Κείμενο: Μύριαμ Παρασκευοπούλου
Ακούω την «Tσιχλόφουσκα» στο repeat ενώ προσπαθώ να τρυπώσω στο μυαλό του ΜΑΖΟHA, πηγαίνοντας από το ένα δίστιχο στο άλλο και δαμάζοντας σαν κύματα τα punk riffs και τις synth punk μπασογραμμές. Οι στίχοι του άμεσοι, σύγχρονοι, όλα αυτά που λες με τους κολλητούς ή τις περισσότερες φορές με το είδωλό σου στον καθρέφτη. Μουσική που σε διαπερνά. Punk ήθος, νεορομαντική ατμόσφαιρα και μια χαρμολύπη που αντανακλάται επάνω του από την κοινωνία. Ο MAZOHA, κατά κόσμον Τζίμης Πολιούδης, νομίζω πως θα μπορούσε να είναι άνετα ο απότομα ενηλικιωμένος εαυτός του χαρακτήρα Κέβιν ΜακΚάλιστερ από την ταινία «Μόνος στο Σπίτι», που μέσω της μουσικής του καταφέρνει να ξεπεράσει τους ληστές της καθημερινότητάς μας. Αυτούς που αυθύπαρκτα υπάρχουν στο περιβάλλον, αλλά και αυτούς τους πιο σκοτεινούς που δημιουργεί ο καθένας μόνος του.
Το ραντεβού μας έχει οριστεί στις 11. Η κούπα δίπλα μου γεμάτη με καφέ φίλτρου, μιας και είμαι σίγουρη πως η κουβέντα που θα ακολουθήσει θα είναι εντελώς άφιλτρη. Η κλήση ξεκινάει και του ζητάω να μου πει λίγα πράγματα για το project MAZOHA. Μου λέει πως δημιουργήθηκε το 2017 ως αυστηρά ελληνόφωνο project και έχει στο ενεργητικό του ήδη τέσσερα ολοκληρωμένα άλμπουμ (“Weight of existence”, «Μπάσταρδo», «ΠΡΤΘΛΤΣ», «Και Τώρα Χορός») και ένα ΕP («Άσυλο Μηδέν»). Του λέω πως τον γνώρισα μέσα από τον δίσκο «ΠΡΤΘΛΤΣ» και πως με είχε παρακινήσει πολύ στο να τον ακούσω, η αποδοχή που είχε σχεδόν από ολόκληρη τη local σκηνή. Ακούγοντάς τον, κατάλαβα τον λόγο, ενώ μετά μπορούσα να το παίζω πάρα πολύ κουλ κάνοντας μια απλή ερώτηση: «Καλά άκουσες τον πρωταθλητή του Mazoha;». Με ευχαριστεί ευγενικά και η κουβέντα συνεχίζεται με την τελευταία του δουλειά «Και τώρα Χορός».
Το «Τώρα χορός» είναι ένα άλμπουμ που γράφτηκε μέσα σε 2-3 μέρες όπως μου λέει ο ίδιος, με πολύ προσοχή στη μουσικοστιχουργική και συναισθηματική συνοχή των τραγουδιών. Συνήθως γράφει τα τραγούδια του άμεσα, δεν κρατάει στο συρτάρι του υλικό για να το χρησιμοποιήσει μετά από καιρό. Ηχογραφήθηκε όπως όλα σπίτι του και είναι ο πιο Μazoha ήχος, μια φυσική συνέχεια του πρωταθλητή με πιο συγκεκριμένο ήχο. Μου τονίζει πως ήθελε 3-4 κομμάτια για live, «χτυπητά», να πιάνουν το παλμό όπως η «Τσιχλόφουσκα» και σημειώνει πως του έκανε εντύπωση που μου άρεσε μιας και οι στίχοι είχαν γραφτεί πάνω σε ένα άλλο κομμάτι του οποίου έχασε τα αρχεία και αναγκάστηκε να γράψει κάτι άλλο. Δεν γνωρίζω τι μπορεί να ήταν το άλλο ή πόση «ζημιά» μπορούσε να μου κάνει, πάντως δεν θα άλλαζα τίποτα από την τωρινή «Τσιχλόφουσκα». Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν ένας σύγχρονος διάλογος, δύο άγνωστων ανθρώπων που πιάνονται από την μουσική για να μην παρασυρθούν από την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία τρέχει το σήμερα. Από αυτές τις συζητήσεις που θα μπορούσες να ακούσεις σε μια στάση του αστικού λίγο πριν οι συνδιαλεγόμενοί του επιβιβαστούν με προορισμό το Gagarin και το live που ετοιμάζει εκεί ο MAZOHA μαζί με τον The Boy, τη Nalyssa Green και τη Δεσποινίς Τρίχρωμη στις 22/10/2022.
