψουν νέους μουσικούς ήχους αντίς να λιώνουν στο μάταιο και ώρες ώρες ακαλαίσθητο των μουσικών τάσεων του Tik Tok. Χορέψαμε γιατί τα παιδιά θέλουν χορό, τραγουδήσαμε, χειροκροτήσαμε και σαν σε μια ανισόπεδη ντίσκο μου φάνηκε η επιστροφή μου για το ξενοδοχείο.
Αποχαιρετώντας τους Αριστοναύτες και βάνοντας πλώρη για την Αθήνα πήρα μαζί μου πολύ ωραίες εικόνες και πληροφορίες από αυτό το τετραήμερο. Μα και τη γνώση πως υπάρχει ένας προορισμός πολύ κοντά στην Αττική που μπορεί να σου προσφέρει ακόμα και για ένα διήμερο την ψευδαίσθηση ενός νησιού. Οι Αριστοναύτες από την άλλη βάλανε πλώρη για τον σχεδιασμό του 4ου Φεστιβάλ Αριστοναυτών 2025 που αξίζει να επισκεφθείτε με το καλό του χρόνου. Ίσαμε τότε όμως αέρα στα πανιά μας για τα καλοκαιρινά φεστιβάλ…
