Μέσα από μελάνια σε χαρτί διάστικτα από αναφορές στο καφαβικό σύμπαν, ο ζωγράφος Ανδρέας Γεωργιάδης δημιουργεί και παρουσιάζει στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών έναν διάλογο τόσο με τον ίδιο τον ποιητή και τον βίο του, όσο και με τους πρωταγωνιστές του έργου του.
«Στην έκθεση ”Επέστρεφε – Αναφορά στον Κ. Π. Καβάφη” ο ζωγράφος συνομιλεί με τα ποιήματά του Καβάφη με έναν τρόπο που δείχνει την αμεσότητα αλλά και την σημασία που έχουν ο χώρος, ο τόπος, η ιστορία αλλά και τα πρόσωπα στην καλλιτεχνική δημιουργία.», σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης, Μαρία Γεωργοπούλου.
«Ο τίτλος, αναφορά στο ερωτικό ποίημα του Καβάφη, αλλά συνάμα και ένδειξη της επίμονης έλξης που ασκεί πάνω στον καλλιτέχνη η γεωγραφία και η ιστορία της πόλης της Αλεξάνδρειας. Η αμεσότητα του σχεδίου, οι γήινοι τόνοι, η σκοτεινή ατμόσφαιρα, το έντονο διαπεραστικό φως της Μεσογείου συνθέτουν μια σκηνογραφία μυστηριακή που μας φέρνει πιο κοντά στην μνήμη αλλά και στη δημιουργία του Καβάφη», τονίζει.
Την έκθεση ολοκληρώνουν σπάνιο αρχειακό υλικό σχετικό με την εκδοτική δραστηριότητα του ποιητή, χειρόγραφα, αλλά και μερικά από τα ποιήματα που εξέδιδε όσο ζούσε ο ίδιος ο ποιητής και βρίσκονται στις συλλογές της Γενναδείου Βιβλιοθήκης καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές.
O Ανδρέας Γεωργιάδης μοιράζεται το ημερολόγιο δημιουργίας για την έκθεσή του «Επέστρεφε»:
Φεβρουάριος 2009
Ατομική έκθεση με τίτλο «Από μνήμης». Το τελευταίο έργο που ολοκληρώνω: ο «Αόρατος Θίασος», έργο αναφοράς στο ομότιτλο ποίημα του Κ.Π. Καβάφη. Είναι το πρώτο ποίημα του Αλεξανδρινού με το οποίο καταπιάνομαι. Παρουσιάζονται 32 έργα. Ο «Αόρατος θίασος» είναι από τα αγαπημένα μου χωρίς να μπορώ να αντιληφθώ όμως το γιατί.
Απρίλιος 2013
Έχω καθυστερήσει. Έπρεπε ήδη να έχω παραδώσει το έργο με το οποίο θα συμμετάσχω στην ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα τον Κ. Π. Καβάφη, που διοργανώνουμε ως Μικρή Άρκτος, στην ΙΑΝΟΣ Αίθουσα Τέχνης, σε επιμέλεια της Ίριδας Κρητικού. Δουλεύω παράλληλα τρία «καβαφικά έργα», όμως κανένα δεν με καλύπτει. Αδυνατώ να μεταφέρω ακέραιο το συναίσθημα στο χαρτί, παρότι πλημμυρίζουν το μυαλό εικόνες.
Οι μέρες περνούν. Εγώ κολλημένος. Την παραμονή του στησίματος, τηλεφωνώ στη φίλη μου Ίριδα:
– Ξέρεις, δεν θα τα καταφέρω να συμμετάσχω, δεν μου βγαίνει αυτό που θέλω.
– Προσπάθησε λίγο ακόμα, δεν γίνεται να λείπεις από αυτή την έκθεση. Άσε που είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις τελικά».
Σκίζω και τα τρία σχέδια και ξεκινώ ένα νέο από την αρχή. «Ο Ήλιος του απογεύματος», μικρό δίφυλλο έργο, ακριβώς όπως το φανταζόμουν.