Ακροβατείς με επιτυχία σε έναν κόσμο μηδενιστικό και ταυτόχρονα ρομαντικό, σαν μια υπαρκτή ειρωνεία. Πώς είναι αυτό το μεσοδιάστημα;
Είναι αυτή η πάλη του να θες να είσαι θετικός, ενώ όλα καταρρέουν γύρω σου. Προτιμώ να είμαι θετικός γνωρίζοντας πως είναι η μεγαλύτερη μάχη που δίνω στη ζωή μου γιατί συνεχώς απογοητεύομαι από τα πάντα γύρω μου. Κατά βάση δεν ήμουν μηδενιστής ούτε απαισιόδοξος, η ζωή με έκανε. Με έναν φίλο μου κάναμε μια κουβέντα μετά το τελευταίο live και μου είπε πως πλέον το υγιές είναι να νιώθουμε έτσι. Δεν γίνεται να μην σε επηρεάζουν όσα συμβαίνουν γύρω σου. Κοιτώντας την κοινωνία η αλλαγή θα έρθει μόνο από τα παιδιά που γεννιούνται τώρα. Όλοι οι υπόλοιποι το έχουμε πάει πολύ λάθος. Μέσα από την ψευδαίσθηση της ευκολίας και του εύκολου χρήματος πιο παλιά, αργότερα μέσα από την κρίση και τώρα μέσα από την ψευδοκουλτούρα των social φαίνεται πως η νέα γενιά δεν έχει βάσεις, ούτε προσωπικότητα είναι όλα θέμα μιμητισμού. Σίγουρα μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις αλλά δυστυχώς ο κανόνας είναι αυτός για εμένα. Προσπάθειες φυσικά και γίνονται αλλά χάνονται μέσα στην τόση ανθρωποφαγία και στην τάση του ότι ο ένας θέλει να βγάλει το μάτι του άλλου.
Χάνουμε τον εαυτό μας όταν ονειρευόμαστε ή βρίσκουμε αυτό που πραγματικά είμαστε και ξενερώνουμε με την πορεία που έχουμε πάρει;
Το συγκεκριμένο κομμάτι, είναι μια ιστορία που δεν φαίνεται καλά. Έχει ακριβώς το αντίθετο νόημα, δηλαδή ονειρεύομαι αλλά χάνω τον εαυτό μου γιατί δεν μπορώ να ονειρευτώ. Έχω χάσει τη δυνατότητα αυτή γιατί το κάνω επειδή πρέπει να το κάνω και γι’ αυτό χάνω τον εαυτό μου. Πιστεύω όμως, πως μαζί με τον έρωτα το να κάνεις όνειρα είναι αυτό που σου δίνει δύναμη να προχωράς μπροστά. Και πολλές φορές είναι καλό να λες ψέματα στον εαυτό σου, να κάνεις όνειρα που δεν θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα.
