Προσπαθώ να βρω κάτι να ξεκινήσω το κείμενο που θα προλογίσει την συνέντευξη του Guillaume, του ιθύνοντα νου αλλά και της φλεγόμενης καρδιάς των Kadebostany. Τα σόου του μου έχουν αφήσει τόσα θετικά συναισθήματα, τόσα χρώματα και μελωδίες οι οποίες σε κάνουν να νιώθεις όμορφα, χωρίς να εκβιάζουν κανένα συναίσθημα. Η δισκογραφία του κινείται σε pop μονοπάτια με ένα πολύ ιντελεκτουέλ τρόπο. Χρησιμοποιώντας το τροπόνι και την τρομπέτα στις παραγωγές του και πολλά έθνικ στοιχεία, δημιουργεί ένα ηχητικό περιβάλλον μοναδικό για τον ακροατή, χωρίς να μπορείς να προσδιορίσεις με ακρίβεια το είδος του. Αυτή η μοναδικότητα φαίνεται και στα σόου του, τα οποία είναι ατμοσφαιρικά και διαφέρουν από φορά σε φορά, όχι μόνο γιατί πειραματίζεται άφοβα με όλες τις μεγάλες του επιτυχίες, αλλά γιατί σε κάθε σόου έχει κάτι καινούριο να πει. Θεωρώ πως είναι από τους πιο επιδραστικούς παραγωγούς, χωρίς ταυτόχρονα να μπορεί η μουσική του να μπερδευτεί με οτιδήποτε άλλο. Η αύρα του άλλωστε είναι τόσο μοναδική, δεν θα γινόταν η μουσική του να είναι αδιάφορη.
Με τεράστιες επιτυχίες όπως τα “Mind if I Stay”, “Early Morning Dreams”, η viral διασκευή του “Crazy in Love” της Beyoncé, “Take Me to the Moon”, οι Kadebostany έχουν κατακτήσει τις κορυφές των charts σε περισσότερες από 30 χώρες, έχουν συγκεντρώσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο streams στο YouTube, έχουν εμφανιστεί σε πάνω από 700 συναυλίες σε 25 χώρες και έχουν αποθεωθεί από διεθνή μέσα όπως τα Vice, GQ, Rolling Stone, Vogue, CNN. Παράλληλα, μόλις κυκλοφόρησε το νέο single “Elephant in the Room” σε συνεργασία με τη rising star Selin Çıngır, προάγγελο του πολυαναμενόμενου άλμπουμ “The Outsider”, που έρχεται τον Ιανουάριο του 2026 και ελικρινά ανυπομονώ να δω σε ποια κατεύθυνση στέλνει αυτή τη φορά τον ήχο του.
Ακριβώς δώδεκα χρόνια μετά την πρώτη ακρόαση του “Castle In The Snow” -κομμάτι που εντάσσω στη κατηγορία «η μελωδία του υπήρχε πάντα μέσα μου»– και λίγο πριν την έναρξη της παγκόσμιας περιοδείας THE OUTSIDER WORLD TOUR 2026 από την Ελλάδα, είχα τη χαρά να μιλήσω μαζί του για το συναίσθημα του “outsider”, την οπερετικές ιστορίες αγάπης και την μαγική σύνδεση με τους Έλληνες μουσικούς.
Καθώς ακούω τη μουσική σας από το πρώτο σας single, το “Castle in the Snow”, που ταρακούνησε την καρδιά μου μέσα από τα ερτζιανά κύματα, και αφού παρακολούθησα τρεις συναυλίες σας στη χώρα μου, λέω πάντα σε όλους τους φίλους μου πως είμαι μια περήφανη πολίτης της Δημοκρατίας των Kadebostany. Αλλά… δεν ξέρω αν υπάρχουν κάποια βασικά κριτήρια ώστε οι ακροατές σας να θεωρούνται πολίτες της δημοκρατίας σας. Θα μπορούσατε να αναφέρετε δύο ή τρεις παράγοντες που δίνουν σε κάποιον το «πράσινο πάσο» για τη χώρα σας;
Νομίζω πως έχει περισσότερο να κάνει με μια νοοτροπία παρά με κριτήρια. Οι πολίτες της Δημοκρατίας των Kadebostany μοιράζονται ένα πάθος για μελαγχολική μουσική με μια νότα ελπίδας. Και ενδιαφέρονται βαθιά για την τέχνη, κάθε είδους τέχνη. Αν έχεις αυτή την ευαισθησία, έχεις ήδη το πράσινο πάσο!
Αν κάποιος ακούσει ολόκληρη τη δισκογραφία σας -ειδικά τα πιο πρόσφατα singles- θα παρατηρήσει ότι αρχίσατε να αγκαλιάζετε περισσότερο τον ήχο των ριζών σας. Πέρα από την πειραματική προσέγγιση που πάντα ακολουθείτε στη μουσική σας, είναι κι αυτό μια μορφή αποδοχής του ποιος είστε;
Δημιουργώ απλώς με τους ανθρώπους γύρω μου. Τα τραγούδια μου γεννιούνται από συναντήσεις, από το τι φέρνουν οι άνθρωποι στη ζωή μου. Ίσως είναι αλήθεια πως επιστρέφω στο πρώτο είδος μουσικής που έγραψα παλιά με τη National Fanfare of Kadebostany. Ήταν folk, ορχηστρικό. Τώρα εξερευνώ ξανά εκείνο το παρελθόν, αλλά με τραγουδιστές. Και το βρίσκω πραγματικά εμπνευσμένο το να επισκέπτομαι ξανά το παρελθόν και να το μετατρέπω σε κάτι νέο.