Οκτώβριος 2014
Σε λίγες μέρες εγκαινιάζεται η νέα μου ατομική έκθεση «Αλεξανδρινό Κουαρτέτο» στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας. Μετά από δύο χρόνια εντατικής έρευνας και εργασίας κατάφερα να ολοκληρώσω το Κουαρτέτο. Ο Λόρενς Ντάρελ, με ξενάγησε πολλές φορές, κρατώντας με από το χέρι στην παλιά Αλεξάνδρεια του γέρου ποιητή. Ο πρώτος τόμος του Κουαρτέτου, «Ιουστίνη» τελειώνει με το ποίημα «Η πόλις». Αν ποτέ ζωγραφίσω μια ολόκληρη ενότητα για τον Καβάφη, σίγουρα ένα έργο θα είναι αφιερωμένο σ΄ αυτό το ποίημα.
Οκτώβριος 2017
Νέα ατομική έκθεση με τίτλο «Κωνσταντινούπολη» στο Σισμανόγλειο Μέγαρο στην Πόλη των πόλεων. Μεταξύ των έργων, εκτίθεται και το «Νιχώρι», το χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε η μητέρα του Καβάφη. Εδώ, στην Κωνσταντινούπολη, παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω την ενότητα Καβάφη.
Ιανουάριος 2020
Μικρή πρόοδος έως τώρα. Πρέπει να ψάξω όχι μόνο το τι αλλά και το πώς. Να προσπαθήσω κάτι νέο, να βρω νέο βηματισμό. Ο Παρασκευάς (Καρασούλος), με έχει εφοδιάσει με απίθανους τίτλους βιβλίων για τον Καβάφη, κείμενα και αρχεία, χρονολόγια του ποιητή, κι ένα σωρό χρήσιμες πληροφορίες. Νιώθω την ανάγκη να διαβάσω πολύ, για να μπω στην καβαφική τοπιογραφία, στο αίσθημα της ποιητικής του. Ο Παρασκευάς μου προτείνει να κρατήσω ημερολόγιο εργασίας, κάτι που θα φανεί πολύ χρήσιμο στην πορεία.
Τρίτη 17 Μαρτίου 2020
Αντιγράφω από το «Ημερολόγιο Καβάφη»: Σήμερα στην Ιταλία 343 νεκροί από τον κορωνοϊό. Η Ελλάδα μπαίνει σε οικειοθελή καραντίνα. Ο ορίζοντας πιο σκοτεινός από ποτέ. Κοιτάζω από το παράθυρο του ατελιέ. Η Ερμού πιο άδεια από ποτέ. Κλειστά όλα. Και οι δύο θεατρικές παραγωγές που επιμελούμαι σκηνογραφικά σταματούν απότομα. Οι δύο από τις τρείς εκθέσεις που σκηνογραφούμε με τη Βιβή (Γερολυμάτου), «μπαίνουν στο ψυγείο» μέχρι νεωτέρας. Μέσα στην μαυρίλα, νιώθω την ανάγκη να δραπετεύσω από την πραγματικότητα, και να βουτήξω στον ωκεανό της ποίησής του. Παρέα με το βιβλίο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου. Για να δούμε που θα πάει.
Πέμπτη 19 Μαρτίου 2020
«Την κάμαρην αυτή πόσο καλά την ξέρω». Καιρός λοιπόν να την ζωγραφίσω και στο μεγαλύτερο χαρτί ακουαρέλας που υπάρχει. Το πρώτο μεγάλου μεγέθους έργο μου για τον Καβάφη.
Δευτέρα 23 Μαρτίου 2020
Προχθές γιορτάσαμε την άνοιξη κλεισμένοι στα σπίτια μας. Το ζήσαμε κι αυτό. Ευτυχώς το χαρτί που έχω μου επιτρέπει τη μετακίνηση Υμηττό – Σύνταγμα με τα πόδια. Παρέα μου μουσική από το spotify.
