Μπλέξαμε τα πολυσύμπαντα το ξέρω, μα όσοι είδατε τον «Νόμο του Μέρφυ» στους κινηματογράφους θα με καταλάβετε. Οι υπόλοιποι θα κατανοήσετε το τι δουλειά έχει ο Νίκος Κουρής να κάνει σπικάζ σε μια συνέντευξή μου με την Τόνια Σωτηροπούλου, όταν παρακολουθήσετε με το καλό τον Νόμο του Μέρφυ. Έτσι Νίκο Κουρή μου;
Φωνή Νίκου Κουρή: Ναι Στέλιο Παρρή μου μα σε παρακαλώ επίτρεψέ μου να κάνω τη δουλειά μου.
ΣΠ: Ναι Νίκο Κουρή μου, πάρ’ το πάνω σου.
Φωνή ΝΚ: Ο Στέλιος Παρρής έχοντας παρακολουθήσει στο 65ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την πρεμιέρα της ταινίας Ο Νόμος του Μέρφυ κατηφορίζει την οδό Αριστοτέλους για να συναντήσει την Τόνια Σωτηροπούλου στο καφέ Ολύμπιον. Ήδη καθισμένη εκείνη κοιτάζει τους περαστικούς, το κινητό της και τον Θερμαϊκό. Με το βλέμμα της εντόπισε τον Στέλιο από μακριά και του έκανε νεύμα με το χέρι, εκείνος χαμογέλασε, κούνησε το κεφάλι του, την πλησίασε έδωσαν τα χέρια τους, και κάθισε απέναντί της. Ακούγονταν Χριστουγεννιάτικα τραγούδια που τον αποσυντόνιζαν, ήθελε πολλά να την ρωτήσει, άνοιξε το στόμα του και ξεκίνησε.
ΣΠ: Αλήθεια, σου άρεσε η ταινία o Νόμος του Μέρφυ;
Τόνια Σωτηροπούλου: Χρόνια πολλά αρχικά! Καλά Χριστούγεννα κι ας είναι μέσα Νοέμβρη οριακά. Μου άρεσε πάρα πολύ η ταινία και διαβάζοντας το σενάριο δημιούργησα στο μυαλό μου κάποια σύμπαντα, τα οποία είναι πολύ τρελά. Η πραγματικότητα της ταινίας, αυτό που γύρισε ο Άγγελος Φραντζής είναι κάτι που δεν θα μπορούσε να συλλάβει ούτε η φαντασία μου που είναι αρκετά άρρωστη θεωρώ και ακραία. Οπότε ναι, μου άρεσε πολύ.
Φωνή ΝΚ: Ο Στέλιος παρατηρούσε την Τόνια καθώς του απαντούσε και την ρώτησε το αυτονόητο, που όλοι την ρωτάνε.
ΣΠ: Έχεις βαρεθεί να σου λένε ότι είσαι όμορφη;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ευχαριστώ πάρα πολύ. Θα το μεταφέρω στη μάνα μου και στον μπαμπά μου να χαρούνε. Ευχαριστώ πάρα πολύ.
ΣΠ: Το σύμπαν σε έχει ευνοήσει.
Τόνια Σωτηροπούλου: Πιστεύω ότι υπάρχει αυτή η συμμετρία, την οποία έχει ο κάθε άνθρωπος διαφορετική, αλλά προσπαθώ γενικά να μην παθαίνω εμμονή με αυτό κυρίως ως γυναίκα, γιατί αυτό είναι κάτι που αλλάζει πολύ με τα χρόνια και θα αλλάξει ακόμα περισσότερο. Αλλά είναι όμορφο να έχεις υπάρξει σε ένα χωροχρόνο που σου λένε όμορφη. Είναι ωραίο που θα είμαι από αυτές που θα λένε «καλά αυτή στα νιάτα της ήτανε…», οπότε ναι.
ΣΠ: Ο ρόλος σου η Ντεζιρέ Παπαδοπούλου ήταν ωραίος έδινες έναν «αέρα», έπαιζες με την ομορφιά που έχεις. Έπαιζες με μια ξιπασιά που θεωρεί ο κόσμος ότι διακατέχει τους όμορφους ανθρώπους.
Τόνια Σωτηροπούλου: Στην αρχή σκεφτόμουν ότι ο τρόπος που έχω προσεγγίσει την Ντεζιρέ, είναι εντελώς σε πρώτο επίπεδο και ότι ίσως θα έπρεπε να εμβαθύνω σε κάτι άλλο, αλλά στην πραγματικότητα μετά σκέφτηκα ότι της αξίζει να είναι ένας στερεοτυπικός χαρακτήρας. Επειδή όντως όλοι οι άνθρωποι έχουν βάθος και δεν είναι μονοεπίπεδοι. Πολλές φορές όμως εγκλωβιζόμαστε σε αυτό που προστάζει για εμάς η κοινωνία ως στερεοτυπικό. Μαθαίνουμε να επιβιώνουμε μέσα από αυτό, πόσο μάλλον να βγάζουμε και χρήματα μέσα από αυτό. Οπότε επέλεξα να την κάνω λίγο Disney X FINOS FILMS, είναι μια Μπάρμπι από τη Φίνος η Ντεζιρέ.
