«Ο Θάνατος του Robin Hood» είναι μια ταινία που φαίνεται να ανήκει στη δεκαετία του 2010, τότε που όλοι οι κλασικοί λογοτεχνικοί χαρακτήρες έπρεπε να γίνουν πιο σκοτεινοί και edgy για να είναι πιο «ρεαλιστικοί». Αυτή η «ρεαλιστική» προσέγγιση ξεκίνησε βέβαια με το “Batman Begins” του Κρίστοφερ Νόλαν και από τότε κάθε στούντιο προσπαθεί να βρει την «αλήθεια» μέσα στους μύθους. Βέβαια, μέχρι και σήμερα, όλοι φαίνεται να έχουν πάρει το λάθος μάθημα από την τριλογία του Σκοτεινού Ιππότη, με μερικές εξαιρέσεις όπως το αριστουργηματικό Casino Royale του Μάρτιν Κάμπελ ή το The Batman του Ματ Ριβς, και φαίνεται να έχουν καταλάβει πως ρεαλισμός σημαίνει ανεξέλεγκτη μιζέρια και κατάθλιψη. Με αυτόν τον τρόπο το 2013 πήραμε έναν Σούπερμαν ο οποίος δεν χαμογελάει και δεν σώζει ανθρώπους. Δεν είναι αισιόδοξος, δεν είναι γοητευτικός και ο ηρωισμός του φαίνεται να είναι ένα βάρος στους ώμους του παρά κάτι που κάνει από την καλή του την καρδιά. Η ειρωνεία εδώ είναι πως ο Ρομπέν δεν φαίνεται να ακολούθησε το τρεντ του ρεαλισμού όταν ήταν στις δόξες του, αν και είχε δύο ταινίες την περασμένη δεκαετία. Πρώτα το 2010 με σκηνοθέτη τον Ρίντλεϊ Σκοτ και έπειτα το 2018 με σκηνοθέτη τον Ότο Μπάθερστ. Η ταινία του Σκοτ αν και δεν ασχολείται τόσο με τον Ρομπέν ως χαρακτήρα στην ίδια του την ταινία, είχε μια προσέγγιση τύπου «η αλήθεια πίσω από τον μύθο» και τελειώνει με μια υπόσχεση για συνέχεια η οποία τελικά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ. Η ταινία του Μπάθερστ από την άλλη βγήκε στο απόγειο των superhero movies· το 2018 όλοι και οι γιαγιάδες τους ήταν στο σινεμά για να δουν το Infinity War κι έτσι η προσέγγιση θύμιζε ένα αρχέτυπο σαν του Ζορό, όπου ο Ρομπέν έχει μια μυστική ταυτότητα, αλλά το κοινό που έχουν όλες οι ταινίες είναι η αθάνατη ιδεολογία πως κλέβει από τους πλούσιους και τα δίνει στους φτωχούς. Μέχρι τώρα…
«Ο Θάνατος του Robin Hood» είναι τόσο παράξενη ταινία για εμένα. Είναι ακραία βίαιη, ζοφερή, καταθλιπτική και αυτός ο Ρομπέν μου προκάλεσε την ίδια δυσφορία που μου είχε προκαλέσει ο Μπάτμαν στο Batman V Superman όταν άνοιγε κεφάλια. Αλλά όσες συγκρίσεις και αν γίνουν σε αυτό το άρθρο με το Snyderverse, ο Μάικλ Σαρνόσκι είναι καταπληκτικός σκηνοθέτης και «Ο Θάνατος του Robin Hood» καταφέρνει να έχει τη βαρύτητα και τις συνέπειες που συνήθως λείπουν από τις ταινίες του Σνάιντερ. Υπάρχει νόημα στη βία και στη βαρβαρότητα, δεν είναι βάρβαρο λόγω τεμπελιάς και έλλειψης φαντασίας.
Στην ταινία συναντάμε έναν γέρο Ρομπέν των Δάσων που έπειτα από μια μάχη που νόμιζε πως θα είναι και η τελευταία του, τον βρίσκουμε να αναρρώνει σε ένα μοναστήρι και να έρχεται αντιμέτωπος με όλη τη βία που έχει προξενήσει στο παρελθόν του. Η ταινία έχει ένα υφάκι «αυτός δεν είναι ο Ρομπέν του παππού σου» και φαίνεται να διαλέγει τη νοοτροπία του Σνάιντερ όπου «ο Μπάτμαν σκοτώνει γιατί είναι πιο ρεαλιστικό» με το να κάνει τον Ρομπέν έναν βίαιο, ψυχωτικό, δολοφόνο, που δεν δείχνει οίκτο ούτε σε γυναίκες, ούτε σε παιδιά. Αυτός ο Ρομπέν σκοτώνει για να κλέψει, αλλά δεν κλέβει για να τα δίνει στους φτωχούς. Είναι ένας γερόλυκος που έχει δολοφονήσει εκατοντάδες ανθρώπους και οι συγγενείς τους τον ψάχνουν για να πάρουν εκδίκηση.