Σάββατο 28 Μαρτίου 2020
Μόλις έσκισα ένα μεγάλο ημιτελές μέτριο έργο. Θέμα του: το σιδεράδικο από τις «Μέρες του 1909, 10 & 11». Πότε θα μάθω να σκίζω χωρίς να λυπάμαι; Ξέρω πως μόνο σκίζοντας θα προχωρήσω, παραμένει όμως μια πράξη επίπονη και κοστοβόρα. Παρατηρώ στο καλάθι των αχρήστων, στα σκισμένα χαρτιά, μερικές βιαστικές πινελιές, μερικά κομμάτια σχεδόν αζωγράφιστα, ατημέλητα ίσως, που όμως μου δείχνουν ένα δρόμο. Στον κόσμο του Καβάφη δεν μπορεί να είναι όλα τακτοποιημένα, πλυμένα, καθαρά. Μακάρι να καταφέρω αυτές τις πινελιές, στο νέο έργο που ξεκινάω αμέσως. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Δευτέρα 30 Μαρτίου 2020
Προχωράω το πορτραίτο ενός αγοριού. Φοβάμαι πολύ την ανθρώπινη φιγούρα. Το χέρι ως τώρα σχεδίαζε ημιτελή σκίτσα και φιγούρες, αλλά δεν τολμούσε να προχωρήσει και να ολοκληρώσει, να υπογράψει τον ανθρώπινο βίο. Το βλέμμα. Πόσο το κράτησα μέσα μου, παρατηρώντας το όλα αυτά τα χρόνια… Αλλά πάλι Καβάφης χωρίς βλέμματα δεν γίνεται. Σ’ αυτό ο ποιητής είναι απόλυτα αυστηρός. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Τρίτη 31 Μαρτίου 2020
Προχωράει το πορτραίτο του αγοριού. Δεν με ικανοποιεί στο προφίλ. Για να δούμε θα σωθεί το έργο;
Μέχρι να στεγνώσει ξεκινάω αμέσως ένα δεύτερο πορτρέτο αγοριού. Ένα όμορφο αγόρι που περιμένει τον φίλο του κοιτώντας στο ανοιχτό παράθυρο. Το βράδυ ξεχνιέμαι στο αρχείο Καβάφη. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Μ. Παρασκευή 17 Απριλίου 2020
Του Επιταφίου. Σήμερα ήρθε ο Σταύρος (Ράγιας) και είδε τα έργα από κοντά. Αχ, πόσο με ενθάρρυναν τα καλά του λόγια. Πρέπει να μάθω να ακούω γνώμες, αλλά και να ακούω εμένα και το ένστικτό μου. Κάθε φορά που νιώθω πως καταφέρνω κάτι, στέλνω το έργο με λαχτάρα στο μέσεντζερ στον Παρασκευά και στη Βιβή για σχολιασμό: Μέτριο – Καλό – Αλλά γιατί είναι αυτό Καβάφης; – Υπέροχο – Θέλει δουλειά ακόμα.
