Η στήλη των φθινοπωρινών μας αναγνώσεων εγκαινιάζεται με τις εκδόσεις Ωκεανίδα. Τα πλάνα του εκδοτικού για το φθινόπωρο του 2011 μας παρουσιάζει η εκδότρια, κα Λουίζα Ζαούση:
«Η λίστα των φθινοπωρινών μας τίτλων ξεκινά με την Πόλη του Χρυσού και του Ασημιού της Κενιζέ Μουράτ. Η ηρωίδα είναι η Χαζράτ Μαχάλ, μια κοπέλα από ένα χωριό του Πακιστάν, που επιλέχθηκε για να σταλεί στο παλάτι του μαχαραγιά στο βασίλειο του Λουκνάου. Όταν οι Άγγλοι αποφάσισαν ότι η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών θα εισέβαλλε και στο βασίλειο εκείνο, ο μαχαραγιάς πιάστηκε αιχμάλωτος και τότε ξέσπασε επανάσταση. Εκείνη ως μητέρα του διαδόχου και χάρη στη χαρισματική της προσωπικότητα ηγήθηκε της επανάστασης αυτής, η οποία όμως τελικά καταπνίγηκε. Εκατό χρόνια μετά, ο Παντίτ Νεχρού μετονόμασε την πλατεία Βασιλίσσης Βικτωρίας με το όνομα της Μαχάλ, η οποία παρότι άγνωστη είναι, αν θέλετε, μια προάγγελος του Γκάντι. Η Κενιζέ Μουράτ λοιπόν, επειδή κατάγεται από την περιοχή, έψαξε την ιστορία της και έγραψε αυτή τη μυθιστορηματική βιογραφία.
Ακολούθως έχουμε το Τζεβντέτ Μπέη και Υιοί, το πρώτο του βιβλίο του Ορχάν Παμούκ, αυτό που διάβασε ο πατέρας του και του είπε “παιδί μου, μια μέρα θα πάρεις το νόμπελ”, κι εκείνος ασφαλώς το εξέλαβε ως μια τυπική κουβέντα πατέρα προς γιο όπως χαρακτηριστικά ανέφερε στην ομιλία του στη Στοκχόλμη. Εγώ, που τώρα το διαβάζω από τη μετάφραση της Στέλλας Βρεττού και το δουλεύουμε μαζί λιγάκι, εντυπωσιάζομαι τρομερά που ένα παιδί 23 χρονών έγραψε αυτό το βιβλίο. Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που βέβαια προοιωνίζεται όλη την επόμενη διαδρομή του.
Στη συνέχεια έχουμε το Τελευταίο γράμμα από τον εραστή μου της Τζότζο Μόις, γνωστής συγγραφέα του είδους στο εξωτερικό, το οποίο πήρε το Βραβείο Ρομαντικού Μυθιστορήματος για την περασμένη χρονιά. Ακολουθούν Οι Μάγισσες της ακαδημαϊκού Ντέμπορα Χάρκνες, όπου η υπόθεση βασίζεται στον έρωτα μιας μάγισσας με έναν βρικόλακα. Η ηρωίδα βρίσκει στη Βοδληιανή Βιβλιοθήκη της Οξφόρδης ένα χειρόγραφο, εξαφανισμένο για αιώνες, το οποίο περιγράφει τη γένεση αλλά και το τέλος όλων των υπερφυσικών πλασμάτων και θα σταθεί η αιτία μιας περιπετειώδους αναζήτησης. Στα ίδια πλαίσια περίπου κινείται το βιβλίο Μακρινές Ώρες της πολύ αγαπητής Κέιτ Μόρτον, η δράση του οποίου τοποθετείται στον περασμένο αιώνα.
