Susan Daboll ποια ιστορία θα βρούμε κρυμμένη πίσω από τις φωτογραφίες σου στην έκθεση ”whose history is it anyway?”

«Είναι πρώτα απ' όλα η ιστορία μου, η ιστορία μου να είμαι "το ψηλό κορίτσι" που προσπαθεί να νιώσει άνετα στο σώμα της»

Η Susan Daboll είναι μια εικαστικός με μεγάλο έργο στη φωτογραφία. Η ευελιξία της στη χρήση ποικίλων τεχνικών όσο και οι πειραματισμοί της είναι από τα στοιχεία που την κάνουν ξεχωριστή. Έχει εργαστεί για την Magnum photos, έχει διδάξει φωτογραφία και η εικαστική διαδρομή της έχει επηρεαστεί βαθιά από το περιβάλλον και την οικογενειακή της ιστορία, με αποτέλεσμα την παραγωγή ενός τεράστιου έργου. Γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αμερική, αυτή τη στιγμή και για λίγες μέρες ακόμα έχουμε τη δυνατότητα και την ευκαιρία με ελεύθερη είσοδο να «συναντήσουμε» από κοντά το έργο της Susan Daboll μέσα από την ατομική της έκθεση με τίτλο ”whose history is it anyway?”, σε επιμέλεια Κώστα Πράπογλου, στον χώρο της γκαλερί του ιστορικού Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσού.  

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Susan Daboll έλαβε μεγάλη αναγνώριση για τις μεγάλης κλίμακας φωτογραφίες γυναικείας μορφής με θέμα τη σεξουαλικότητα, τη μυθολογία και τη θρησκεία. Αυτά παρουσιάστηκαν στην πρόσοψη ενός νεοκλασικού κτιρίου και συμπεριλήφθησαν σε έκθεση στο Μουσείο Τέχνης του Μπρούκλιν. Το 1995, άρχισε να χρησιμοποιεί έγχρωμο φιλμ για να εξερευνήσει τη φύση και το ανθρωπογενές τοπίο. Η τεχνική αυτή έπαιξε ρόλο στην πρώτη της έκθεση φωτογραφιών που τραβήχτηκαν στη φύση, με ήπια εστίαση και ιμπρεσιονιστικό ύφος. Το 2007, ολοκλήρωσε το πρώτο της πλήρως ψηφιακό έργο φωτογράφισης στα χωράφια της Πάρου. Η Daboll πάντα ενστερνιζόταν τον τεχνικό πειραματισμό και τα απροσδόκητα αποτελέσματα στη δουλειά της.

Εμείς μιλήσαμε με τη Susan Daboll, ξεκινώντας από τον τίτλο της έκθεσης και την ιστορία του, τις πρώτες της αναμνήσεις κρατώντας τη φωτογραφική μηχανή αλλά και τι την εμπνέει περισσότερο αυτή την περίοδο:

 

 

”whose history is it anyway?” είναι ο τίτλος της έκθεσής σου, όμως ποιανού ιστορία είναι αυτή που θα βρούμε κρυμμένη πίσω από τις φωτογραφίες στην ατομική σου έκθεση που επιμελήθηκε ο Κώστας Πράπογλου στον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός;

Είναι πρώτα απ’ όλα η ιστορία μου, η ιστορία μου να είμαι «το ψηλό κορίτσι» που προσπαθεί να νιώσει άνετα στο σώμα της. Αναζητώντας απεικονίσεις της γυναικείας μορφής, βρέθηκα στην Ιταλία φωτογραφίζοντας αρχαία μνημεία και μορφές θεοτήτων. Εξετάζω επίσης την ιστορία μεταξύ του συζύγου μου και εμού από την οπτική γωνία του θανάτου του, τη διασταύρωση της οικογενειακής μου ιστορίας με την ιστορία του συζύγου μου και τέλος, σκέφτομαι πώς η ιστορία, γενικά, έχει καθορίσει ποιοι είμαστε, ανάλογα με τη χώρα καταγωγής μας και τις αξίες αυτού του πολιτισμού που έχουμε κληρονομήσει.

