Η ζωγραφική έχει περάσει μια σειρά από σκαμπανεβάσματα και ανατροπές, από τη σταδιακή απαξίωσή της από τον Μοντερνισμό, την επιστροφή της κατά τα μεταμοντέρνα χρόνια των ’80s και στη συνέχεια την, εκ νέου, περιθωριοποίησή της την επόμενη δεκαετία, με την κυριαρχία των “νέων” μέσων της φωτογραφίας, του βίντεο και των εγκαταστάσεων. Τα τελευταία χρόνια η ζωγραφική σπάνια απασχολεί την πρώτη γραμμή των εξελίξεων, με το σχέδιο σε χαρτί να έχει πάρει, φαινομενικά, τη θέση της. Πολλοί, ίσως, θεωρούν ότι η ζωγραφική είναι πλέον ένα παλιό μέσο, ένα μέσο το οποίο έχει εξαντλήσει όσα είχε να πει.
Η έκθεση «Short Floating Acts» του Χρίστου Μιχαηλίδη έρχεται να πάρει θέση στη συζήτηση γύρω από τη φύση της ζωγραφικής. Ο Μιχαηλίδης ξετυλίγει μια δουλειά η οποία αρνείται να χαϊδέψει τα μάτια του θεατή. Όπως, επίσης, αρνείται να ακολουθήσει τους -εφήμερους- συρμούς της μόδας του εσωτερικού ή εξωτερικού.
Η έκθεση, που φιλοξενείται στο About: από τις 28 Φεβρουαρίου έως τις 6 Απριλίου 2013 παρουσιάζει μια σειρά από -στην πλειονότητά τους- μεγάλης κλίμακας πίνακες όπου το κυρίαρχο στοιχείο μοιάζει να είναι η γεωμετρία. Αυτή η γεωμετρία άλλοτε τείνει σε απόλυτα ιδεατά σχήματα και, άλλοτε, σε πιο αρχιτεκτονικούς χώρους, ενώ στιγμές μοιάζει να εμφανίζει μια πολεμική αρχιτεκτονική των πολυβολείων. Όλα αυτά ισορροπούν σε μια συμπαντική διάταξη, διάχυτη ανάμεσα στην απεραντοσύνη του ουρανού. Εκεί που η γεωμετρία εμφανίζει σκληρά σχήματα, ο ουρανός και τα σύννεφα οδηγούν σε μια εξαΰλωση. Αλλού ο Μιχαηλίδης παρατάσσει ανθρωπομορφικές φιγούρες-σχήματα μη ευκλείδεια πάνω στα αρχιτεκτονικά του πεδία.
Η ζωγραφική του Χρίστου Μιχαηλίδη δίνει τον πρώτο ρόλο στην εξερεύνηση και τη φιλοσοφική ενατένιση. Είναι μια τέχνη η οποία απαιτεί την προσοχή του θεατή εξ ολοκλήρου. Και αυτή, με τη σειρά της, τον ανταμείβει στο πολλαπλάσιο.
