Τι συμβαίνει όταν το περπάτημα στα μονοπάτια των Κυκλάδων σταματά να είναι μια απλή φυσική δραστηριότητα και μετατρέπεται σε πράξη ελευθερίας, μνήμης και στοχασμού; Η ομάδα UrbanDig Project σκάβει κάτω από την επιφάνεια του τόπου, παρουσιάζοντας την παράσταση «Μονοπάτια», ένα σπονδυλωτό έργο από έξι ιστορίες μέσα από πολύμηνη έρευνα. Μακριά από την τουριστική εικόνα συνομίλησαν με ανθρώπους που ζουν στα νησιά και διαβαίνουν ακόμα τα μονοπάτια. Το αποτέλεσμα όπως μας είπαν οι ηθοποιοί της παράστασης: η Ρόζα Προδρόμου και η Μάρια Φλωράτου είναι μια κατά κάποιον τρόπο «ακτιβιστική» παράσταση, με λυρικούς «παπαδιαμαντικούς» τόνους όπου η μυθοπλασία συναντά τις αληθινές μαρτυρίες και το «φτωχό» θέατρο συνομιλεί με την υπαρξιακή μας αγωνία. Στη συνέντευξη που ακολουθεί ξετυλίγουν το δικό τους προσωπικό νήμα και τη σημασία τού να μην παγώσει ο χρόνος όσο δύσβατα κι αν είναι τα μονοπάτια που καλούμαστε να διαβούμε στο μονοπάτι το προσωπικό μας που λέγεται ζωή.
H παράσταση «Μονοπάτια» πώς ξεκίνησε;
Μάρια Φλωράτου: Η παράσταση αυτή είναι μια παράσταση της ομάδας UrbanDig Project. Η ομάδα αποτελείται από άτομα με πολύ διαφορετικές ειδικότητες. Κάποιοι είναι καλλιτέχνες παραστατικών τεχνών, κάποιοι είναι μηχανικοί, άλλοι ασχολούνται με την επικοινωνία και πάντοτε βρίσκουν ένα θέμα το οποίο με κάποιο τρόπο έχει σχέση με τον τόπο που τους αφορά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ασχοληθήκαμε με τα κυκλαδίτικα μονοπάτια. Επέλεξαν τρία από αυτά, την Τζια, τη Σίφνο και τη Σύρο. Πήγαν εκεί, σε ένα από αυτά τα νησιά, κατάφερα και εγώ να πάω μαζί τους. Ήταν τέλεια. Αυτό ήταν το πολύμηνο κομμάτι της έρευνας και της δημιουργίας της παράστασης, γιατί έχει πρωτότυπο κείμενο. Από ιστορίες ανθρώπων που βάδιζαν τα μονοπάτια και από το ημερολόγιο το βιωματικό της ομάδας. Πήγαν λοιπόν όλοι από τη δημιουργική ομάδα, μαζί και με τη συγγραφέα Παναγιώτα Πανταζή, με τον σκηνοθέτη Γιώργο Σαχίνη, με την χορογράφο Ειρήνη Αλεξίου και την σκηνογράφο Άννα Μαγουλιώτη. Περπάτησαν, κράτησαν υλικό, κατέγραψαν, πήραν συνεντεύξεις, κατέγραψαν και τις δικές τους σκέψεις. Όλα αυτά τα πήρε η συγγραφέας και δημιούργησε έξι ιστορίες, οι οποίες είναι ιστορίες μυθοπλασίας, δεν έχουν χαρακτήρα ντοκιμαντέρ αλλά είναι εμπνευσμένες από όλο αυτό το ταξίδι στα μονοπάτια.
Ρόζα Προδρόμου: Το κείμενο είναι βασισμένο σε μαρτυρίες ανθρώπων που ήταν σε αυτά τα νησιά. Είναι φράσεις που έχουν πει οι άνθρωποι αυτοί.
Σε ποιο νησί είχες πάει εσύ Μάρια;
Μάρια Φλωράτου: Είχα πάει στην Τζια και έκανα την έρευνα στο κομμάτι αυτό. Ήμασταν τρεις μέρες: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή με δύο μονοπάτια τη μέρα και συνομιλούσαμε με τους ανθρώπους. Ήταν πάρα πολύ ωραία και δημιουργική διαδικασία.