Ας επικεντρωθούμε στη δικιά σου ιστορία και μοιράσου μαζί μας τις πρώτες σου αναμνήσεις που μπορείς ν’ ανακαλέσεις με εσένα και μια φωτογραφική μηχανή.

Πήρα την πρώτη μου φωτογραφική μηχανή “brownie”, όταν ήμουν εννέα ετών. Φωτογράφισα τον καλύτερό μου φίλο εκείνη την εποχή. Φωτογράφισα επίσης το σπίτι που ζούσε ο πατέρας μου. Έχω ακόμα αυτές τις πρώτες φωτογραφίες και έχω συμπεριλάβει την εικόνα του σπιτιού σε ένα βιβλίο που έκανα, με τίτλο HOUSE, που συμπεριλαμβάνεται στην παρούσα έκθεση.

 

 

Το ένιωθες από την παιδική σου ηλικία πως θα γίνεις καλλιτέχνιδα ή η τέχνη προέκυψε μια μέρα ξαφνικά;

Πέρασα την παιδική μου ηλικία κάνοντας διάφορα μαθήματα, όπως σχέδιο, μπαλέτο, πιάνο, αν και τίποτα δεν μου άρεσε πραγματικά. Έραβα ως παιδί ξεκινώντας από την ηλικία των επτά ετών και σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να γίνω σχεδιάστρια μόδας, οπότε κατέληξα να παρακολουθώ μαθήματα τέχνης στο γυμνάσιο πιστεύοντας ότι θα μπορούσε η τέχνη να είναι χρήσιμη σε κάτι τέτοιο. Όμως είχα έναν δάσκαλο τέχνης, ο οποίος είδε κάτι σε μένα που εγώ δεν έβλεπα στον εαυτό μου. Δεν θεωρούσα ακόμα τον εαυτό μου καλλιτέχνιδα και όταν μου δόθηκε ένα βραβείο τέχνης, έμεινα έκπληκτη. Χρειάστηκαν μερικά εξάμηνα και ένα βασικό μάθημα σχεδίου στο κολέγιο για να συνειδητοποιήσω τελικά ότι ήθελα να μεταπηδήσω στη σχολή καλών τεχνών. Για άλλη μια φορά, είχα έναν δάσκαλο που με επηρέασε και με ώθησε να δω τα πράγματα με τρόπο εννοιολογικό, και αυτό ήταν συναρπαστικό για μένα.

Το ότι μεγάλωσες στις ΗΠΑ επηρέασε κατά κάποιον τρόπο την οπτική σου και κατά συνέπεια την τέχνη σου;

Σίγουρα, ειδικά αφού μετακόμισα στη Νέα Υόρκη. Μεγάλωσα σε μια μικρή «παραλιακή» πόλη της Νέας Αγγλίας από την οποία ανυπομονούσα να φύγω. Όταν μετακόμισα στη Νέα Υόρκη στα 20 μου, παρουσιάστηκε μπροστά μου ένας μεγαλύτερος κόσμος, ειδικά γύρω από την τέχνη και την «αμερικανική» τέχνη ειδικότερα. Αλλά, κατάλαβα επίσης πόσο ριζωμένο ήταν το τοπίο της Νέας Αγγλίας στη ψυχή μου, και τελικά έφτιαξα ένα έργο που ονομάζεται A Landscape of Longing που περιέγραφε αυτό το συναίσθημα.

