Κίτρινα, πορτοκαλί· τα δόντια πέφτουν όπως τα φύλλα των δέντρων το φθινόπωρο και βγαίνουν ξανά την άνοιξη. Πέφτουν όπως οι καρποί, καμιά φορά πριν την ώρα τους, μέχρι τη στιγμή που θα σαπίσουν και θα πέσουν για μια τελευταία φορά. Το στόμα μας θα είναι σαν ένα σπίτι δίχως έπιπλα, όπου μόνο η ανάσα μας θα το γεμίζει, και η απάντησή μας στον χρόνο που περνά θα είναι ένα ανεξέλεγκτο σιγανό σφύριγμα που ξεφεύγει από τα κενά.
Σε αυτές τις πέντε ταινίες η άνοιξη είναι ένα μακρινό όνειρο και το φθινόπωρο της ψυχής μας ετοιμάζεται να δώσει τη θέση του στον παγωμένο χειμώνα. Όλοι οι χαρακτήρες δείχνουν τα δόντια τους, είτε από φόβο, αγανάκτηση ή απελπισία, αλλά πολεμάνε, τρέχουν και αντιστέκονται. Και ακόμα και στο ζοφερό τέλος, τα δόντια πιέζουν τα χείλη ψηλά και ένα χαμόγελο λάμπει στο σκοτάδι.
1
The Trial (1962)
Σκηνοθεσία: Orson Welles
Ο Τζόζεφ Κέι συλλήφθηκε για ένα έγκλημα το οποίο δεν γνωρίζει και τώρα είναι παγιδευμένος σε έναν γραφειοκρατικό εφιάλτη όπου η δικαιοσύνη είναι μια άγνωστη λέξη και η ενοχή των κατηγορουμένων δεδομένη.
Οι λέξεις που περνάνε από το μυαλό μου κατά τη διάρκεια του The Trial είναι, παράλογο, καταπιεστικό, άδικο, σουρεαλιστικό. Το έργο είναι η φαντασίωση κάθε απολυταρχικού καθεστώτος, όπου θέλουν τους πολίτες να φοβούνται κάθε τους ανάσα, να μην μιλούν και να μην αντιδρούν, ώστε το καθεστώς να μπορεί να διαπράττει τα εγκλήματά του ανενόχλητο. Ο Γουέλς είχε πει κάποτε ότι είναι η καλύτερη ταινία του και δεν διαφωνώ. Η σκηνοθεσία του έργου είναι καταπληκτική, τα σκηνικά τέλεια και η ατμόσφαιρα άγχους αποπνικτική.
2
Viy (1967)
Σκηνοθεσία: Georgi Kropachyov, Konstantin Yershov
Ένα έργο που θεωρείται η πρώτη ταινία τρόμου της Σοβιετικής Ένωσης. Στο Viy συναντάμε έναν νεαρό ιερέα με εντολές να παρευρεθεί στην αγρυπνία μιας μάγισσας σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μείνει για τρεις νύχτες μόνος μαζί της μέσα σε μια παλιά, ξύλινη, εκκλησία.
Η λέξη «τρόμος» για τις ταινίες τρόμου έχει χρησιμοποιηθεί τόσες πολλές φορές που έχει χάσει κάπως το νόημά της. Το Viy έχει έντονη αισθητική και ατμόσφαιρα, αλλά αν έπρεπε να το βάλω σε ένα ράφι, θα ήταν σε horror comedy και όχι δίπλα σε πιο τρομακτικά έργα του είδους. Η ερμηνεία του Λεονίντ Κουραβλιόφ όταν μπαίνει στην εκκλησία για δεύτερη φορά είναι ξεκαρδιστική. Η κίνηση της κάμερας και η διεύθυνση φωτογραφίας είναι εξαιρετικές και τα ειδικά εφέ ευφάνταστα.
3
Angel Heart (1987)
Σκηνοθεσία: Alan Parker
Αν δεν υπήρχε το Sin City και το The Wrestler θα έλεγα πως το Angel Heart είναι η καλύτερη ταινία του Μίκι Ρουρκ, αλλά ας συμφωνήσουμε πως είναι στις τοπ τρεις καλύτερες ταινίες του. Συμφωνήσαμε; Θα υποθέσω πως συμφωνήσαμε. Το αριστούργημα του Άλαν Πάρκερ είναι ένα νεονουάρ, ψυχολογικό θρίλερ, που μας μεταφέρει στους απελπισμένους δρόμους του Χάρλεμ, στα τζαζόμπαρα της Νέας Ορλεάνης και μας βουτά στους βάλτους της Λουιζιάνας, παρέα με έναν ξεπεσμένο ντετέκτιβ από το Μπρούκλιν που πρέπει να εντοπίσει έναν τραγουδιστή.
