Η Τάσι, ο Πάτρικ, ο Αρτ. Πολλά υποσχόμενοι τενίστες. Βρίσκονται στον τελικό του US Οpen. Aλλά στα Juniors. Είναι μόλις δεκαοκτώ ετών. Η ζωή ανήκει και στους τρεις. Το μέλλον είναι όλο δικό τους για να κερδίσουν κάποτε και το τουρνουά των ενηλίκων. Ο Πάτρικ και ο Αρτ, κολλητοί και συμπαίκτες από την αρχή της εφηβείας τους, παίζουν ο ένας μαζί με τον άλλο ως «ζευγάρι» στο διπλό, παίζουν ο ένας εναντίον του άλλου στο μονό στον τελικό, έχουν τα ολόιδια όνειρα για την καριέρα τους, αλλά όχι και τις ολόιδιες προοπτικές αφού ο Πάτρικ είναι πολύ πιο ταλαντούχος, παθαίνουν πλάκα με την ίδια γυναίκα, οι ζωές τους με την Τάσι θα συνδεθούν από εκείνο το σημείο και ύστερα.
«Οι Αντίπαλοι» εξελίσσονται με διαρκή μπρος – πίσω στο χρόνο, ξεκινούν και τελειώνουν δεκατρία χρόνια αργότερα, όταν οι τρεις τους είναι στα τριάντα ένα τους και οι δρόμοι τους θα ξανασυναντηθούν. Τρία ζεύγη σχέσεων και ένα συνολικό πλέγμα σχέσεων των τριών τους, όπου σε κάθε στάση του χρόνου υπάρχουν μεταξύ τους διαφορετικές εντάσεις και διαφορετικές δυναμικές, όπου σε κάθε στάση του χρόνου αλλάζει η φύση της σχέσης του ενός απέναντι στον άλλο, η οποία μάλιστα εξαρτάται σε καθοριστικό βαθμό κι από τη σχέση τους με το τένις, από την πορεία τους προς την κορυφή Ή από την κορυφή και προς τα κάτω.
Πριν δεκατρία χρόνια όλα έμοιαζαν αλλιώς. Την ονειρεύονταν κι οι τρεις την κορυφή. Δυο στους τρεις δεν την έφτασαν. Ένα εμπόδιο απρόοπτο για την Τάσι, κανένα εμπόδιο, το εμπόδιο του εαυτού, ή ίσως ούτε καν αυτό, απλά τα όριά του εαυτού για τον Πάτρικ. Ως πού θα φτάσεις στη ζωή σου; Από πού ξεκινάς; Άλλες φορές γίνεσαι αυτό που φαινόταν ότι θα γίνεις, αυτό που φαινόσουν, αυτό που υποσχόσουν. Άλλες, όπως στην περίπτωση του Αρτ, κάτι ακόμα καλύτερο, κάτι πολύ καλύτερο. Άλλες κάτι πολύ πιο κάτω. Άλλες τέλος, όπως στην περίπτωση της Τάσι, αναδεικνύουν έναν χαρακτήρα ικανό ακόμα κι όταν δέχεται το πλήγμα της ατυχίας, να πάρει την τύχη στα χέρια του, βρίσκοντας εναλλακτικούς δρόμους προς την επιτυχία.
