Κείμενο: Άννα Σταυροπούλου
Ο Δημοσθένης Δαββέτας, υποψήφιος βουλευτής Β’ Αθηνών και εκπρόσωπος πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας, μιλά στο ελculture για την πολιτιστική πολιτική και τον πολιτισμό ως αναπτυξιακό παράγοντα, το θεσμό του ΥΠΠΟ, την Αμφίπολη, την υποστήριξη της Πολιτείας και τις ιδιωτικές επενδύσεις και χορηγίες και την προώθηση της σύγχρονης παραγωγής.
ελculture: Με ποια πολιτική για τον πολιτισμό μπορεί αυτός να αποτελέσει σημαντικό παράγοντα για την τουριστική και οικονομική ανάπτυξη της χώρας;
Δημοσθένης Δαββέτας: Ο πολιτισμός από μόνος του είναι μια οικονομική δύναμη κι εμπεριέχει το στοιχείο της οικονομικής ανάπτυξης. Αυτή επιτυγχάνεται με την σωστή εκμετάλλευση όλων των πολιτισμικών πηγών. Για παράδειγμα, θα πρέπει να γίνει καλύτερη εκμετάλλευση των αρχαιολογικών χώρων με μια σειρά δράσεων που θα προκαλέσει το ενδιαφέρον και θα προσελκύσει τους ξένους. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την εισροή χρήματος η οποία, μοιραία, θα οδηγήσει στην ανάπτυξη της περιοχής και στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Το παράδειγμα της Αμφίπολης και το πόσο θετικά λειτούργησε για την περιοχή είναι χαρακτηριστικό και θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό γι’ αυτήν την πολιτιστική πολιτική. Χρησιμοποιώντας το μυστήριο του τάφου κατάφερε να συγκεντρώσει τα βλέμματα του παγκόσμιου ενδιαφέροντος και ταυτόχρονα να θέσει τις βάσεις για μια μεγάλη τουριστική προσέλευση τώρα αλλά και στο μέλλον. Τα αρχαία αποτελούν το πραγματικό κεφάλαιο της Ελλάδος και ο μόνος τρόπος να το εκμεταλλευτούμε πλήρως είναι μέσω αυτής της πολιτιστικής πολιτικής δημιουργικής εξωστρέφειας.
ελc: Πιστεύετε δηλαδή ότι ο χειρισμός της ανασκαφής στην Αμφίπολη ανέδειξε την αξία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς; Υπάρχουν ίσως και εναλλακτικοί τρόποι προώθησης;
Δ.Δ.: Όπως επανειλημμένα έχω αναφερθεί η ανασκαφή της Αμφίπολης βοήθησε σε δύο επίπεδα:
Πρώτον στο να φωτίσει και να ενεργοποιήσει στους πολίτες την ταυτοτική τους ανάγκη. Και μόνο η ιδέα ότι στο τάφο κρύβεται κάποιος πολύ μεγάλος της Ελληνικής ιστορίας γέμισε χαρά κι ενθουσιασμό τους Έλληνες πολίτες, οι οποίοι έχουν ανάγκη από ιστορικά πρότυπα για να νοιώσουν ότι πατούν καλά στις ρίζες τους. Μέλλον χωρίς στέρεο παρελθόν δεν υπάρχει. Και σ’ αυτό το επίπεδο η ανασκαφή της Αμφίπολης λειτούργησε και λειτουργεί θετικά.
Το δεύτερο επίπεδο είναι η οικονομική δυνατότητα και η συμβολή στην ανάπτυξη, που μπορεί να προσδώσει η χρήση αυτής της ανασκαφής. Όταν το ίδιο το γεγονός απεικονίζεται σωστά διεθνώς, κάτι που έγινε με την περάτωση της Αμφίπολης, τότε προκαλείται το ενδιαφέρον των ξένων. Και αυτό σημαίνει πρακτικά, αύξηση της προσέλευσης τουριστών και βέβαια χρήματα. Επίσης σημαίνει ότι θα γεννηθούν νέες θέσεις εργασίας. Γιατί με την δημιουργία των υποδομών του αρχαιολογικού χώρου θα εργάζεται κόσμος. Έτσι υπάρχει Ανάπτυξη κι ο πολιτισμός είναι μια από τις γερές βάσεις της ανάπτυξης και της πραγματικής οικονομίας.