Θυμάσαι κάτι που σου έκανε εντύπωση;
Μάρια Φλωράτου: Ειδικά με την Τζια ήταν πολύ ιδιαίτερο και συγκινητικό το ότι αυτό το νησί, ενώ σε όλες τις Κυκλάδες συνηθίζουμε να λέμε: «Νησί, καλοκαίρι, μπάνιο, θάλασσα», έχει πάρα πολύ έντονο αγροτικό πληθυσμό και ανθρώπους που έχουν πολύ μεγάλη σχέση με την ύπαιθρο. Οπότε όλη η κουβέντα και ό,τι τους απασχολούσε σχετιζόταν πολύ με την ύπαιθρο. Υπάρχει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι ανθρώπων που ασχολείται με το τι θα φυτέψουμε, πώς θα γίνει να γεννηθεί ένα προϊόν το οποίο να είναι ποιοτικό, να το φροντίσουμε, να διατηρήσουμε όσο μπορούμε τον παραδοσιακό τρόπο καλλιέργειας. Ήταν πολύ ωραίο αυτό να βλέπεις ανθρώπους να νοιάζονται για τη φροντίδα και για την ποιότητα, όταν τα πράγματα είναι τόσο εύκολο να γίνουν φτηνά.
Ρόζα Προδρόμου: Και ίσως έχει σημασία ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι μόνο ντόπιοι που είναι εκεί 100 χρόνια ας πούμε. Είναι και άνθρωποι που έφυγαν από άλλα μέρη, από την Αθήνα πχ. κι επέλεξαν να πάνε στην Τζια και να ακολουθήσουν αυτόν τον τρόπο ζωής.
Εσύ Ρόζα που δεν ήσουνα στην έρευνα και σου ήρθε ένα τελειωμένο κείμενο έτοιμο στο οποίο έπρεπε να ενταχθείς. Τι ενδιαφέρον βρήκες σε αυτό;
Ρόζα Προδρόμου: Έχει μια λατρεία για τη φύση αυτό το κείμενο που με ακουμπάει, μου αρέσει. Το ακούω πολύ το ότι ο βράχος δεν είναι απλά ένας βράχος, είναι μέρος σου ή είσαι μέρος του. Το ακούω αυτό, ότι εν δυνάμει είμαστε όλοι στοιχεία της φύσης και εν δυνάμει είμαστε ένα. Λέω εν δυνάμει, γιατί έτσι όπως έχουμε γίνει τώρα, το έχουμε ξεχάσει αυτό, αλλά στην πραγματικότητα την αγαπάω πολύ αυτή τη σχέση με τη φύση, την έχω ανάγκη πολύ και όταν το διαβάσαμε στην αρχή το κείμενο μου άρεσε, έχει κάτι λίγο, ας το πω, κάτι από τα παλιά, είναι “back to the roots” κανονικά.
Μάρια Φλωράτου: Όταν η τουαλέτα ήταν έξω.
Ρόζα Προδρόμου: Ναι, το «μέρος», δηλαδή έχει κάτι «γιαγιαδίστικο». Αυτό που περιγράφει η γιαγιά μου που το έχει ζήσει στα αλήθεια. Όχι εγώ που πάω 10 μέρες και κάνω ελεύθερο κάμπινγκ. Είναι κάτι που μου λείπει… αυτή η σχέση, αυτή η αμεσότητα που υπαινίσσεται ή που περιγράφεται στα κείμενα.
Πώς γίνεται να μας λείπει κάτι το οποίο το έχουμε ζήσει έως ελάχιστα;
Ρόζα Προδρόμου: Νομίζω για μένα είναι η παιδική μου ηλικία. Είμαι παιδί της πόλης αλλά η μαμά μου είναι από τη Φλώρινα, οπότε πηγαίναμε εκεί όλο το καλοκαίρι σε ένα σπίτι που ήταν πάνω στο βουνό. Είχε άλλη μυρωδιά.