Βάζω το Angel Heart μαζί με ταινίες όπως το Jacob’s Ladder. Δηλαδή ταινίες που σε κάνουν να ιδρώνεις, να νιώθεις άβολα, να σκέφτεσαι, μετά να θες να κάνεις και ένα μπάνιο και ύστερα να βρεις κάποιον να τις συζητήσεις, γιατί πιθανότατα θα θες να βάλεις και άλλους να τις δουν. Μην ψάξετε τίποτα, απλά μπείτε τυφλά και δείτε τη.
4
The Exorcist III (1990)
Σκηνοθεσία: William Peter Blatty
Ναι, ο Εξορκιστής είναι αριστούργημα. Ναι, είναι από τις καλύτερες ταινίες τρόμου – ίσως και η καλύτερη – όλων των εποχών. Αλλά περισσότεροι πρέπει να μιλάνε για τον Εξορκιστή 3 που είναι χαντακωμένο μέσα σε ένα κακό franchise που πολλοί αγνοούν μόλις δουν το πρώτο. Έχει την ατυχία να κυκλοφορήσει μετά το Εξορκιστής 2, που είναι άθλιο, και να λέγεται Εξορκιστής 3, που επίσης είναι κακός τίτλος. Δεν έχει καν έναν υπότιτλο, είναι απλά το τρίτο. Ντροπή.
Βασισμένο στο βιβλίο του Γουίλιαμ Πίτερ Μπλάτι “Legion” – έναν τίτλο που οι παραγωγοί αγνόησαν για να του κοτσάρουν το νούμερο τρία – το οποίο διαδραματίζεται στο ίδιο σύμπαν με αυτό του Εξορκιστή δεκαπέντε χρόνια μετά τον εξορκισμό που στοίχισε τη ζωή του πατήρ Καρά, συναντάμε ξανά τον αστυνομικό Κίντερμαν ο οποίος προσπαθεί να ερευνήσει μια σειρά από φόνους και ψάχνει απαντήσεις σε μια ψυχιατρική κλινική.
Οι ανατριχιαστικές σκηνές στην κλινική κορυφώνονται σε έναν εξορκισμό που δεν υπάρχει στο βιβλίο, αλλά κάπως έπρεπε να δικαιολογήσουν τον τίτλο για την ταινία. Σε κάθε περίπτωση, ο Εξορκιστής 3 αξίζει για την ατμόσφαιρά του, τους καταπληκτικούς διαλόγους και τις ερμηνείες των Τζορτζ Σι Σκοτ, Μπραντ Ντούριφ και Εντ Φλάντερς. Η ματιά του Μπλάτι ως λογοτέχνη και κινηματογραφιστή είναι μοναδική και σίγουρα όχι κάτι που συναντάμε συχνά.
5
Twin Peaks: Fire Walk With Me (1992)
Σκηνοθεσία: David Lynch
Όκεϊ, αυτό είναι παγίδα. Αλλά είναι παγίδα για καλό σκοπό. Δεν γίνεται κάποιος να δει το Fire Walk With Me αν δεν έχει δει πρώτα τις δύο πρώτες σεζόν του Twin Peaks. Οπότε, αυτό είναι το σημάδι σας να ξεκινήσετε Twin Peaks, γιατί είναι μια από τις καλύτερες σειρές όλων των εποχών… τουλάχιστον μέχρι ο Τζέιμς να πάρει τη μηχανή του και να φύγει από το Twin Peaks… αλλά μετά γίνεται καλό πάλι, το ορκίζομαι.
Ποιος σκότωσε τη Λόρα Πάλμερ; Αυτό είναι το μεγαλύτερο ερώτημα της σειράς και αυτό που φέρνει τον Κούπερ στη μικρή πόλη για να εξιχνιάσει την υπόθεση. Στο Fire Walk With Me βλέπουμε τις τελευταίες μέρες της Λόρα και όλους τους χαρακτήρες που συναναστρέφεται πριν τη δολοφονία.
Το Fire Walk With Me είναι το Twin Peaks δίχως το φίλερ. Ό,τι λατρεύουμε από τη σειρά δίχως τους περιορισμούς της τηλεόρασης, ενώ παραμένει ένας Λιντσιανός εφιάλτης εντός του μυθολογικού πλαισίου που έχει ορίσει η σειρά. Η Σέριλ Λι δίνει μια από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω δει σε ταινία και μαζί με τον Λιντς μετατρέπουν τη Λόρα από τραγικό θύμα σε τραγική ηρωίδα. Κάθε φορά που το βλέπω, η καρδιά μου σπαράζει στο τέλος. Ε, και μετά ο Λιντς έκανε την τρίτη σεζόν και μας αποτελείωσε.
Σημείωση: Μετά το Fire Walk With Me είναι το Missing Pieces, το οποίο έχει όλες τις κομμένες σκηνές του Fire Walk With Me και συναντάμε ξανά κάποιους χαρακτήρες του Twin Peaks που δεν μπορούσαν να χωρέσουν στο έργο.