Και φτάνουμε στο μεγάλο opus, το μυθιστόρημα Ο Άτλας επαναστάτησε της Άυν Ραντ, τον μεταφραστικό άθλο της Χριστιάννας Σαμαρά. Μιλάμε για τρεις τόμους από τους οποίους ο πρώτος κυκλοφορεί αυτή τη βδομάδα, ο δεύτερος τον Οκτώβριο και ο τρίτος μερικές βδομάδες μετά. Έχουμε δουλέψει όλοι γι’ αυτό το βιβλίο και το λατρεύουμε. Το διαβάζαμε τμηματικά από τη μετάφραση της Χριστιάννας και τσακωνόμασταν ποιος θα πάρει πρώτος τη συνέχεια! Είναι ένα συγκλονιστικό μυθιστόρημα βιβλικών διαστάσεων. Σε μια Αμερική κατεστραμμένη από παράλογους νόμους που αποθαρρύνουν την επιχειρηματικότητα, τρεις ήρωες κηρύσσουν την απεργία των ανθρώπων του νου, της ανθρώπινης διάνοιας, τρεις μεγάλοι επιχειρηματίες. Κάπου στην πορεία θα συναντήσουν την Ντάγκνι Τάγκαρτ, μια γυναίκα δοσμένη με το ίδιο πάθος στον έρωτα και στη δουλειά της που θα καταφέρει να βρει μόνη της την όαση όπου έχουν καταφύγει οι πραγματικοί παραγωγοί του πλούτου. Αυτοί έχουν εγκαταλείψει την Αμερική γιατί δεν ανέχονται να τους κλέβουν τον κόπο τους αλλά και να τους ρίχνουν την ευθύνη για κάθε καταστροφή. Το δημόσιο προσπαθεί να καταπνίξει τη δημιουργικότητα των ηρώων και να κατεβάσει το επίπεδό τους ώστε να εξομοιωθεί με το επίπεδο των μη δημιουργικών ανθρώπων, να σβήσει την επιχειρηματικότητα. Ο τίτλος “Ο Άτλας επαναστάτησε” δεν ίσως ο πιο κατάλληλος αλλά δεν μπορούσαμε να βρούμε στα ελληνικά καλύτερο. Ο αγγλικός τίτλος είναι “Atlas shrugged” που σημαίνει ο “Άτλας αγανάκτησε, βαρέθηκε, μπούχτισε” αλλά δεν μπορούσαμε να βάλουμε κάτι τέτοιο. Ο Άτλας συμβολίζει το επιχειρηματικό πνεύμα. Ένα βιβλίο που δε θα μπορούσε να είναι πιο επίκαιρο.
Τέλος, στη σειρά των ιστορικών δοκιμίων Κυκεών πρόκειται να εκδοθεί το άκρως αποκαλυπτικό βιβλίο του Πέτρου Στάικου-Μακρή Ο Άγγλος πρόξενος, το οποίο αναφέρεται στο ρόλο που έπαιξε η αγγλική αντικατασκοπεία κατά τη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα».
Εκτός από την κα Λουίζα Ζαούση, είχαμε επίσης την ευκαιρία να μιλήσουμε για το τελευταίο βιβλίο του Χαρούκι Μουρακάμι Για τι πράγμα μιλάω, όταν μιλάω για το τρέξιμο με τον μεταφραστή του, Βασίλη Κιμούλη:
«Το βιβλίο είναι non-fiction και ο τίτλος αποτελεί παράφραση του τίτλου μιας συλλογής διηγημάτων του πιο αγαπημένου του συγγραφέα, του Ρέιμοντ Κάρβερ, “Για τι πράγμα μιλάμε όταν μιλάμε για την αγάπη”. Ο Μουρακάμι ξεκίνησε να γράφει στα 30 του, παράλληλα με την πραγματική του δουλειά που ήταν το μπαρ όπου δούλευε. Τα ξημερώματα, όταν έκλεινε το μπαρ, έγραφε μυθιστορήματα, από τα οποία ούτε καν κρατούσε αντίγραφο. Έστειλε ένα κάπου, κέρδισε ένα βραβείο και έτσι αποφάσισε να γίνει επαγγελματίας συγγραφέας. Ως Ιάπωνας όμως, σκέφτηκε ότι για να αντέξει και για να έχει διάρκεια στο χρόνο αυτή η καριέρα, θα πρέπει να φροντίσει και το σώμα του. Έτσι, άρχισε το τρέξιμο και από τότε λαμβάνει μέρος συστηματικά σ’ έναν μαραθώνιο και από ένα σημείο και μετά και σ’ ένα τρίαθλο. Δεν το βλέπει σαν πρωταθλητισμό όμως παρά σαν μια άσκηση διαλογισμού. Αυτό το βιβλίο είναι, όπως λέει ο ίδιος, μια “βιογραφία” του “εστιασμένη στο τρέξιμο”, στην οποία μιλάει για τα βιβλία και τη λογοτεχνία, για το πώς ξεκίνησε το γράψιμο, ποιους συγγραφείς εκτιμάει και για άλλα προσφιλή του θέματα. Πρόκειται για ένα πολύ καλό πορτρέτο του συγγραφέα».
Για αναλυτικές πληροφορίες επισκεφθείτε την επίσημη ιστοσελίδα των εκδόσεων Ωκεανίδα καθώς και το blog του εκδοτικού.