Η ζωή και το ειδικότερο κομμάτι της που καλείται καριέρα. Κι ο επαγγελματικός αθλητισμός, αυτό το περίεργο ζώο, αυτό το πεδίο όπου όλα συμβαίνουν στον επιταχυντή. Που αρχίζεις και νιώθεις μεγάλος από τα τριάντα. Που αρχίζεις και νιώθεις ότι η ακμή σου περνά. Ότι το σώμα σου έχει περάσει τα καλύτερά του και σιγά σιγά όλα είναι πιο επίπονα, πιο δύσκολα, οι σωματικές σου αντιδράσεις αρχίζουν και φθίνουν. Αλλά εξίσου με το σώμα, ο επαγγελματικός αθλητισμός -και δη στο ανώτερο επίπεδο- απαιτεί την στοχοπροσήλωση του μυαλού. Τα οφέλη που παρέχει είναι μεγάλα, αλλά και οι θυσίες που απαιτεί τεράστιες. Πόσο τις αντέχεις; Ή πόσο δεν τις αντέχεις πια; Πόσο εξαντλήθηκες ψυχικά τώρα που η δίψα σου για καταξίωση έχει κορεστεί, τώρα που το πάνω χέρι παίρνει η πνευματική κόπωση;
Δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, δυο άντρες που θέλουν την ίδια γυναίκα. Το γεγονός ότι ο σεναριογράφος των «Αντιπάλων» Τζάστιν Κουρίτζκες είναι ο σύζυγος της Σελίν Σονγκ, της δημιουργού του πρόσφατου “Past Lives”, όπου υπήρχε ακριβώς το ίδιο σχήμα, δημιουργεί την ευκαιρία για μια ερμηνευτική αντιδιαστολή ανάμεσα στις οπτικές των δύο ταινιών. Ενώ στις «Περασμένες Ζωές» και τα τρία μέλη του τριγώνου διέπονται από τα υψηλότερα, τα ευγενικότερα και τα αγνότερα των συναισθημάτων, ενώ φέρονται και οι τρεις τους ως ιππότες, στους «Αντιπάλους» είναι σαν να μπήκε ένα στοίχημα, όπου θα φτιαχτεί ένα τρίγωνο με ανθρώπους που βρίσκονται στον αντίποδα τόσο της ιπποτικής και υπεράνω συμπεριφοράς, όσο και των ίδιων των βαθιά ρομαντικών συναισθημάτων. Οι τρεις νέοι στους «Αντιπάλους» δεν παίζουν δίκαια, χτυπάνε κάτω από τη ζώνη, στον έρωτα, στον πόλεμο και στο επαγγελματικό τένις όλα επιτρέπονται.
Αλλά και αντί για τους καρμικούς έρωτες των «Περασμένων Ζωών», την Τάσι την θέλει και ο Πάτρικ και ο Αρτ, γιατί όπως λέγεται και ξαναλέγεται, ποιος δεν θα την ήθελε, ποιος δεν θα την ερωτευόταν, ποιος δεν θα την ονειρευόταν, υπό μια έννοια δηλαδή δεν υπάρχει τίποτα το ξεχωριστό ή το ρομαντικό στο να θες την Τάσι Ντάνκαν, στο να θες τη Ζεντάγια. Εκτός κι αν κλειδί για την ταινία είναι ότι παρά τα φαινόμενα υπάρχει τελικά ένας μεγάλος έρωτας, ότι εκείνο που διαφοροποιεί συμπεριφορές αντιζήλων είναι η ένταση και η ποιότητα των συναισθημάτων τους. Σε κάθε περίπτωση εκείνη ανταποκρίνεται στη γοητεία που τους ασκεί, βλέποντας τους αρχικά ως πακέτο. Τους βάζει στη διαδικασία να πολεμήσουν για εκείνη. Τους βάζει σε κάτι που μοιάζει αρχέγονο, παίζοντας ταυτόχρονα μαζί του. Ας την κερδίσει ο καλύτερος.
Υπάρχουν όμως διαφορετικά παιχνίδια στα οποία μπορείς να είσαι ο καλύτερος. Υπάρχει το παιχνίδι της βελτίωσης, το παιχνίδι των στρατηγικών κινήσεων, το παιχνίδι της υπονόμευσης του αντιπάλου. Ποιος από τους δύο ήταν τελικά ο καλύτερος τενίστας; Ο κερδισμένος τα παίρνει όλα. Ο χαμένος έχει να λέει τι; Ότι ήταν ο μοιραίος άντρας; Ότι ήταν ο αληθινά καλύτερος; Ο καλύτερος αν βγάλουμε απ’ την εξίσωση την εξέλιξη; Το θεωρητικά εγώ θα μπορούσα να φτάσω πολύ ψηλότερα απ’ ό,τι έφτασες γιατί το φυσικό μου ταλέντο ήταν πάντα μεγαλύτερο;
Η Τάσι φοβάται πως μπήκε ανάμεσά τους. Αλλά θα έμπαινε ούτως ή άλλως η ζωή. Θα μπορούσαν να είχαν μείνει εντελώς φίλοι σε ένα πεδίο τόσο ανταγωνιστικό; Ενδεχομένως και παραδόξως να μπορούσαν, όσο ανταγωνίζονταν ο ένας τον άλλο. Γιατί τότε αυτό που θα τους χώριζε θα τους ένωνε κιόλας. Όταν όμως ο ένας ανεβαίνει και ο άλλος κατεβαίνει, θα έμπαινε ανάμεσά τους η ματαίωση, η ζήλια, ο οίκτος ή το αφ΄ υψηλού κοίταγμα, το επιτιμητικό βλέμμα, οι κατηγορίες για τις αιτίες της πτώσης.
