«Χρειάζομαι απαντήσεις, οδηγούς, φωνές, ηρωίδες να κοιτάξω προς τα πάνω», έχει πει η Lykke Li σε μία από τις πιο απρόσμενες εξομολογήσεις της. Από το “I Follow Rivers” μέχρι τις πιο πρόσφατες δημιουργίες της, η Σουηδή τραγουδοποιός τραγουδά περισσότερο για την απουσία του παρά για τον ίδιο τον έρωτα. Για όσα χάνονται, όσα αλλάζουν και όσα δεν μπορούμε ποτέ να κρατήσουμε για πάντα. Μέσα σε σχεδόν δύο δεκαετίες πορείας, κατάφερε να γίνει σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά ακροατών που αναγνώρισαν στη μουσική της κάτι βαθιά ανθρώπινο: τη διαρκή αίσθηση της αναζήτησης.
Η μουσική της μοιάζει να προέρχεται από έναν ενδιάμεσο μουσικό τόπο. Ούτε απόλυτα φωτεινή, ούτε σκοτεινή, ακροβατεί ανάμεσα στην ποπ και την εναλλακτική σκηνή. Τα τραγούδια της εκφράζουν την επιθυμία αλλά και την απώλεια, την ευαλωτότητα αλλά και τη δύναμη. Η ίδια μεγάλωσε μέσα σε διαρκή μετακίνηση. Γεννημένη το 1986 στην πόλη Γιόστα της Σουηδίας, σε μια οικογένεια καλλιτεχνών, πέρασε τα πρώτα της χρόνια ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες, πολιτισμούς και τοπία. Ο πατέρας της ήταν μουσικός και η μητέρα της φωτογράφος, γεγονός που έκανε τα ταξίδια και τη δημιουργία μέρος της καθημερινότητάς της. Τα παιδικά της χρόνια μοιράστηκαν ανάμεσα στη Σουηδία, την Πορτογαλία, το Μαρόκο, την Ινδία και το Νεπάλ. Από νωρίς έμαθε ότι ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από έναν τόπο και ότι η αίσθηση του ανήκειν δεν είναι πάντοτε δεδομένη.
Η ίδια έχει αναφέρει ότι η μητέρα της την ενθάρρυνε από μικρή να ταξιδεύει, να μην φοβάται την αλλαγή και να μη νιώθει δεμένη με έναν μόνο τόπο. Ίσως γι’ αυτό η μουσική της δεν περιορίζεται σε ένα και μόνο είδος. Παρότι η Σουηδία παραμένει ένα σταθερό σημείο αναφοράς στη ζωή της, η ίδια μοιάζει να ανήκει περισσότερο στους ανθρώπους που βρίσκονται σε κίνηση παρά σταθεροί σε έναν τόπο. Για αυτό και οι ήρωες των τραγουδιών της βρίσκονται διαρκώς σε μετάβαση. Αναζητούν, περιπλανώνται, θυμούνται, μα σπάνια καταλήγουν κάπου μόνιμα. Το αίσθημα του «ανήκω παντού και πουθενά» διαπερνά το σύνολο της μουσικής της κάνοντάς το ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της.
Η δισκογραφία της μοιάζει με μια σταδιακή ενηλικίωση. Το Youth Novels (2008) κατέγραψε τις ανησυχίες και τις λαχτάρες μιας νεαρής δημιουργού που μόλις ανακάλυπτε τη φωνή της. Το Wounded Rhymes (2011), με τραγούδια όπως το “I Follow Rivers”, τη σύστησε στο ευρύ κοινό, μετατρέποντας την ερωτική απώλεια σε κινηματογραφική εμπειρία. Ακολούθησε το πιο σκοτεινό και εσωστρεφές I Never Learn (2014), ενώ τα So sad so sexy (2018) και EYEYE (2022) αποκάλυψαν μια καλλιτέχνιδα που πειραματίζεται διαρκώς με τον ήχο και την ταυτότητά της, χωρίς να χάνει ποτέ τον συναισθηματικό πυρήνα της γραφής της.
Υπήρξε μία από τις δημιουργούς που συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας διαφορετικής γυναικείας φωνής στην ποπ και την indie μουσική. Μαζί με καλλιτέχνιδες όπως η Fiona Apple, η Feist και αργότερα η Lana Del Rey, έστρεψε το συνθετικό της ενδιαφέρον στην αμφιβολία, την εσωτερικότητα και τις αντιφάσεις της γυναικείας εμπειρίας. Σε μια εποχή που η ποπ αναζητούσε τη βεβαιότητα, εκείνες επέλεξαν τα ερωτήματα. Αντί για άφταστες ηρωΐδες, παρουσίασαν γυναίκες με πληγές, απώλειες και αντιφάσεις.
Σήμερα, στα σαράντα της, η Lykke Li δείχνει να κοιτάζει αυτή τη διαδρομή από μια νέα οπτική γωνία. Η καλλιτεχνική ζωή, οι περιοδείες, η διαρκής έκθεση και η φθορά του χρόνου αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησής της. Η μητρότητα άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο σε αυτή την ιστορία περιπλάνησης. Αν οι πρώτοι της δίσκοι αναζητούσαν τον έρωτα, οι πιο πρόσφατοι μοιάζουν να αναζητούν μια ισορροπία ανάμεσα στις διαφορετικές ταυτότητες που συνυπάρχουν μέσα της: την καλλιτέχνιδα, τη γυναίκα, τη μητέρα. Μητέρα δύο παιδιών, έχει μιλήσει ανοιχτά για τη δυσκολία να συμφιλιώσει τη δημιουργία με την οικογενειακή ζωή, αναζητώντας συχνά απαντήσεις στις ζωές άλλων γυναικών δημιουργών που βρέθηκαν αντιμέτωπες με παρόμοια διλήμματα.
Σήμερα, η Lykke Li μοιάζει να συνεχίζει αυτή την πορεία από μια νέα αφετηρία. Μακριά από τη σκηνική περσόνα και τους μύθους που τη συνόδευσαν, στρέφεται όλο και περισσότερο προς την εσωτερικότητα και την αυτογνωσία.
Στις 22 Ιουνίου, η Lykke Li θα ανέβει για πρώτη φορά στη σκηνή του Ηρωδείου, κουβαλώντας μαζί της αυτή τη διαδρομή σχεδόν δύο δεκαετιών. Το παιδί που μεγάλωσε ανάμεσα σε διαφορετικές χώρες, η νεαρή γυναίκα που μετέτρεψε τη θλίψη σε τραγούδι και η ώριμη δημιουργός που συνεχίζει να αναζητά νέους τρόπους να υπάρξει πέρα από τις προσδοκίες της βιομηχανίας συνυπάρχουν σήμερα στην ίδια γυναίκα.
Αυτός ίσως να είναι και ο λόγος που η μουσική της εξακολουθεί να συγκινεί. Γιατί μεγαλώνει αληθινά. Μεγαλώνει με αξιοπρέπεια, χωρίς να χάνει την εσωτερική της περιέργεια. Διατηρεί μέσα της τα ίδια ερωτήματα για τη ζωή, τον χρόνο και τον εαυτό της, αφήνοντάς τους απλώς να ωριμάζουν μαζί της.