Μιλάτε για μια νέα εποχή, την “OutsiderEra”. Τι σας οδήγησε να ονομάσετε μια εποχή “outsider”; Έχετε νιώσει ποτέ εσείς ο ίδιος outsider;
Πάντα ένιωθα outsider. Υιοθετήθηκα σε μικρή ηλικία, και αυτό από μόνο του σε βάζει σε αυτή τη θέση. Αλλά το αγαπώ. Όταν είσαι outsider, οι άνθρωποι δεν σε «βλέπουν». Καθοδηγείσαι από έναν άλλο κόσμο, και μπορείς να πετύχεις μεγάλα, πολύ μεγάλα πράγματα. Όταν έψαχνα όνομα για το άλμπουμ, συνειδητοποίησα πως αυτή ήταν η ιστορία: *The Outsider*. Θέλω το άλμπουμ και το show να μοιάζουν με ταινία, με έναν κεντρικό χαρακτήρα που λέγεται “The Outsider”. Και στο τέλος, ναι, αυτός είμαι εγώ!
Αφού μιλάμε για το να είσαι outsider, ποιες είναι οι σκέψεις σας σχετικά με το να χάνεις και να κερδίζεις στη ζωή;
Για μένα είναι σαν την εναλλαγή μέρας και νύχτας, του φεγγαριού και του ήλιου. Ένας ρυθμός. Μια μέρα κερδίζεις, μια μέρα χάνεις. Έτσι είναι η ζωή. Και προσπαθώ να ζω αυτόν τον ρυθμό στο έπακρο.
Αν μπορούσατε να δώσετε μια συμβουλή στον νεότερο, παιδικό εαυτό σας, ποια θα ήταν; Και θα ήταν αυτή η ίδια συμβουλή που θα δίνατε και στο δικό σας παιδί;
Πάντα ακολουθούσα το όνειρό μου, οπότε νομίζω θα έλεγα απλώς στον νεότερο εαυτό μου-και στο παιδί μου το ίδιο πράγμα: βρες το πάθος σου. Μόλις βρεις το πάθος, έχεις σωθεί. Γνωρίζεις ανθρώπους που αγαπούν τα ίδια πράγματα, και ξαφνικά νιώθεις σπίτι μαζί τους, ακόμα κι αν μόλις τους γνώρισες. Αυτό μου συμβαίνει συνέχεια στο στούντιο. Η δημιουργικότητα και η μουσική δημιουργούν άμεση σύνδεση.
Αν δεν κάνω λάθος, μερικά από τα τραγούδια σας μιλούν για έναν έρωτα που πρέπει να περάσει πολλές δυσκολίες για να βρει ειρήνη. Πιστεύετε ότι πρέπει να κυνηγάμε ενεργά την αγάπη;
Δεν ξέρω… Στην όπερα υπάρχει πάντα μια δραματική ιστορία αγάπης, και μου αρέσει να εξερευνώ αυτά τα συναισθήματα. Πρέπει να κυνηγάμε την αγάπη; Ίσως πρέπει απλώς να είμαστε πιο συνειδητοποιημένοι για τους ανθρώπους γύρω μας. Όταν έχεις επίγνωση, η αγάπη μπορεί να βρει τον δρόμο προς εσένα. Αλλά πρέπει να είσαι και τυχερός…
Το συγκρότημά σας αποτελείται από μουσικούς από όλο τον κόσμο, αλλά φαίνεται πως έχετε μια ιδιαίτερη σύνδεση με τους Έλληνες. Έχετε συνεργαστεί με τον Νίκο Πορτοκάλογλου, τον Alex Sid και τη Vassilina. Υπάρχει μαγική σύνδεση;
Ναι, υπάρχει κάτι μαγικό. Μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για το να κλαις με χαμόγελο, για τη μελαγχολία ανακατεμένη με την ελπίδα. Αυτό είναι ακριβώς το υλικό της μουσικής μου. Οπότε όταν συναντώ καλλιτέχνες που αντηχούν με αυτό το συναίσθημα, είναι φυσικό να έχουμε κοινό έδαφος. Είμαι τυχερός που συνεργάζομαι με ανθρώπους που είναι σαν κι εμένα σε αυτό.
Τι έχει πιο δυνατή αύρα για εσάς; Το μουστάκι ή ο αετός;
Και τα δύο. Έχω τον αετό τατουάζ στο χέρι μου, και το μουστάκι… βασικά γεννήθηκα με αυτό. Και τα δύο είναι πλέον μέρος της εικονογραφίας μου. Αν κάποιος σκεφτεί μουστάκι σήμερα, κάποιοι μπορεί να σκεφτούν εμένα και αυτό μου αρέσει. Ο αετός μου θυμίζει πως ακόμα και σε δύσκολες στιγμές, πρέπει να σκέφτεσαι σαν αετός: να αποκτάς προοπτική, να πετάς ψηλότερα.
Ποια είναι τα αγαπημένα σας σημεία όταν επισκέπτεστε την Αθήνα;
Μου αρέσει πολύ ο Πειραιάς. Έχει κάτι, μια αύρα. Έχω περάσει χρόνο εκεί και πραγματικά θα μπορούσα να ζήσω εκεί. Είναι λίγο «σπασμένος», αλλά ταυτόχρονα μεγαλοπρεπής. Είναι κοντά στην πόλη αλλά σου δίνει εντελώς διαφορετική προοπτική. Μου αρέσει να είμαι συνδεδεμένος με την ταχύτητα της πόλης, αλλά και να μπορώ να κάνω ένα βήμα στο πλάι και να την παρατηρώ. Ο Πειραιάς με εμπνέει πολύ.