Περπατάγατε εσείς μικρές σε μονοπάτια, είχατε την επαφή του μονοπατιού;
Ρόζα Προδρόμου: Εμείς δεν κάναμε πολλά μονοπάτια με τους γονείς μου. Θυμάμαι στον Όλυμπο είχαμε περπατήσει σε κάποια μονοπάτια.
Μάρια Φλωράτου: Εγώ τι να σας πω χωριό δεν είχα. Είμαι από την Πάτρα. (Γελώντας)
Ρόζα Προδρόμου: Κι εγώ δεν έχω χωριό γιατί είμαι Θεσσαλονικιά.
Τα μονοπάτια εγώ τα ανακάλυψα στην πράξη όταν έμεινα κάποιους χειμώνες στο νησί απ’ όπου κατάγομαι μιας και ’γώ παιδί της πόλης είμαι. Τα γνώριζα ως κάτι που πηγαίναμε σαν παιδιά και περπατάγαμε τα καλοκαίρια, απλά για να ξεφύγουμε από το κεντρικό μέρος του χωριού, αλλά το μονοπάτι είναι μαγικό. Το να παρατηρείς και τις λιθιές πώς είναι, ακόμα και τις ξερολιθιές που έχουν διαλύσει τα κατσίκια με μάγευε. Δεν ξέρω αν εσύ τα είδες εκεί στην Τζια αυτά Μάρια.
Μάρια Φλωράτου: Βεβαίως και τα είδα και τα αγαπώ και όταν μυρίζουν τα κατσικοκούραδα είναι μια θεία στιγμή που τη λατρεύω. Μην γελάτε …είναι αλήθεια η ουρία αυτή έχει μέσα ένα συστατικό που είναι αρεστό στην όσφρηση την ανθρώπινη.
Το λέτε κι αυτό μέσα στο κείμενο;
Ρόζα Προδρόμου: Όχι αυτά είναι προσωπικά σχόλια. Δεν αντιπροσωπεύουν όλοι την ομάδα, ούτε τη συγγραφέα απαραίτητα. (γελώντας)
Ένας θεατής που έρχεται στην παράσταση «Μονοπάτια» τι έχετε καταλάβει ότι λαμβάνει από όλο αυτό; Αυτό που μας λείπει κι εμάς… τον πιάνει αυτή η αίσθηση;
Μάρια Φλωράτου: Εγώ κατάλαβα από τις παραστάσεις που έχουμε κάνει μέχρι τώρα πως ναι. Και μου φαίνεται ότι αυτό συμβαίνει κιόλας με έναν τρόπο, επειδή ο τρόπος που κατασκευάζουν τις παραστάσεις τους η ομάδα UrbanDig Project και δουλεύουν έχουν πάρα πολύ ως κίνητρό τους θεωρώ να προκαλέσουν διάλογο, να προκαλέσουν μια συζήτηση. Δεν νιώθω ότι όλο αυτό που έχουμε προσπαθήσει να φτιάξουμε και όλος ο τρόπος που έχουμε δουλέψει είναι για να παρουσιάσουμε ένα αποτέλεσμα που απεικονίζει ή αναπαριστά τα μονοπάτια, αλλά είναι σαν ένα έδαφος για να συνομιλήσουμε μετά την παράσταση με τους θεατές, με παιδιά. Το παρουσιάσαμε στην Τζια σε ένα σχολείο από Ε’ δημοτικού μέχρι Γ’ Λυκείου και μετά ακολούθησε μια πολύ ωραία συζήτηση για πολλή ώρα, οπότε νομίζω ότι αυτό είναι που προσλαμβάνουν οι άνθρωποι. Ένα υλικό που τους αναμοχλεύει κάτι μέσα στην ψυχή ή στο μυαλό για να ξανασκεφτούν…να συζητήσουν.
Ρόζα Προδρόμου: Αλλά έμπρακτα και να ξαναζωντανέψει αυτό που λέμε μονοπάτι. Η σχέση με το περπάτημα, η σχέση με τη φύση, η σχέση με αυτό που τώρα είναι πασέ, ντεμοντέ, βαρετό. Έχω την αίσθηση ότι σε εισαγωγικά έχει έναν ακτιβιστικό χαρακτήρα αυτή η παράσταση.
