Τέλη Απριλίου διοργανώθηκε στη Νέα Υόρκη από Έλληνες της Αμερικής το National Innovation Conference. Στόχος του, να αφυπνήσει και να δικτυώσει Έλληνες που ζουν και εργάζονται στην Αμερική προβάλοντας παραδείγματα νέων Ελλήνων που καταφέρνουν στο στίβο της ζωής στη Δύση να ξεχωρίσουν για τη δημιουργικότητα, τις επιτυχίες μα κυριότερα τον διαφορετικό τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης της ζωής. Για τρεις ημέρες χάρηκα να ακούω και να γνωρίζω ανθρώπους που με γέμισαν κουράγιο και αισιοδοξία. Η εξαιρετική ομιλία – επίλογος του «θα έπρεπε να είσαι υπεύθυνος της εικόνας της Ελλάδας στον κόσμο» Πήτερ Οικονομίδης, έδωσε με τον καλύτερο τρόπο το στίγμα μιας νέας εποχής ωραίων υπερβατικών Ελλήνων που ανατέλλει. Όχι δίχως προσπάθεια, όχι με άδεια πολιτικά λόγια αλλά με πολύ κόπο, με αφοσίωση, με επιμονή, με ρίσκο.
Εκεί γνώρισα τον Στέφανο Σιταρά που σε μια συγκλονιστική παρουσίαση δήλωνε πως μια κύστη στον εγκέφαλο του, και ο κίνδυνος να χάσει τη ζωή του ανά πάσα στιγμή, είναι ότι καλύτερο του έχει τύχει γιατί η αβεβαιότητα αυτή τον απελευθέρωσε και τον ώθησε να ζει την ορμή κάθε ημέρας σα να ‘ναι η τελευταία. Το αποτέλεσμα; Η συνθήκη του τον ωρίμασε γρήγορα και με τα ίδια γοργά βήματα αποφάσισε να δαμάσει τη ζωή. Στα 12 άφησε το σπίτι του στην Ελλάδα και τη σιγουριά της οικογένειας για να κυνηγήσει το Όνειρο και να σπουδάσει κινηματογράφο στην Αμερική. Αυτή τη στιγμή, στα 22 του, θεωρείται ένα ατόφιο ξεχωριστό ταλέντο ικανό να κάνει τη διαφορά.
Λίγες ημέρες αργότερα βρέθηκα στο Metropolitan Museum για να παρακολουθήσω τη διάλεξη του καθηγητή αρχαιολογίας και Διευθυντή του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, Νίκου Σταμπολίδη, για το πρόγραμμα της Άγονης Γραμμής και το άνοιγμα του μουσείου στον κόσμο. Η κεντρική αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, το ίδιο και η βοηθητική αίθουσα με τις οθόνες που αναμετέδιδαν την παρουσίαση του καθηγητή. Τα λόγια του καθηγητή καθώς η γνώριμη και τόσο οικία Ελληνική ομορφιά μέσα σ’ ένα μητροπολιτικό ναό τέχνης και πολιτισμού μ’ έκαναν να φουσκώνω από περηφάνια και αυτοπεποίθηση. Ναι, αυτός ο τόπος έχει όλα τα ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία για να κάνουμε τη διαφορά, για να προκόψουμε.
Η μικρή απόδραση στο μεγάλο μήλο έκλεισε με επίσκεψη στο μεγάλο γεγονός στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης. Ένα δις δολάρια υπολογίστηκε ο κύκλος εργασιών σε μια εβδομάδα για το 1ο Frieze της Νέας Υόρκης. Μια τεράστια έκταση/εγκατάσταση στο Randall’s Island Park με περίπου 200 γκαλερί και πάνω από 1000 καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Ανάμεσα τους και η ελληνική γκαλερί The Breeder με μια καλοστημένη δημιουργική παρουσία με έργα των ελλήνων καλλιτεχνών Φαϊτάκη, Κανιάρη, Βαρελά, Nτόνεφ, Λόλη, Μίγα.
Προσγειώθηκα στην Ελλάδα την ημέρα των εκλογών. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ένας αλαζόνας ”δεν μπορώ να περιμένω άλλο θέλω να γίνω τώρα πρωθυπουργός” πολιτικός μας έσυρε σε εκλογές. Κι ενώ οι πολίτες ήταν (και είναι!) θυμωμένοι και ενώ η χώρα χρειαζόταν χρόνο να ηρεμήσει από τα δύσκολα που προηγήθηκαν και από τα δυσοίωνα που έρχονται. Το αποτέλσμα γνωστό: ο ανυπόμονος πολιτικός έφαγε τα μούτρα του, το κόμα του κινδυνεύει με διάλυση ύστερα από το ιστορικό χαμηλό που κατάφερε, ή χώρα βρίσκεται σε αναστάτωση, και κατά πάσα πιθανότητα θα βρεθεί σε παρατεταμένη ακυβερνησία, που σίγουρα θα επηρεάσει αρνητικά την ήδη αρνητική οικονομική ανάπτυξη μας.
Μέσα σε όλα, και η πρωτοφανής άνοδος των φασιστών να μας υπενθυμίζει πως με τέτοιους ανεύθυνους καιροσκόπους πολιτικούς ο κατήφορος μπορεί να γίνει ακόμη μεγαλύτερος. ”Εγέρθητω”!
Φωτογραφία: Ο Νίκος Βερβερίδης στο Metropolitan museum με τον εικαστικό Στήβεν Αντωνάκο κ τη σύζυγό του.