 

 

Πώς και επέλεξες τη φωτογραφία ως μέσο της καλλιτεχνικής σου έκφρασης;

Κατά κάποιο τρόπο, η φωτογραφία επέλεξε εμένα και όχι το αντίστροφο. Τρία πράγματα με ώθησαν προς αυτή την κατεύθυνση. Πήρα μια φωτογραφική μηχανή, πιστεύοντας ότι θα ήταν χρήσιμη για τη φωτογράφιση της δουλειάς που έκανα στη σχολή καλών τεχνών, οπότε ακολούθησα ένα μάθημα φωτογραφίας. Μία από τις πρώτες φωτογραφίες που τράβηξα μπήκε σε μια έκθεση και χρησιμοποιήθηκε για το εξώφυλλο του καταλόγου. Και, όταν μπήκα στο σκοτεινό θάλαμο για πρώτη φορά, μου άρεσε το αίσθημα της ιδιωτικότητας, η ησυχία και το γεγονός ότι θα ήμουν μόνη εκεί για ώρες κάθε ημέρα. Ο καθηγητής φωτογραφίας με ενθάρρυνε και με στήριξε και αυτό με έκανε να νιώσω ξεχωριστή.

Έχεις πειραματιστεί πολύ και με διαφορετικές τεχνικές όλα αυτά τα χρόνια, υπάρχει κάποια τεχνική που ήταν η αγαπημένη σου ή ας πούμε απολάμβανες περισσότερο;

Μου άρεσε να χρησιμοποιώ διαφορετικές κάμερες και φιλμ, αλλά υπήρχε κάτι σχετικά με την ποιότητα του θετικού/αρνητικού ασπρόμαυρου φιλμ polaroid που μου προσέφερε μεγάλη ικανοποίηση. Υπήρξε ένα άμεσο αποτέλεσμα, αλλά εξακολουθούσε να απαιτεί λίγη επεξεργασία. Επειδή ήταν polaroid και κάποιος έπρεπε να το τραβήξει για να φτάσει στη μορφή του αρνητικού, ελαττώματα παρουσιάζονταν αρκετά συχνά. Μεταξύ των ελαττωμάτων, κυρίως γύρω από τις άκρες, και της λεπτής ποιότητας του φιλμ, οι εκτυπώσεις που παράγονταν είχαν ένα βαθύ μαύρο καθώς και μια ελαφρώς μυστηριώδη ποιότητα. Στην έκθεση, η σειρά έργων με τίτλο The Mary Cycle έχει υλοποιηθεί με αυτού του είδους φιλμ.

 

 

Έχεις διδάξει επίσης φωτογραφία, ποιο ήταν το πιο σημαντικό μάθημα που αποκόμισες από τα χρόνια που ήσουν καθηγήτρια;

Το πιο σημαντικό μάθημα που έμαθα δουλεύοντας με τους μαθητές ήταν να αφήσω τον καθένα να βρει τον δικό του δρόμο, βοηθώντας τους να δουν τι ήταν μοναδικά δικό τους και να αναγνωρίσουν ότι τα «λάθη» μπορούν πραγματικά να είναι η αρχή ενός νέου έργου. Προσπάθησα επίσης να τους φέρω σε ένα σημείο, όπου θα ένιωθαν σίγουροι για τις τεχνικές τους δεξιότητες. Μου δόθηκε η άδεια, τρόπον τινά, όταν ήμουν φοιτήτρια να εξερευνήσω έξω από τα συμβατικά όρια, οπότε ήταν σημαντικό για μένα οι μαθητές να αισθάνονται ελεύθεροι να εξερευνήσουν ό,τι ήθελαν. Η μόνη ομαδική εργασία που έδινα ήταν η πρώτη, η οποία ήταν να φωτογραφίσουν την πρώτη παιδική τους ανάμνηση. Αυτό έδωσε μια ώθηση στην τάξη και τους έβαλε όλους σε μια διαδικασία ενδοσκόπησης από την αρχή.