Μάρια Φλωράτου: Απολύτως.
Ρόζα Προδρόμου: Ναι, γιατί λέει έλα, θα σου θυμίσω τι ήταν αυτό και θα σου θυμίσω ότι σου είναι σημαντικό. Θα σου θυμίσω ότι σου αρέσει, ότι το χρειάζεσαι, ότι το έχεις ανάγκη κι ότι χωρίς αυτό είσαι ένα τίποτα.
Τη συζήτηση την προκαλείτε εσείς με το πέρας της παράστασης ή προκύπτει οργανικά;
Μάρια Φλωράτου: Πολλές φορές ο Γιώργος Σαχίνης, ο σκηνοθέτης το προκαλεί, σε συγκεκριμένες παραστάσεις που έχουν αυτόν τον χαρακτήρα, όχι σε όλες. Είναι σε κάποιες παραστάσεις που είχε αποφασίσει ο Γιώργος ότι θα ανοίξει μια συζήτηση,
Ρόζα Προδρόμου: Δεν είναι διαδραστική η παράσταση, το αντίθετο.
Τα εργαλεία σας ποια είναι; Μόνο τα σώματά σας και ο λόγος σας; Υπάρχουν ας πούμε βίντεο;
Ρόζα Προδρόμου: Τίποτα δεν είναι ντυμένο με βίντεο. Το ίδιο το κείμενο είναι γεμάτο εικόνες. Το ίδιο το κείμενο δηλαδή είναι σαν εικονογραφημένο βιβλίο που βλέπεις συνέχεια φωτογραφίες και αφηγήσεις από τα μονοπάτια, οπότε όντας έτσι λιγάκι, ας το πούμε λαογραφικό, περιγραφικό, παπαδιαμαντικό με έναν τρόπο.
Το παπαδιαμαντικό το κρατάω.
Ρόζα Προδρόμου: Έχει κάτι που δεν φοβάται να είναι λυρική η γλώσσα, που μιλάει για τα μονοπάτια και δεν ντρέπεται να πει ότι το κυκλάμινο αυτό σημαίνει κάτι. Και ήταν και πρόθεση του σκηνοθέτη μας και της χορογράφου, ότι η καθεμία από αυτές τις εικόνες να σου κινούν πράγματα. Με έναν τρόπο, θα λέγαμε είναι «φτωχό» θέατρο.
Μου άρεσε πάρα πολύ σαν περιγραφή, δηλαδή σαν περιηγητές είσαστε περιπατητές παπαδιαμαντικοί, αν έχετε καταφέρει να κατακτήσετε και αυτό τον λυρισμό του.
Ρόζα Προδρόμου: Δεν θα πήγαινα τόσο μακριά για να μην μας πουν ότι μεγαλοπιανόμαστε, αλλά είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Το κείμενο είναι κάτι το οποίο διαβάζεται κιόλας, έχει κάτι λογοτεχνικό το ύφος.
Υποθέτω ότι χρησιμοποιείτε λέξεις που δεν είναι στην καθημερινότητα του Αθηναίου άρα αυτό το κάνει λυρικό από μόνο του.
Ρόζα Προδρόμου: Εγώ έλεγα στην αρχή για πολύ καιρό στον σκηνοθέτη «σε παρακαλώ γράψε τις άγνωστες αυτές λέξεις σε ένα Α4 και να το δίνεις στους ανθρώπους που μπαίνουν γιατί κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει «καθοικιά» και «αγκαραθιά».
Καθοικιά τι σημαίνει;
Μάρια Φλωράτου: Η οικία, η κατοικία.