Φωνή ΝΚ: Παρασυρμένοι από τη συζήτηση η Τόνια και ο Στέλιος δημιουργούσαν ένα νέο πολυσύμπαν. Δεν λογίζανε πνευματικά δικαιώματα και franchise. Η Mattel, η Disney, η Φίνος Φιλμς είχαν γίνει ένα και ο Στέλιος απολάμβανε τις απαντήσεις της Τόνιας καθώς εσωτερικά συλλογιζόταν «Τελικά τα λέει ωραία η Τόνια».
ΣΠ: Στο πάρτι που έγινε μετά την πρεμιέρα της ταινίας ο Νόμος του Μέρφυ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και συστηθήκαμε, υπήρξαν κάποιοι γνωστοί μου που μας έβλεπαν να συνομιλούσαμε και κατόπιν συζήτησαν και μαζί σου και μου είπαν «Ρε συ, αυτή τελικά, ενώ φαίνεται μακριά, απρόσιτη, κοίτα την πόσο ωραία τύπισσα είναι και τι τρέλα κουβαλάει!».
Τόνια Σωτηροπούλου: Ευχαριστώ πολύ. Ναι, δεν ξέρω απλά έτσι είναι η φάτσα μου. Έχω resting bitch face αλλά δεν είμαι καθόλου. Αλλά αντικειμενικά έτσι είναι, γιατί πολλές φορές μου έχει τύχει να μου λένε άνθρωποι που συναντώ στον δρόμο «Καλέ εσύ είσαι πολύ γλυκιά και κανονική. Φαίνεσαι πάρα πολύ ξινή και σνομπ».
ΣΠ: Μα δεν είσαι ξινή, ένα James Bond girl δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ξινό.
Τόνια Σωτηροπούλου: Το πιστεύεις αυτό;
ΣΠ: Ναι.
Τόνια Σωτηροπούλου: Aλήθεια;
ΣΠ: Όλα τα κορίτσια του Bond για μένα είναι θύματα του James Bond.
Τόνια Σωτηροπούλου: Αλήθεια είναι αυτό, είναι θύματα! Τα τελευταία χρόνια βέβαια, στις τελευταίες ταινίες υπάρχει μια άλλη δυναμική.
ΣΠ: Αλήθεια, εσύ σε ποια δυναμική ανήκεις; Ήσουν στη νέα γενιά James Bond, άρα είχατε άλλη δυναμική;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι, εγώ δεν είχα. Εγώ ήμουν ένα θύμα του Μποντ η αλήθεια είναι και με μεγάλη μου τιμή και χαρά. Αλλά όπως μου είπε ο πατέρας μου, όταν του είπα ότι θα παίξω σε ταινία Μποντ, ο οποίος επειδή είναι μεγάλος ενθουσιάστηκε, γιατί πίστευε ότι θα παίξω με τον Σον Κόνερι και του είπα «Δεν είναι πια αυτός, είναι κάποιος άλλος». Οπότε αν δεν είναι αυτός, δεν έχει καμία αξία για το σπίτι των Σωτηρόπουλων και μου λέει «Και τι ρόλος είναι κορίτσι μου;». Του λέω «Δεν είναι κάτι μεγάλο, είναι ο πιο μικρός ρόλος, το τρίτο κορίτσι που είναι πάντα στην αρχή αλλά είναι και το πρώτο κορίτσι που δεν πεθαίνει, είναι μια ερωτική σκηνή βασικά» και μου απαντάει «Δεν πειράζει κορίτσι μου, καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή».
ΣΠ: Θεωρώ, μιας και μιλάμε για τον πόνο της γυναίκας, ότι η ταινία σας πραγματεύεται πολύ με το «θα γίνω η μάνα μου» έναν φόβο. Ένιωσα δηλαδή πολύ, έναν φόβο μας, όλων μας μην γίνουμε αυτά που φοβόμαστε και μην μας συμπαρασύρει ένα ποτάμι αυτού του γαμημένου του νόμου του Μέρφι, που όταν ξεκινάει κάτι στραβά θα σε συμπαρασύρει.
