Μπορεί το Καλοκαίρι να τελειώνει, αλλά ο ήλιος δεν φαίνεται να θέλει να απομακρυνθεί. Μόνιμα εκεί ψηλά, μόνιμα κοντά, μόνιμα να κοιτάει με ένα άγρυπνο κυκλώπειο βλέμμα που κάνει τους τοίχους να λιώνουν σαν το παγωτό στο χωνάκι, κι εμάς να παρασυρόμαστε στον πολύχρωμο βούρκο τους και να γινόμαστε ένα με τα δωμάτια που καταφεύγουμε για λίγη δροσιά. Ο κόσμος καίγεται ακόμα ή μήπως δεν νυχτώνει ποτέ;
Αυτές οι πέντε ταινίες βρίσκουν τους πρωταγωνιστές τους απομονωμένους σε μία τοποθεσία και αναζητούν το κλειδί που θα τους επιτρέψει να ελευθερωθούν από τα καυτά τους δωμάτια και να επιστρέψουν στον κόσμο από τον οποίο προήλθαν.
– 1 –
Rope (1948)
Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Μια ταινία τόσο καλά σχεδιασμένη, που θα μπορούσε να είναι το τέλειο έγκλημα από μόνη της. Δύο νεαροί άντρες επιχειρούν να αποδείξουν ότι διέπραξαν το τέλειο έγκλημα με το να διοργανώσουν ένα δείπνο για την οικογένεια ενός συμμαθητή τους που δολοφόνησαν.
Ο Χίτσκοκ τότε έκανε κάτι που πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ αρνούνται να κάνουν σήμερα, να αφήσει τις έτοιμες συνταγές και να πειραματιστεί με πλάνα με μεγάλη διάρκεια. Το Rope αποτελείται από δέκα πλάνα που είναι κατάλληλα δεμένα μεταξύ τους για να δίνουν την εντύπωση ότι δεν κόβονται ποτέ.
– 2 –
Woman in the Dunes (1964)
Σκηνοθεσία: Hiroshi Teshigahara
Ένα υπαρξιακό ψυχολογικό δράμα που λειτουργεί και ως σισύφεια αλληγορία, στο Woman in the Dunes οι κάτοικοι ενός παραθαλάσσιου χωριού παγιδεύουν έναν εντομολόγο και τον αναγκάζουν να μείνει με μια γυναίκα που η δουλειά της είναι να φτυαρίζει καθημερινά άμμο για εκείνους μέσα σε μια τεράστια τρύπα με το σπίτι της να είναι σχεδόν θαμμένο στην άμμο.
Το Woman in the Dunes μιλάει για την καθημερινότητα, για την ρουτίνα, για τον σκοπό που έχουμε στη ζωή μας, για το βάρος της ύπαρξης και για το πώς μπορούμε να την ελαφρύνουμε αν βρούμε ένα λόγο για να ξυπνάμε το πρωί πέρα από το να κάνουμε τις ίδιες αγγαρείες ξανά και ξανά.
Αν νομίζετε ότι το μαγιό σας γεμίζει άμμο μετά τη θάλασσα, περιμένετε να δείτε τι θα γίνει μετά απ’ αυτή την ταινία.
– 3 –
Locke (2013)
Σκηνοθεσία: Steven Knight
Ο Τομ Χάρντι είναι τόσο χαρισματικός ηθοποιός που μπορεί να στηρίξει μια ταινία 85’, η οποία διαδραματίζεται μέσα σε ένα αυτοκίνητο, στο οποίο το μόνο που κάνει είναι να οδηγεί και να απαντάει σε τηλέφωνα.
Στο Locke, ο Τομ Χάρντι υποδύεται τον Ivan Locke, έναν χαρακτήρα που έχει δουλέψει σκληρά για να φτιάξει μια καλή ζωή. Είναι παντρεμένος, έχει παιδί, και την ημέρα που αντιμετωπίζει μια σοβαρή πρόκληση στην καριέρα του δέχεται ένα τηλεφώνημα που θα τον κάνει να τα παρατήσει όλα και να διακινδυνεύσει τα πάντα για να αναλάβει τις ευθύνες του.
Το Locke είναι μια ταινία για έναν άνθρωπο που εκτροχιάζεται η ζωή του κι αυτός προσπαθεί να επαναφέρει το βαγόνι στις ράγες δίχως να χάσει την ψυχραιμία του. Μιλάει για κάποιον που έχει κάνει ένα μεγάλο λάθος και προσπαθεί να ζήσει με τις συνέπειες.
– 4 –
Climax (2018)
Σκηνοθεσία: Gaspar Noé
Ελαφριά βασισμένο σε ένα πραγματικό γεγονός της δεκαετίας του ’90, στο Climax συναντάμε μια ομάδα χορευτών η οποία συγκεντρώνεται για να κάνει πρόβα σε ένα σχολείο μια χειμωνιάτικη νύχτα. Η νυχτερινή τους διασκέδαση μεταμορφώνεται σε έναν εφιάλτη όταν κάποιος θα ρίξει LSD στα ποτά τους.
Η αγαπημένη μου ταινία του Gaspar Noé. Καταπληκτική ατμόσφαιρα, χορογραφίες, και δημιουργεί μια ένταση που δεν σε αφήνει μόλις πέσουν οι τίτλοι τέλους. Η καταστροφή που θα ακολουθήσει μόλις δράσουν τα ναρκωτικά είναι βιβλικών προδιαγραφών. Από τις καλύτερες αναπαραστάσεις της Κόλασης που έχω δει σε ταινία.
– 5 –
We’re All Going to the World’s Fair (2021)
Σκηνοθεσία: Jane Schoenbrun
Από πάντα υπάρχουν αυτές οι ταινίες που «προσπαθούν να πιάσουν τον παλμό της νεολαίας» και πάντα καταλήγουν να είναι αποτυχίες που φαίνεται να είναι γραμμένες από άτομα που όχι μόνο δεν καταφέρνουν να βρουν τον παλμό, αλλά φαίνεται να είναι από άλλο γαλαξία με το πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι. Το We’re All Going to the World’s Fair δεν είναι μια απ’ αυτές και το καταλαβαίνεις από το πόσο γρήγορα θα σε χτυπήσει η πραγματικότητα, καθώς θα αναγνωρίζεις τον εαυτό σου μέσα στο κάδρο. Κάτι που πλέον, στην κοινωνία που ζούμε όπου όλα είναι διαδικτυακά, δεν είναι τόσο δύσκολο.
Η πραγματικότητα και η φαντασία αρχίζουν να μπλέκονται όταν ένα μοναχικό κορίτσι απορροφάται από ένα διαδικτυακό RPG παιχνίδι τρόμου και αρχίζει να καταγράφει τις αλλαγές που μπορεί να υπάρξουν στη ζωή της από την ώρα που συμμετέχει.
Το We’re All Going to the World’s Fair είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν έκαναν τόσο αισθητή την παρουσία τους όταν την πρωτοείδα, αλλά πέρασαν ώρες και μέρες και είχε καταφέρει να κάνει μια φωλιά στο μυαλό μου από την οποία δεν μπορούσα να τη βγάλω. Καταφέρνει να σου θυμίζει μερικές από τις πιο μοναχικές μέρες της ζωή σου σε έναν κόσμο που ψάχνει να βρει συντροφιά και έναν τόπο να ανήκει στο ίντερνετ.