Ρόζα Προδρόμου: Νιώθω ότι αυτοί οι άνθρωποι που έχουν και λίγο αυτή την «πετριά» συγκινούνται πιο πολύ, στα νησιά επειδή οι άνθρωποι πώς να το πω, πονάνε για αυτά τα μέρη και για τις πηγές και τις ξερολιθιές. Μετά σε κοιτάνε στα μάτια και λένε «Σε ευχαριστώ πάρα πολύ που μίλησες για αυτό, που με πήγες ξανά σε αυτό το πράγμα». Οπότε νιώθω και για αυτό λέω ότι έχει ένα χαρακτήρα σχεδόν ακτιβιστικό, ότι κουνάει λίγο τη γη, ότι κοίτα λίγο κάτω, κοίτα γύρω, δεν είναι όλη η φάση: οθόνη η ζωή και social media.
Μου αρέσει που η παράσταση απευθύνεται και σε σχολεία πέρα από εμάς.
Ρόζα Προδρόμου: Είπε κάτι πολύ ωραίο, ένα κορίτσι στη συζήτηση μετά, γιατί προσπαθούσε η ομάδα να τους θερμάνει σε σχέση με τα μονοπάτια και να τους ξυπνήσει τις σχέσεις τους. Και κάποια παιδιά λέγανε «εμένα δεν με ενδιαφέρει, βαριέμαι» και είπε στο τέλος ένα κορίτσι που ήταν και μικρό, ίσως δημοτικό: «Το νησί είναι πιο σημαντικό από τη δική μου ζωή, με ενδιαφέρει γιατί το νησί είναι πιο σημαντικό» και νομίζω ότι αυτό όλο που είπε έχει κάτι μέσα του που σε «ταράζει». Γιατί πια έχουμε χάσει αυτό το μαζί. Ενώ παλιά οι κοινωνίες που είχαν αυτά τα μονοπάτια στηρίζονταν στο μαζί, γιατί τα μονοπάτια τους ένωναν, τους έφερναν κοντά και αν δεν σε βοηθήσω να χτίσεις το μονοπάτι, δεν θα μπορείς να περάσεις για να σου φέρω το τυρί, να μου φέρεις τότε τα αυγά; Νομίζω ότι δηλαδή δεν είναι το μονοπάτι μόνο το θέμα, είναι και ό,τι αυτό φέρει μαζί του.
Το μονοπάτι της ζωής σας που διαβήκατε ίσαμε τώρα πώς ήταν στρωμένο;
Ρόζα Προδρόμου: Τα προσωπικά μας μονοπάτια. Εγώ είχα μια πολύ ωραία παιδική ηλικία. Είμαι πολύ τυχερή. Έχω έναν άνθρωπο που αγαπάω, έχω δύο παιδιά, έζησα κοντά στη φύση, έπαιξα πολύ, έκανα ωραίες σπουδές, έκανα αυτό που ήθελα. Είχα πάρα πολύ το τι είναι αυτό που θέλεις να κάνεις, τι είναι αυτό που αγαπάς; Κάν’ το. Βρες το, βρες τι είναι και κάν’το. Θα σε βοηθήσω. Θα είμαι πάντα εδώ. Ο μπαμπάς μου πάντα έλεγε «Θα είμαι εδώ. Τι θέλεις; Κάν’ το! Είμαι εδώ για εσένα.». Οπότε ήμουν πολύ τυχερή γιατί ήταν πάντα πολύ σαφές ότι έχω αυτή την πολυτέλεια, γιατί είναι πολυτέλεια. Αλλά ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα είχα δυσκολευτεί πολύ.
Εντάξει, τα μονοπάτια των καλλιτεχνών δεν είναι και ασφαλτοστρωμένα.
Ρόζα Προδρόμου: Όχι, σίγουρα.
Είναι λίγο παραμελημένα μονοπάτια, τα καλλιτεχνικά.
Ρόζα Προδρόμου: Είναι πολύ παραμελημένα.
…Και φεύγουμε από μια παράσταση με μια προσμονή να περπατήσουμε και εμείς κάποια μονοπάτια.
Ρόζα Προδρόμου: Ισχύει έτσι μας είπανε δηλαδή οι θεατές που νομίζω ότι αυτό από μόνο του είναι πολύ σημαντικό.