Το παράδοξο της υπόθεσης, όπως και με τον Σούπερμαν του Σνάιντερ όπου κανείς δεν τον θέλει αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο φτιάχνουν αγάλματα για να τον δοξάσουν, έτσι κι εδώ αυτός ο Ρομπέν έχει τραγούδια αφιερωμένα στο όνομά του, τα οποία αλλοιώνουν την πραγματικότητα και αναδεικνύουν τον Ρομπέν τον ήρωα που όλοι εμείς ξέρουμε. Στα τραγούδια αυτά αναφέρεται η αγάπη του για τη Λαίδη Μάριαν, ότι κλέβει από τους πλούσιους και δίνει στους φτωχούς, ότι πολέμησε τον σερίφη του Νότιγχαμ, αλλά όπως και με τον Σούπερμαν, ποτέ δεν καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχουν αυτά τα τραγούδια στον κόσμο. Ποια ήταν η πράξη του Ρομπέν στον κόσμο της ταινίας που άφησε αρκετό κενό για να καλυφθεί με πράξεις ηρωισμού που δεν έγιναν ποτέ; Δεν έχουν περάσει εκατό χρόνια μετά τον θάνατό του όπου ίσως κάποιοι να άλλαζαν τα γεγονότα με παραμύθια, είναι ζωντανός και καταζητούμενος με βεντέτες σε κάθε μέρος της Αγγλίας.
Αυτό που θα βοηθούσε την ταινία είναι αντί να εξερευνήσουμε τον θάνατο του Ρομπέν, να εξερευνήσουμε τη ζωή του. Να δούμε όλη τη βία που έχει ζήσει και το σημείο που οι βάρδοι παρανόησαν και έφτιαξαν έναν ήρωα στα τραγούδια τους που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα.
Ο Χιου Τζάκμαν είναι καταπληκτικός με τα μάτια του να μαρτυράνε όλη την ιστορία του χαρακτήρα δίχως αυτός να χρειαστεί να πει πολλά, αλλά είναι ένας ρόλος που έχει ήδη παίξει στο παρελθόν. Στο Logan του 2017 ο Γούλβεριν είναι ένας χαρακτήρας του οποίου οι ηρωικές ιστορίες των κόμιξ εμπνέουν τη νέα γενιά, αλλά ο ίδιος δεν έχει καμία σχέση με αυτά τα παραμύθια μέχρι που στο τέλος γίνεται ο ήρωας που όλοι μας αναγνωρίζουμε. Και αυτό λείπει από τον θάνατο του Ρομπέν των Δασών. Μια απλή πράξη ηρωισμού που δεν αναιρεί τη βία στο παρελθόν του, αλλά θολώνει κάπως τη γραμμή του καλού και του κακού και δημιουργεί έναν θνητό και προσιτό πρωταγωνιστή, στον οποίο εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε γιατί έχουν αφιερώσει όλα αυτά τα τραγούδια. Ο Γούλβεριν επίσης είναι ένας βίαιος δολοφόνος που έχει πληγώσει πολλούς ανθρώπους στην αθάνατη ζωή του, αλλά ξέρουμε ότι ως μέλος των X-Men προσπαθεί να κάνει το σωστό για να λυτρωθεί από τα λάθη του. Δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για τον Ρομπέν.
Η ταινία σκάβει και σκάβει, και όλο σε κάνει να πιστεύεις πως είναι κοντά στο να βρει τον θησαυρό, αλλά δεν καταφέρνει να τον ξεθάψει ποτέ. Μετά τα εκρηκτικά πρώτα τριάντα λεπτά που είναι το καλύτερο κομμάτι της ταινίας, το σενάριο αρχίζει να σέρνεται και όσο περιμένουμε σε αναμμένα κάρβουνα για εκείνη τη στιγμή εξιλέωσης, αρχίζει σιγά σιγά να έρχεται η συνειδητοποίηση ότι αυτή η στιγμή δεν θα φτάσει. Δυστυχώς, αν και η ταινία λέγεται «Ο Θάνατος του Robin Hood» δεν κάνει τίποτα για να αξιοποιήσει την πλούσια μυθολογία του πρωταγωνιστή της. Από τη μία, δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση αυτή να είναι η πρώτη ταινία κάποιου που δεν γνωρίζει τον χαρακτήρα, αλλά από την άλλη το μόνο κοινό που έχει με τον χαρακτήρα είναι το όνομα. Απλά σου πετάει εκεί μερικά γνώριμα ονόματα για να πεις, «α, ναι, κατάλαβα για ποιον λέει» και σταματάει εκεί.
Τελικά, «Ο Θάνατος του Robin Hood» είναι μια ιστορία για τις ιστορίες που λέμε στις πιο δύσκολες στιγμές. Για τις ιστορίες που μας δίνουν θάρρος, δύναμη και τη θέληση να αλλάξουμε τον κόσμο. Η φωτογραφία της είναι πανέμορφη, οι ερμηνείες της δυνατές, μου θύμισε την προσέγγιση του Ρόμπερτ Έγκερς στο Northman, αλλά κοιτάει από απόσταση δίχως να καταφέρνει να σε πλησιάσει. Ίσως υπάρχουν στιγμές που φαίνεται κοντά, μα παραμένει μακριά. Είμαι σίγουρος ότι σε μερικά χρόνια θα την επανεξετάσουμε ξανά και ξανά. Θα ήθελα να δω έναν ηρωικό Ρομπέν, μα ταυτόχρονα βρίσκω αξιέπαινη τη συγκράτηση που έδειξαν σχετικά με τους ηρωισμούς. Όμως, αν και ταινία που αναγνωρίζει τη δύναμη των ιστοριών, δεν καταλαβαίνει πως και η ίδια λέει μία και δεν σχολιάζει απλά. Και τι είναι αυτό που λέει τη χρονιά που ο Ίλον Μασκ έγινε ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στον πλανήτη, ενώ άνθρωποι πεθαίνουν από την φτώχεια και τον πόλεμο; Ότι δεν υπάρχει κάποιος που ενδιαφέρεται πραγματικά για τον λαό και ότι όλα αυτά είναι παραμύθια. Και αυτό δεν μου αρέσει.