Με τον τρόπο που έγινε διαχείριση της ανασκαφής της Αμφίπολης πρέπει να διαχειριστούμε και τα υπόλοιπα αλλά και τα καινούργια αρχαιολογικά ευρήματα που θα έρθουν, μιας και όλη η Ελλάδα είναι ένα αρχαίο μουσείο. Μια τέτοια διαχείριση βοηθά και τον κόσμο και τη χώρα μας.
ελc: Θεωρείτε ότι το ΥΠΠΟ χρειάζεται θεσμική αναδιάρθρωση ή/και αυξημένη επιχορήγηση;
Δ.Δ.: Το Υπουργείο Πολιτισμού χρειάζεται θεσμική αναδιάρθρωση. Δηλαδή, να γίνει λιγότερο γραφειοκρατικό, πιο ευέλικτο, με υπηρεσίες στοχευόμενης γνώσης (από αρχαίας μέχρι σύγχρονης) και υπαλλήλους με ανταγωνιστική νοοτροπία. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω του εκσυγχρονισμού της δημόσιας διοίκησης αλλά και του κράτους. Δεν απαιτείται ιδιαίτερα αυξημένη κρατική επιχορήγηση, αντιθέτως, χρειάζεται να ανοίξει τις πόρτες του σε χορηγούς κι επενδυτές. Πάρτε παράδειγμα το Λούβρο: μόνο το 37% είναι χρήματα του γαλλικού κράτους, το υπόλοιπο 63% είναι χορηγίες ιδιωτών από διαφορετικές χώρες. Άλλο παράδειγμα: η Νίκη της Σαμοθράκης πρόσφατα ανακαινίστηκε χάρη στην προσφορά πολλών ιδιωτικών χορηγών. Αν κανείς περίμενε να γίνει αυτό με κρατικά χρήματα, λογικά ακόμα θα περίμενε. Πρέπει να το δεχτούμε. Στη σύγχρονη εποχή, η τέχνη κι ο πολιτισμός έχουν ανάγκη από σύγχρονη προστασία. Κι οι επενδυτές-χορηγοί είναι η σύγχρονη παγκόσμια πραγματικότητα.
ελc: Δηλαδή με ποια ιεράρχηση βλέπει η ΝΔ αφενός τη στήριξη του πολιτισμού από την Πολιτεία, αφετέρου την προσέλκυση πόρων από ιδιώτες (επενδύσεις, χορηγίες κλπ);
Δ.Δ.: Η Πολιτεία πρέπει να στηρίξει την τέχνη μέσω του κρατικού φορέα που είναι το Υπουργείο Πολιτισμού. Όμως, δεν πρέπει να πέσουμε σε μια αντίληψη κρατισμού. Ως φορέας του κράτους, ο ρόλος του Υπουργείου είναι να θέτει τις βάσεις (οικονομικές, φορολογικές), ώστε να επιτυγχάνεται η προσέλκυση πόρων από ιδιώτες. Αυτοί οι τελευταίοι είναι που πρέπει να επενδύουν στις τέχνες. Για να γίνει αυτό πρέπει να βλέπουν τον πολιτισμό ως πυλώνα ανάπτυξης. Η μαεστρία του Υπουργείου Πολιτισμού θα έγκειται στην ικανότητά του να γοητεύσει τους επενδυτές μέσα από μέτρα και προτάσεις που στοχεύουν στην ενίσχυση του πολιτισμού. Το υπουργείο πρέπει να είναι ο εγγυητής του πλαισίου, μέσα στο οποίο χορηγοί κι επενδυτές μπορούν να προσφέρουν. Τα πολλά λεφτά δεν μπορούμε να τα περιμένουμε από το ίδιο το Υπουργείο. Τέτοιες αντιλήψεις κρατισμού πρέπει να σταματήσουν.
ελc: Ποια κίνητρα θα δοθούν, ώστε να γίνουν αυτές οι επενδύσεις και χορηγίες στον πολιτισμό;
Δ.Δ.: Τα κίνητρα που πρέπει να δοθούν στους χορηγούς κι επενδυτές είναι πολλών ειδών: φοροελαφρύνσεις, δυνατότητα επικοινωνίας του ονόματός τους, συμμετοχή στην πολιτισμική δημιουργία αλλά κι εμπορικές διασχέσεις με άλλους χορηγούς, ντόπιους ή ξένους. Αυτή η δια-σχεσιακή, διακρατική, διεθνής επαφή των χορηγών, μέσω διαμεσολάβησης του υπουργείου, είναι ένα είδος πολιτιστικής διπλωματίας και το χρειάζεται η χώρα μας. Τα σημαντικά αρχαιολογικά ευρήματά της την καθιστούν πόλο έλξης παγκοσμίως.