Ένας από τους πιο ουσιώδεις στίχους σου λέει: «Είμαι νέων αρχών». Θα τον φανταζόμουν σύνθημα σε στενά της Αθήνας. Ζήσαμε κουβαλώντας το βάρος μιας καθόλα ανήθικης ηθικής. Πώς φαντάζεσαι τη νέα τάξη αρχών;
Είμαι μεγαλωμένος σε ένα μητριαρχικό περιβάλλον και είμαι ευαισθητοποιημένος με αυτά πολλά χρόνια πριν. Ακούγοντας τότε το περιβόητο «Είμαι άντρας παλαιάς κοπής και παλαιών αρχών», απλώς σκέφτηκα πόσο διαφορετικά βλέπω τα πράγματα και το έγραψα. Πιστεύω στην ισότητα των φύλων, πιστεύω στην ελευθερία του ατόμου να κάνει ό,τι θέλει, όταν το θέλει χωρίς αυτό να επηρεάζει αρνητικά τον άλλον. Ο κάθε άνθρωπος έχει την ιδιαιτερότητα και την ομορφιά του χωρίς να είναι ανώτερος από τον άλλον. Σε ένα άλλο ευρύτερο πλαίσιο θεωρώ πως ό,τι παλιό υπάρχει και ειδικά στον δικό μας χώρο, απλά υπάρχει για να γεμίζει ο τηλεοπτικός και ο ραδιοφωνικός χρόνος, όσο cool και αν φαίνεται στη νεολαία. Συντηρεί αυτές τις παλαιές αρχές, χωρίς να δίνει χώρο εμπράκτως στη νέα γενιά. Αυτή είναι μια εικόνα για το τι συμβαίνει ακριβώς στην κοινωνία. Μια παλαιά γενιά που προσπαθεί να συντηρήσει έναν εγωισμό που δεν υπάρχει πια, γιατί δεν παράγει πια.
Ο καλλιτέχνης οφείλει να έχει θέση μέσα στη κοινωνία;
Εννοείται πως ο καλλιτέχνης οφείλει να έχει θέση, χωρίς αυτή η θέση να είναι κομματική. Όλοι έχουμε ένα αριστερό background και παίζουμε σε αριστερά φεστιβάλ γιατί εκεί νιώθουμε οικεία, έτσι όπως έχει καθορίσει η ιστορία τον όρο «αριστερά», αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν σημαίνει πως όποιος είναι αριστερός είναι εξ αρχής καλός. Αν ανήκεις σε ένα φάσμα επαγγελμάτων, μέσα από το οποίο μπορείς να επηρεάσεις μια μάζα ανθρώπων να σκεφτεί λίγο διαφορετικά για να αλλάξει η νοοτροπία οφείλεις να το κάνεις. Μπορεί να υπάρχουν επαγγέλματα που να είναι πιο χρήσιμα πρακτικά απ’ ό,τι εμείς αλλά σίγουρα έτσι δεν θα αλλάξει η νοοτροπία.
Ως σημείο των καιρών, το απολιτίκ είναι θέση, βόλεμα, ή άγνοια;
Και τα τρία! Λιγότερο θέση βέβαια. Υπήρχε ανέκαθεν αλλά όταν σε μια χώρα γίνονται εκλογές και το 50% δεν πάει να ψηφίσει, καταλαβαίνεις ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.
Πώς σκάει η τσιχλόφουσκα μέσα στην οποία ζούμε όλοι;
Η τσιχλόφουσκα σκάει όταν ερωτευόμαστε. Τότε νιώθεις ότι μπορείς να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες που παρουσιάζονται και να δεις τα πράγματα πιο αισιόδοξα και μέσα από αυτό να καλυτερεύσει η ζωή σου. Τώρα το πόσο συχνά συμβαίνει αυτό είναι μια άλλη κουβέντα.