Σάββατο 2 Μαΐου 2020
Προχωράω το πορτρέτο του νέου από τις «Μέρες του 1903». Είμαι άτολμος. Φοβάμαι μην χαλάσω πάλι την ομορφιά του νεανικού του προσώπου, όπως μου συνέβη προχθές με ένα άλλο έργο. Κάθε φορά που τολμάω, είτε που πετυχαίνω ακριβώς αυτό που θέλω και πετάω στα σύννεφα, είτε που το καταστρέφω. Σίγουρα προτιμώ και τις δύο αυτές εκδοχές από το να μείνει ένα άτολμο ρηχό μέτριο έργο. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Τρίτη 12 Μαΐου 2020
Καθόλου αποδοτική η σημερινή ημέρα. Έχει ήδη βραδιάσει κι εγώ ζωγράφισα ελάχιστα. Ανοίγω το παράθυρο κι ακούω από το υπερπέραν το αλύχτισμα ενός σκύλου στο βάθος της Ερμού. Κι όσο νιώθω να με καταβάλλει η καραντίνα, τόσο βουτάω πιο βαθιά στον Καβάφη. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2020
Ο Καβάφης είχε αδυναμία στον αμέθυστο. Το πορτρέτο από το ποίημα «Μακρυά», απέκτησε επιτέλους βάρος και υπόσταση. Θέλει λίγη δουλειά ακόμη, αλλά σίγουρα μ’ αρέσει. Το ήθελα τόσο πολύ αυτό το μαβί. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2020
Η καραντίνα επέστρεψε. Για να μου προσφέρει και πάλι χώρο και χρόνο για τον Καβάφη…
Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2020
«Ωραίο έργο. Αλλά γιατί είναι Καβάφης;» – Δεν ξέρω. Επανέρχεται συνεχώς αυτό το ερώτημα στο μυαλό μου χωρίς να μπορώ να δώσω απάντηση. Ακολουθώ το ένστικτό μου. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Παρασκευή 6 Αυγούστου 2021
Αλεξάνδρεια: Περιμένω το γεύμα μου στο Delices, χαζεύοντας τους πανύψηλους φοίνικες που λικνίζονται στο θαλασσινό αεράκι. Δρόσισε λίγο. Όλα είναι ίδια από το τελευταίο μου ταξίδι εδώ. Κι όλα αλλιώς. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Κυριακή 8 Αυγούστου 2021
Αλεξάνδρεια: Απολαμβάνω έναν καφέ στο ιστορικό Cafe de la Paix. Έτος ίδρυσης: 1934. Ένα χρόνο μετά τη φυγή του. Διαβάζω κάπου στον Φόρστερ: Το υλικό του ως ποιητή ξεκινά από τις δικές του αισθήσεις κι εμπειρίες: το ενδιαφέρον του για τη γενναιότητα, τη δειλία, την σωματική απόλαυση και ούτω καθεξής, ξεκινά εκ των έσω. Αλλά ποτέ δεν φτάνει να λατρέψει τον εαυτό του κι αυτό που αισθάνεται. Κάθε στιγμή νιώθει να του γνέφει, να τον καλεί η ιστορία, ειδικά η ιστορία της φυλής του. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Τρίτη 10 Αυγούστου 2021
Αλεξάνδρεια: Απογευματινή βόλτα στο Ράμλεχ με το τραμ Νο2. Είχε δίκιο ο Μάικλ Χάαγκ, το τραμ παραμένει πάντα ένας γοητευτικός τρόπος περιήγησης στην ανατολική πλευρά της Αλεξάνδρειας. Το πρώτο χιλιόμετρο της διαδρομής διασχίζει έδαφος τεράστιας ιστορικής αξίας. Στα γήπεδα του ποδοσφαίρου προς τα αριστερά ήταν τα παλάτια των Πτολεμαίων, τα τείχη του Μουσείου επίσης. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Σάββατο 27 Νοεμβρίου 2021
Σήμερα ολοκληρώνω το έργο με τον ηλικιωμένο. Πόσο το έχω χαρεί αυτό το πορτρέτο. Κάθε ρυτίδα και μια ανάμνηση. Νομίζω πως είναι το έργο που με δυσκόλεψε λιγότερο από όλα. Η σύνθεση μόνο δεν με ικανοποιεί, αλλά σκέφτηκα να το κόψω από κάτω και να γίνει όπως το θέλω. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2022
Τα έχω βρει πολύ ζόρικα με το πορτρέτο του νέου στον «Καθρέπτη στην είσοδο». Είναι όλο en face και λουσμένο στο φως. Άρα προσοχή διπλή για να πετύχω σφουμάτο με μελάνια. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
Δευτέρα 23 Μαΐου 2022
Ημέρα γενεθλίων σήμερα και τελειώνω το έργο «Κεριά». Εδώ να μπει και η άνω τελεία. Ακριβώς. Άνω τελεία. («Ημερολόγιο Καβάφη»)