Για να το λένε πάει να πει ότι το νιώθουν. Έχετε νιώσει εσείς ότι οι θεατές χαρίζονται; Πέρα από το τριπλό χειροκρότημα στο τέλος, το αναγκαστικό που έχει επικρατήσει και έτσι χάνουμε και τον μπούσουλα λίγο στο τι είναι καλό και τι όχι. Το μόνο που έχει μείνει στον θεατή πια είναι να περιμένει να έρθει να σου μιλήσει μετά αν όντως άξιζες τα τρία χειροκροτήματα. Οπότε το ότι έρχεται ο κόσμος και σας λέει κάτι είναι πολύ καλό.
Μάρια Φλωράτου: Πάρα πολύ.
Είναι σαν και αυτό που είπες Ρόζα για τον πατέρα σου. Χρειαζόμαστε ανθρώπους να πιστεύουν σε μας, να μας στηρίζουν και να μας πιάνουν το χέρι όταν βαδίζουμε σε δύσβατα και δυσβάσταχτα μονοπάτια.
Ρόζα Προδρόμου: Ήταν ένας άνθρωπος ο πατέρας μου που είχε πάρα πολύ αυτό που λένε σε κάποιες πρακτικές open curiosity. Είχε αυτή την ανοιχτή περιέργεια για τα πράγματα που την κράτησε σχεδόν μέχρι το τέλος. Αυτό το παιδικό χαρακτηριστικό που δεν είναι εύκολο να το κρατήσεις όσο περνάνε τα χρόνια, οπότε είχε πάρα πολύ έναν εγγενή ενθουσιασμό για τα πράγματα. Και μια δίψα για τη γνώση. Αυτό που θα ήθελα να είμαι και αναρωτιέμαι αν η μητέρα μου ήταν έτσι, είναι μια ελαφρότητα για τα πράγματα. Να μην παίρνουμε πολύ τον εαυτό μας στα σοβαρά.
Όταν ξεκινάμε μια δουλειά έρχεται ένα κείμενο στα χέρια μας και λαβαίνουμε μια σκηνοθετική οδηγία. Ποια ήταν αυτή που λάβατε μετά τις πρώτες δυο τρεις συναντήσεις;
Μάρια Φλωράτου: Δεν θυμάμαι συγκεκριμένα φράση του Γιώργου απλώς εγώ αυτό που έχω προσλάβει όλον αυτόν τον καιρό ως οδηγία σε εισαγωγικά είναι: προσπάθησε όσο μπορείς να έχεις την ελαφρότητα, τη σοβαρότητα και την ειλικρίνεια που έχει ταυτόχρονα ένα παιδί. Πάρα πολύ δύσκολο πράγμα, αλλά υπέροχο.
Ρόζα Προδρόμου: Εγώ θυμάμαι που μας έλεγε «όχι περιγραφή». Γιατί διαβάζαμε αυτά τα φοβερά κείμενα που είναι γεμάτα τοπία και κυκλάμινα και βράχια κι έλεγε δεν θα τα περιγράφετε… σας συμβαίνουν αυτά τα τοπία.
Θα ήθελα να μου πείτε και μια φράση που λέτε στην παράσταση που σας ανταριάζει, που γουστάρετε.
Ρόζα Προδρόμου: Με ρωτάει στην παράσταση η Μάρια: «Και δεν φοβάσαι το πέρασμα του χρόνου;» και απαντάω «Το πάγωμα του χρόνου να φοβάσαι. Όσο προχωράει ο χρόνος η ζωή συνεχίζεται.»
Μάρια Φλωράτου: Εγώ θα συμπληρώσω την απάντηση σε αυτό που είναι: «Η παροδικότητα είναι αιώνια», της λέω και μετά τελειώνει το σύμπαν. Κλείνουμε την πόρτα.
Πολύ φιλοσοφικό όλο αυτό.
Μάρια Φλωράτου: Ήρθε ένας πάρα πολύ ευγενικός άνθρωπος – θεατής και μας είπε κάτι πολύ κολακευτικό: ότι προσέλαβε έναν συνδυασμό, ένα μάγμα από Μπέκετ και Παπαδιαμάντη. Είναι πολύ κολακευτικό.