ελc: Έχετε σκεφτεί οικονομικά υλοποιήσιμες ιδέες για την προώθηση της σύγχρονης ελληνικής παραγωγής στο εξωτερικό, αλλά και τις διεθνείς συνεργασίες και συμπαραγωγές;
Δ.Δ.: Ναι. Χρειαζόμαστε συμπαραγωγές. Για να βγει δυναμικά η σύγχρονη Ελληνική τέχνη στο εξωτερικό πρέπει να λειτουργήσουμε Ευρωπαϊκά. Δηλαδή να συνεργαστούμε με άλλες χώρες ή πόλεις εξωτερικού και να κάνουμε κοινά πρότζεκτ. Υπάρχουν κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διατίθενται για τέτοιου είδους συνεργασίες. Μπορούν επίσης κι εδώ να χρησιμοποιηθούν ιδιώτες χορηγοί από κάθε κράτος, οι οποίοι και ενδιαφέρονται να συμβάλλουν στα πλαίσια της πολιτισμικής αναβάθμισης των χωρών τους. Μέσα από τις συμπαραγωγές ενδυναμώνονται οι σύγχρονοι καλλιτέχνες δημιουργοί. Μέσα από την σχέση με το άλλο σφυρηλατείται η ευρωπαϊκή ένωση και ταυτότητα.
ελc: Με τη σημερινή (ή μελλοντικά σχεδιαζόμενη) δημόσια ραδιοτηλεόραση πώς πιστεύετε ότι μπορούν να αναδειχθούν και να υποστηριχθούν καλύτερα οι ελληνικές παραγωγές, πχ ντοκιμαντέρ; Η ίδια ερώτηση ισχύει και για το σημερινό Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και τις ελληνικές κινηματογραφικές παραγωγές, ή το ΕΜΣΤ και τη σύγχρονη τέχνη.
Δ.Δ.: Η τηλεόραση μπορεί να βοηθήσει οικονομικά την παραγωγή ντοκιμαντέρ αλλά και ταινιών, όπως και μέχρι σ’ ένα σημείο το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.
Όμως δεν είναι από την τηλεόραση που θα αναδειχθούν τα κινηματογραφικά ή τα εικαστικά αριστουργήματα. Αυτά χρειάζονται πάνω απ όλα παθιασμένους χορηγούς για να προωθηθούν. Η πολιτιστική μας πολιτική πρέπει να δώσει βάρος σε ιδιωτικούς χορηγούς. Αυτοί πρέπει να γοητευτούν από τις δημιουργίες και να συνεργαστούν.
Αριστουργήματα των Πικάσο, Κλέ, Νταλί, Μιρό, Καντίνσκι υπήρξαν γιατί τα πίστεψαν γκαλερίστες όπως ο Μάγκτ ή ο Βέρνερ. Αυτοί χορήγησαν σπουδαίες εικαστικές παραγωγές τις οποίες σήμερα εμείς θαυμάζουμε. Αντίστοιχα συνέβη και στον κινηματογράφο όπου σπουδαίοι δημιουργοί όπως ο Κασαβέτης, ο Ρεναί, ο Τρυφώ, κλπ, μεγαλούργησαν χάρη στην συνέργεια ιδιωτικών χορηγών.
Πρέπει να το καταλάβουμε, η καλλιτεχνική δημιουργία είναι συμπάθεια. Είναι από κοινού δρόμος πάθους. Μεταξύ του δημιουργού και του χορηγού του. Και προς αυτή την πορεία προσέλκυσης ιδιωτικών χορηγών πρέπει να δοθεί το βάρος παράλληλα με την όποια βοήθεια της ραδιοτηλεόρασης.
—
Η παρούσα συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια ρεπορτάζ του ελculture για τις πολιτιστικές πολιτικές των κομμάτων.
Διαβάστε εδώ το ρεπορτάζ της Άννας Σταυροπούλου
