Οι Mob έκαναν απόβαση στα κεντρικά του Local Music Αlert με το κομμάτι “Recovering”και αμέσως με έβαλαν στην διαδικασία να ψάξω από που πηγάζει και που καταλήγει αυτή η απόκοσμη αίσθηση ήχου, η οποία με έκανε όμως να νιώθω πιο γήινη από ποτέ. Η ιερή μουσική βίβλος του Spotify μου υπέδειξε το ολοκληρωμένο άλμπουμ τους με τίτλο “Mob1”, με την μελωδία του “Du3” να καρφώνεται για ώρες στο μυαλό μου. Η ολοκλήρωση του άλμπουμ μου δημιούργησε την αίσθηση πως ήθελα να πατήσω ξανά το κουμπί. Κράτησα όμως αυτή την πρώτη αίσθηση για να την συγκρίνω με το live ηχητικό συναίσθημα που θα παρήγαγε η μπάντα στη σκηνή του Ρομάντσο.
Έτσι και έγινε! Οι ΜOb έλαβαν τις θέσεις τους πάνω στη σκηνή και η χαρακτηριστική εισαγωγή του “Recovering” σε συνδυασμό με την αστική προσευχή δια στόματος φυλάρχου Mc Yinka, μας αφυπνούσε με φράσεις όπως “Survive and Recover/ Survive and Discover”, “We are not surrender our spirits”. Πολύ ευφυής η έναρξη του δίσκου αλλά και του live με αυτό το κομμάτι, με το οποίο σε προετοιμάζει χωρίς καν να το αντιλαμβάνεσαι για το πόσο επική θα είναι η συνέχεια.
Πέραν όλων των χαρακτηριστικών που μπορεί να αποδώσει κάποιος στην μουσική των Mob, κυρίαρχο είναι αυτό της ευφυΐας. Τι θέλω να πω με αυτό; Οι Mob υπό τον όρο “jazz trio” δημιουργούν περίτεχνα στιγμές electronic melodious jazz που μέσα της περιέχει εκστατική post punk, κοσμική ροκ, ίσως και λίγο από ska, διανθισμένες με electro effects, synthesizers, loops, drones και τονικές αποκλίσεις, οι οποίες φτάνουν σε πολύ καλά σκηνοθετημένους μουσικά cinematic ήχους, με το προνόμιο μιας ροής που δεν σε κουράζει και με ένα υλικό που δεν γίνεται μονότονο ακούγοντας το live! Τουναντίον, η μουσική σε κάνει κομμάτι της, την βιώνεις και αντλείς από αυτή ό,τι έχεις περισσότερη ανάγκη. Αυτό λοιπόν εκτός του ότι χρειάζεται μια μουσική συνειδητότητα και αρτιότητα κατά την σύνθεση, σίγουρα χρειάζεται μια καθολική μουσική αντίληψη των πραγμάτων, η οποία προηγείται της παραγωγικής διαδικασίας και εφαρμόζεται εξαιρετικά στη live εκτέλεση της.
Η βραδιά συνέχιζε, το ένα κομμάτι διαδέχονταν το άλλο ανακαλύπτοντας πως το αγαπημένο του κοινού είναι το “5055”. Ενθουσιάστηκα ακούγοντας το “Otto” και κάποια ακυκλοφόρητα που ακούσαμε, καθώς και με μια ακόμα συνεργασία τους με τον Mc Yinka, ο οποίος φαίνεται να αποτυπώνει εξαιρετικά την γήινη υπόστασή τους, στην απόκοσμη ποιότητα της μουσικής τους.
Μου έκανε εντύπωση πως χωρίς να υπάρχει η λεκτική επικοινωνία μέσω του στίχου στο μεγαλύτερο μέρος του live, ως κοινό ανταποκρινόμασταν θερμά, σα να απαντούσαμε στον κοινό κώδικα επικοινωνίας που είχαμε υιοθετήσει εκείνο το βράδυ. Κάποιοι λένε πως κανείς από εμάς δεν ξεχνάει τον τρόπο που τον κάνει να νιώσει κάποιος άλλος. Το ίδιο πιστεύω ακράδαντα για την μουσική και οι Mob στο live τους στο Ρομάντσο το απέδειξαν με τον καλύτερο τρόπο.