Έγραψες για το «π**τ@ν:κ/». Σύγχρονο, άμεσο, αυτό που θα πεις ακριβώς όταν το συναίσθημα έχει ξεπεράσει το ανάστημά σου και όταν έχεις χάσει το μέτρημα από τα κουτάκια της μπύρας. Το κομμάτι παίζει αργά το βράδυ στα μπαρ, αλλά εγώ σκέφτομαι τι θα γινόταν αν έπαιζε τα πρωινά στην ουρά για τον καφέ; Τι σκεφτόσουν όταν το έγραφες;
Μόνο νηφάλιοι και με καφέ μπορούμε να διαχειριστούμε τα συναισθήματά μας. Ωστόσο αυτό το τραγούδι γράφτηκε από την πλευρά του άντρα. Ήθελα να κάνω ένα ερωτικό κομμάτι που να χορεύεται. Ήμουν σε πολύ ρομαντική διάθεση και ήθελα να εκφράσω το συναίσθημα πως «με κάνεις ό,τι θέλεις». Συνήθως αυτό το εκφράζει ο άντρας προς την γυναίκα είτε με τρυφερό τρόπο μέσα σε μια συνθήκη συναίνεσης, είτε χυδαία. Ήθελα να δώσω μια τρυφερή χροιά στη λέξη και ειδικά από την πλευρά του άντρα, γιατί υπάρχουν ακόμη κάποιοι άντρες που είναι τρυφεροί.
Μήπως ο έρωτας δεν είναι από τη φύση του νηφάλιος και προσπαθούμε εμείς να τον φέρουμε στα ανθρώπινα μέτρα μας;
Ο έρωτας εννοείται πως δεν είναι νηφάλιος. Αλλά σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται χωρίς νηφαλιότητα. Αλλά άλλο το να είσαι συνεπαρμένος από έρωτα και άλλο από οποιαδήποτε ουσία. Μιλώντας συχνά με τους φίλους μου καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως το μόνο πράγμα που αξίζει στη ζωή είναι ο έρωτας.
Γράφεις για τον ερωτικό καπιταλισμό. Αν υποθέσουμε πως ο ένας εκ των δύο θέλει πάντα περισσότερο, αυτός είναι ο εργάτης, αυτός που συντηρεί την κατάσταση και αυτή είναι το αφεντικό;
Αυτό ακριβώς. Στην προκειμένη περίπτωση η γυναίκα είναι το αφεντικό και ο άντρας ο εργάτης, θέλοντας να δώσω μια χαριτωμένη χροιά στις λέξεις αυτές, αλλά ταυτόχρονα και να τρολάρω την έννοια του όρου καπιταλισμός μιας και όλοι τον κατηγορούμαι, αλλά όλοι είμαστε βαθιά καπιταλιστές.
Φοβόμαστε να εκτεθούμε ή η συναισθηματική μας αποθήκη μπορεί να δώσει μέχρι ενός σημείου;
Το θέμα είναι πολύ βαθύ και δυστυχώς τα social media έχουν κάνει πολύ μεγάλη ζημιά. Ευτυχώς πρόλαβα να ζήσω και προ social media αλλά τώρα η κατάσταση είναι πως όλοι θέλουν να δείχνουν μια εικόνα του εαυτού τους που δεν ισχύει. Εστιάζουν στο φαίνεσθαι και όχι στο γίγνεσθαι. Παγιδεύονται μέσα σε αυτό, στον αριθμό των likes και θεωρούν ότι είναι κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό αυξάνει τον εγωισμό, δεν σε αφήνει να δεις καθαρά, δεν μπορείς να εστιάσεις σε έναν άνθρωπο, με όλη αυτή την πληθώρα εικόνων και την υπερβολική έκθεση. Και έπειτα το παιχνίδι της αμφιβολίας για την εμπιστοσύνη που έχεις στον άλλον τα χαλάει όλα. Πρέπει να είσαι πολύ μάγκας/μάγκισα για να καταφέρεις να τα προσπεράσεις όλα αυτά.
Τι έχετε ετοιμάσει για το live στις 22/10;
Τα παιδιά αυτά και οι τρεις (The Boy, Nalyssa Green, Δεσποινίς Τρίχρωμη) είναι οι αγαπημένοι μου της δικής μας φάσης. Είμαι φαν τους. Υπάρχει αλληλοεκτίμηση και ο κόσμος θα περάσει καλά, μιας και καταφέραμε να μαζευτούμε όλοι μαζί. Τα εκτιμώ πολύ τα παιδιά γιατί τα γνωρίζω και προσωπικά και γουστάρω να κάνω παρέα μαζί τους. Είναι πολύ σημαντικό να παίζεις σε ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο δεν βαριέσαι.