Η παράσταση αφορά λοιπόν όλες τις ηλικίες, δεν έχει περιορισμό κι αν είναι ικανή για να παίζεται σε σχολεία, ένας γονιός μπορεί να πάρει το εφηβάκι του και να το φέρει στην παράσταση.
Μάρια Φλωράτου: Εννοείται. Είναι μια παράσταση που δεν έχει βία, δεν έχει βρισιές. Είναι μια παράσταση για όλους τους ανθρώπους.
Ρόζα Προδρόμου: Φυσικά να το φέρει, είναι απολύτως κατάλληλη παράσταση. Αναρωτιέμαι ξέρεις αυτό το υλικό σε έναν έφηβο του σήμερα, του τώρα, του εδώ που είμαστε, πώς θα λειτουργήσει; Αλλά αυτό δεν αναιρεί τη σημαντικότητα της παράστασης ή το πόσο καίρια μπορεί να είναι.
Ενδυματολογικά τι συμβαίνει στα Μονοπάτια;
Ρόζα Προδρόμου: Θα ήθελα να αναφέρω την Άννα Μαγουλιώτη που είναι σκηνογράφος της ομάδας πολλά χρόνια και κάνει και την ενδυματολογία και νομίζω ότι είναι αναπόσπαστο μέλος της ομάδας. Επιστρέφουμε σε αυτό το «φτωχό» θέατρο πάλι, είναι πολύ μικρές οι αλλαγές που γίνονται, αδιόρατες. Είναι κάποια φώτα μονάχα επί σκηνής της Λίας Μιχάλη.
Και τι παίζει από μουσική;
Μάρια Φλωράτου: Ο Θάνος Κοσμίδης είναι επίσης πολλά χρόνια συνεργάτης των παιδιών και έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά φτιάχνοντας κομμάτια για την παράσταση, τα οποία είναι πολύ σύγχρονα και έχουν όμως αυτόν τον απόηχο. Έχουν αυτό το αποτύπωμα, το ίχνος και της παραδοσιακής μουσικής.
Πάντως μου έχετε εξάψει την περιέργεια ομολογώ και πιστεύω το κείμενο πρέπει να είναι ιδιαίτερο.
Μάρια Φλωράτου: Η Παναγιώτα Πανταζή ήρθε και στην Τζια που ήμουν εγώ, πήγε και σε όλα τα επόμενα νησιά. Κατέγραφε συνέχεια, με μαγνητόφωνο. Έγραφε συνέχεια. Έπαιρνε συνεντεύξεις. Μετά έφτιαξε τρία ημερολόγια, ένα για το κάθε νησί. 180 σελίδες το καθένα. Κείμενο και φωτογραφίες. Έκανε τρομακτική δουλειά. Και μετά από αυτά τα ημερολόγια, έγραψε ένα έργο. Υπάρχει πάρα πολύ υλικό. Αυτό δηλαδή που λένε στον τίτλο τους οι UrbanDig, αυτοί οι άνθρωποι σκάβουν πάρα πολύ. Είναι πολύ αξιοθαύμαστο αυτό που κάνουν, γιατί έχει πολύ μεγαλύτερο εύρος από μία θεατρική παράσταση.
Είσαστε ευχαριστημένες σε αυτό το μονοπάτι που βαδίζετε;
Ρόζα Προδρόμου: Ναι, και μόνο που γνωριστήκαμε νομίζω ότι είμαστε πολύ χαρούμενοι.
Αυτό είναι και το ωραίο στο θέατρο. Ότι είναι ένα μονοπάτι στο οποίο συναντάμε ανθρώπους που μετά μπορεί να μην τους ξαναδούμε και άλλους θέλουμε να τους ξαναδούμε.
Ρόζα Προδρόμου: Ναι, και νομίζω ότι αυτό είναι τελικά το μονοπάτι που θα περπατήσεις μαζί με κάποιον που θα σου μεγαλώσει λίγο ακόμα την οικογένεια και δεν θα σε κουβαλάει.
Μάρια Φλωράτου: Συμφωνώ απόλυτα.