Έχεις βρεθεί στον σκοτεινό θάλαμο, έχεις χρησιμοποιήσει αναλογική και ψηφιακή φωτογραφική μηχανή, ασπρόμαυρο και έγχρωμο φιλμ, σε φοβίζει ή σε ιντριγκάρει η χρήση Τεχνητής Νοημοσύνης ΑΙ;

Αυτό είναι ένα ενδιαφέρον ερώτημα που δεν έχω ακόμη διερευνήσει στη δουλειά μου, αλλά είμαι τόσο δεμένη με τη δική μου προσωπική εξέλιξη και βγάζω πράγματα από τον εαυτό μου, που διστάζω να παραδώσω τα μοναδικά χαρακτηριστικά και τις ιδιορρυθμίες της προσωπικότητάς μου στην τεχνητή νοημοσύνη. Ωστόσο, μια και με ρωτάτε, θα μπορούσα πραγματικά να δω τι μπορεί να κάνει σε σχέση με τη δουλειά μου. Ίσως να οδηγήσει σε κάτι που δεν έχω καν σκεφτεί ακόμα. Τώρα αυτό πραγματικά με έχει ιντριγκάρει!

 

 

Ως καλλιτέχνιδα που επικεντρώνεσαι κυρίως, ποιος είναι ο στόχος σου;

Ο κύριος στόχος μου ήταν πάντα να κατανοήσω τον εαυτό μου πληρέστερα και να σταθώ δυναμικά στη δική μου αλήθεια μέσα από τις διαφορετικές συνθήκες που έχουν προκύψει στη ζωή μου. Χρησιμοποιώ την τέχνη ως τη δομή μέσω της οποίας εξερευνώ και επεξεργάζομαι τα συναισθήματά μου. Πιστεύω ακράδαντα ότι υπάρχει χώρος για πρακτική εργασία και ότι κάποιος συνεχίζει να μαθαίνει και να εξελίσσεται περνώντας από τη διαδικασία δημιουργίας τέχνης.

Τι σε εμπνέει περισσότερο αυτή την περίοδο;

Εμπνέομαι αυτή τη στιγμή με την ιδέα ότι αυτή η έκθεση με βοήθησε να κλείσω το παρελθόν μου και ότι μπορώ να προχωρήσω στο άγνωστο αποδεσμευμένη από τις παλιές ιστορίες. Ανυπομονώ να μάθω τι ακολουθεί για μένα καθώς αντιμετωπίζω έναν «κενό καμβά» και ελπίζω ότι μπορώ να ζήσω περισσότερο την κάθε στιγμή.

Υπάρχουν κάποιοι που θες να ευχαριστήσεις για την ατομική σου έκθεση ”whose history is it anyway?” στην Ελλάδα;

Ναι! Πρώτα απ’ όλους, θέλω να ευχαριστήσω τον Κώστα Πράπογλου για την απίστευτη υποστήριξη και τη διορατικότητα ως προς τη δουλειά μου. Με ενθάρρυνε να σκεφτώ έξω από το κουτί και να αφεθώ πλήρως ελεύθερη να προχωρήσω πέρα από αυτό που είχα κάνει πριν, και στη συνέχεια έκανε το έργο να μιλήσει ή, όπως λέμε στα αγγλικά να «τραγουδήσει», με την απόλυτα έμπειρη επιμελητική του ματιά. Θέλω να ευχαριστήσω τους δύο δασκάλους μου, τον Frank Balboni και τον Michael Recht που αναγνώρισαν κάτι σε μένα που εγώ δεν είχα ακόμη δει στον εαυτό μου. Τον Hugo Van Dijk που ανέλαβε μεγάλο κομμάτι της «βαριάς» δουλειάς, σε σωματικό και συναισθηματικό επίπεδο, και τους πολλούς φίλους και την οικογένεια που με υποστήριξαν όλα αυτά τα χρόνια. Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Τάκη Δημητρακόπουλο, που μου έδωσε τον χρόνο και τον χώρο για να οραματιστώ και να υλοποιήσω το εικαστικό μου πάθος.

 

 

Info έκθεσης:

SUSAN DABOLL: Whose history is it anyway? | Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.