Την θέλουν και οι δύο. Ο ένας είναι διατεθειμένος να πάει και με τα νερά της. Ο ένας είναι διατεθειμένος και να αφεθεί στα χέρια της, στις οδηγίες της, στον έλεγχό της. Ο ένας είναι διατεθειμένος και να κάνει τα στραβά μάτια, καταπίνοντας την περηφάνια του. Ο ένας έχει την περηφάνια της επίτευξης του αποτελέσματος, της επίτευξης του σκοπού, του δεν θα πέσω χαμηλά, ο άλλος την περηφάνια του εγώ είμαι αλλιώς. Νικητές και λούζερς. Βέβαια δεν παίζουμε πάντα με τους ίδιους όρους και τις ίδιες συνθήκες. Οι συγκυρίες και το τάιμινγκ παίζουν πάντα σημαντικό ρόλο, το πού βρίσκεσαι την μία ή την άλλη στιγμή, σε ποια επίκαιρη θέση, ποιες είναι τότε οι δυνατότητές σου, πώς παίζεις τότε τα χαρτιά σου.
Όσους επαίνους κι αν πει κανείς για το σενάριο του Κουρίτζκες, θεωρώ εξαιρετικά πιθανό με διαφορετικού τύπου σκηνοθεσία και το σενάριο να μην έκανε τόση εντύπωση, θεωρώ εξαιρετικά πιθανό αν σκηνοθετούνταν συμβατικά να έμοιαζε και το σενάριο συμβατικό. Και ίσως το τρέιλερ δίνει μια καλή ιδέα για το τι είδους αδιάφορη ταινία θα μπορούσαν να έχουν καταλήξει να είναι οι «Αντίπαλοι», καθώς παραπλανά και δεν καταφέρνει να αποτυπώσει αυτό που κάνει ο Λούκα Γκουαντανίνο με το υλικό του.
Στους «Αντιπάλους» έχουμε έναν πολύ ευτυχή γάμο της σκηνοθετικής με τη σεναριακή ματιά, ο Γκουαντανίνο παίρνει ένα πολύ γόνιμο και πλούσιο σενάριο και το αναδεικνύει στο φουλ, κι όπως εκείνο δεν χωρά στα στενά όρια ενός συγκεκριμένου genre, έτσι κι η σκηνοθεσία αποφασίζει να παίξει με τα κινηματογραφικά είδη, αποφασίζει να παίξει με το σεναριακό υλικό της, αποφασίζει να παίξει και μαζί να το γιορτάσει, η μουσική των Τρεντ Ρέζνορ και Άτικους Ρος γίνεται ο τρίτος συνεργός – συμπαίκτης, ο τρόπος χρησιμοποίησής της, το πώς μπαίνει και βγαίνει στις σκηνές είναι μέρος της γλώσσας της ταινίας.
Ο Γκουαντανίνο το διασκεδάζει, το απολαμβάνει, σκηνοθετεί ηδονικά και ηδονοβλεπτικά, πομπωδώς αλλά και μαζί παιχνιδιάρικα, και τελικά στη στάμπα των «Αντιπάλων» δεν υπάρχουν ηθικά διδάγματα και σεμνότυφες καταγγελίες, υπάρχει η ανάδειξη της καύλας του παιχνιδιού, του παιχνιδιού που μας συμπεριλαμβάνει όλους, του παιχνιδιού που θα είναι πάντα μεγαλύτερο από εμάς. Το παιχνίδι είναι παιχνίδι όχι επειδή το ορίζει κυριαρχικά κάποιος, το παιχνίδι είναι οι κινήσεις όλων των μελών μαζί σε αλληλοεξάρτηση, αλλά και σε εξάρτηση με τις ειδικότερες συνθήκες και την τύχη. Ένα πέταγμα της ανασφάλειας, ένα πέταγμα του διακυβεύματος της κυριότητας, σημασία έχει να ζούμε, το παιχνίδι της διεκδίκησης, το παιχνίδι της απόλαυσης, το παιχνίδι της γοητείας, το παιχνίδι του αγώνα, το παιχνίδι των νιάτων, το παιχνίδι της ζωής. Come on!
