Η έκθεση In a Bright Green Field μετατρέπει τον χώρο του Μουσείου Μπενάκη στην Πειραιώς 138 σε ένα καταπράσινο λαμπερό λιβάδι, όπου η νιότη αντάμα με την ελευθερία ανθίζουν. Eπιμελητής – κηπουρός ο Gary Carrion-Murayari του New Museum και «χώμα» προσφέρουν το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ μαζί με το Μουσείο Μπενάκη. Μην περιμένετε να δείτε κάποιο installation αγροτικού περιεχομένου μεταφορικά μιλώ μιας και πρόκειται για μία έκθεση σύγχρονης τέχνης με την κυριολεκτική έννοια μιας και οι 29 καλλιτέχνες που συμμετέχουν ανήκουν στη νέα γενιά, ενδεικτικά αναφέρω ότι ο νεότερος είναι γεννημένος το 1998 και ο μεγαλύτερος το 1983.
Στο In a Bright Green Field 29 καλλιτέχνες σε επιμέλεια του Gary Carrion-Murayari, Kraus Family Senior Curator του New Museum μας παρουσιάζουν τη σύγχρονη ελληνική καλλιτεχνική δημιουργία, ένας σπόρος που μελετά τη σχέση των καλλιτεχνών με το φυσικό τοπίο και ανθίζοντας τέρπει τα μάτια. Τα υλικά ποικίλα από τα ακρυλικά μελάνια, λάδια και λαδοπαστέλ σε καμβά του Δαυίδ Σαμπεθάι, αλουμίνιο, σίδερο, λάμπα, ανεμιστήρα, ηλεκτρικά καλώδια και t-shirt της Ράϊσσας Αγγελή, καλούπια υαλοβάμβακα του Θεοδούλου Πολυβίου, χειροποίητη υφαντή ταπισερί των Latent Community ίσαμε μπρούντζο της Μαρίας Τουμάζου, χειροποίητη κηρήθρα της Μαρίας Λουίζου και τηλεκάρτες της Δανάης Ηώ. Απ’ όλα είχε ο μπαχτσές.
Σ αυτόν τον κήπο που ‘ναι ανθηρός στα μάτια μου ξεχώρισε ένα διαδραστικό έργο του Μπάυρον Καλομαμά με τίτλο If you want to know about change, first look at the rivers, 2025 από αλουμίνιο, ρητίνη, ακρυλικό, αποσταγμένο νερό και ανοιξείδωτο ατσάλι που σε περιμένει ν’ ανοιξεις τις κάνουλές του να παίξεις με τις βαλβίδες του και να ορίσεις τη ροή.
Άλλο έργο που με κέρδισε ήταν αυτό της Σοφίας Ροζάκη all that and a slice of pie, 2022-24 μια μεικτή τεχνική σε ύφασμα που το αποτέλεσμά του ήταν έξι γυναικεία ρούχα έτοιμα να φορεθούν σε περφόρμανς και να διαδράσουν με τον χώρο, όπως εκείνα τα κομψά πουκάμισα από χειροποίητη κηρήθρα της Μαρίας Λουίζου.
Στον χώρο κυριαρχούν το κάθε έργο για τον δικό του λόγο και για τα μάτια μου ιδιαίτερο είναι αυτό της Πολίνα Μήλιου standard shuffle shrine, 2025 από χαρτοπολτό, μέρη από ξύλινα έπιπλα, ευρεσθέντα αντικείμενα και αφρό πολυστερίνης που και συμμετρία είχε και καμπύλες γλυκές στο μάτι κι ένα χρώμα ας το πω πέτρινο. Και πειραματικό ντοκιμαντέρ έχει αυτό το λαμπερό λιβάδι από τη Βέρα Χοτζόγλου the place to be, 2023-σε εξέλιξη με αντικείμενα «σουβενίρ» όπως χειροβομβίδες κρότου λάμψης.
Η σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία ως ένας τρόπος να κατασκευάσουμε μια νέα εικόνα με ιδέες για το μέλλον που δεν υπάρχει ακόμα, μα απαιτώντας για το καλύτερο. Νομίζω ότι η έκθεση αυτή όταν θα την επισκεφθείτε θα σας κάνει να νιώσετε ότι δεν πατάτε στα ξύλινα πατώματα του Μουσείου Μπενάκη πλέον, μήτε στο χωράφι το λαμπερό, το καταπράσινο. Αισθάνοντας να πατάτε πάνω στο ρευστό, στο αχαρτογράφητο, στη ρευστή αυτή νέα γενιά καλλιτεχνών μας που μας κατευθύνει προς τα κάπου ή προς πολλές πλευρές.
Επισκέπτοντας την έκθεση θα εντοπίσετε το έργο τέχνης που θα σας τραβήξει την προσοχή, είτε είναι οι κινούμενες τηλεκάρτες της Δανάης Ηώ, είτε το all the stuff Kenny chicken, 2025 του Κυριάκου Μπόμπι Κυριακίδη που αφημένο πλάι στον τοίχο κρύβει μέσα του ψηφιακές εκτυπώσεις και μνήμες πολαρόιντ. Είτε κάτι άλλο, άλλωστε η τέχνη είναι για όλους και στον καθένα μιλά διαφορετικά.