Τόνια Σωτηροπούλου: Είναι ένα ντόμινο ναι. Είμαστε όμως όλοι άνθρωποι και πιστεύω ότι η Μαρία-Αλίκη, ο κεντρικός χαρακτήρας δεν έχει να κάνει ούτε με το ότι είναι γυναίκα, ούτε με την ιδιότητά της, ούτε με τις επιλογές της. Γιατί όπου κι αν είσαι όποιος κι αν είσαι, πάντα σκέφτεσαι ότι αν είχα κάνει αυτή την επιλογή τι θα είχε γίνει. Αν είχα κάνει αυτό διαφορετικά θα είχε γίνει αυτό. Είναι στη φύση του ανθρώπου, θεωρώ, για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, να μην επαναπαυόμαστε και να μην λέμε «Τώρα είναι αρκετά, τα έχω όλα». Πάντα κάπως συνεχίζεις και ταλαιπωρείς τον εαυτό σου και σκέφτεσαι.
Επίσης, φροϋδικά και ψυχαναλυτικά όσο κι αν θέλουμε να μην είμαστε οι γονείς μας, γινόμαστε οι γονείς μας, ένα εξελιγμένο είδος. Ναι, ο κάθε άνθρωπος είναι αυτόφωτος και αυτόνομος και έχει τις δικές του περιοριστικές πεποιθήσεις σίγουρα και έχει την ευκαιρία να αλλάξει τα πράγματα προς το καλύτερο ή προς μια άλλη κατεύθυνση. Πιστεύω ότι ο τρόπος που μεγαλώνουμε και οι πληροφορίες που παίρνουμε είναι αυτά που μας σχηματοποιούν σε ένα βαθμό. Κι εγώ φοβάμαι να μην γίνω η μητέρα μου, η οποία είναι ένας υπέροχος άνθρωπος, αλλά έχει κάνει κάποιες επιλογές στη ζωή της, επειδή είναι και μια άλλη γενιά, που εγώ θα ήθελα να να μην πέσω σε αυτή τη «λακούβα».
ΣΠ: Υποτίθεται ότι είμαστε τα εξελιγμένα μοντέλα, αν εμείς δεν αλλάξουμε την κατάσταση, ποιος θα την αλλάξει;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ακριβώς, και σε σχέση με τον Νόμο του Μέρφυ που είπες πριν ότι αν γίνει κάτι πάνε όλα ντόμινο, νομίζω ότι αυτό γίνεται γιατί έτσι έρχεται η αλλαγή. Εννοώ ότι κάπως η ζωή κάνει κύκλους και πραγματικά πολλές φορές πρέπει να καταστραφούν τα πάντα για να μπορεί να ξαναχτιστεί κάτι από την αρχή.
ΣΠ: Εσύ πως λειτουργείς; Έχει τύχει στη ζωή σου να λειτουργήσεις ως φοίνικας και ν’ αναγεννηθείς από την στάχτη σου;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι, αρκετές φορές έχει συμβεί. Μεγαλώνοντας και για να προστατεύεις καλύτερα τον εαυτό σου, ξέρεις και τα όριά σου, οπότε το τέλος των πραγμάτων της κάθε κατάστασης δεν είναι τόσο επίπονο συνήθως. Τουλάχιστον για μένα, δεν μπορώ να μιλήσω για όλους τους ανθρώπους, αλλά σε σχέση με τα 20 κάτι μου και κάτι ολοκαυτώματα που έχω κάνει στη ζωή μου από την εφηβεία μου μέχρι τα 28 – 30 πλέον δεν ισχύει αυτό. Είναι όλα πιο βατά και υπάρχει και ένα πρόγραμμα για μένα από πίσω, δηλαδή ότι αυτό θα τελειώσει, θα τελειώσει με έναν τρόπο όμως, στον οποίο δεν χρειάζεται να γίνει «χαμός». Είναι λίγο πιο ήπιων τόνων οι αλλαγές. Το μόνο που δεν μπορείς να κοντρολάρεις σε σχέση με το πώς μπορεί να σε συντρίψει κάτι, είναι προφανώς ο θάνατος ενός πολύ αγαπημένου σου ανθρώπου που είναι και μέσα στη ζωή να το βιώσουμε. Ψυχαναλυτικά και πάλι κυρίως από τους γονείς μας, γιατί αν είναι το time line σωστό, έτσι όπως είναι ο μέσος όρος, πρώτα θα φύγουν οι γονείς μας και μετά εμείς.
ΣΠ: Και μετά είναι και το εγώ μας. Αυτό που μας κάνει να πενθούμε πιο πολύ είναι και το εγώ που δεν μπορούμε να δεχτούμε το φευγιό κάποιου ανθρώπου που αγαπάμε και μας λείπει.
Τόνια Σωτηροπούλου: Βεβαίως, που είναι η απελευθέρωση, είναι το τέλος. Φυσικά είναι το εγώ, αλλά από την άλλη είναι μια πολύ βαθιά θλίψη. Εγώ το σκέφτομαι πολύ συχνά… το σκέφτομαι πολύ για τον σκύλο μου. Δηλαδή με τους γονείς μου, οι οποίοι εύχομαι οι άνθρωποι να είναι πολύ καλά για πολλά χρόνια.
ΣΠ: Θεωρούμε αυτονόητους τους γονείς μας όποτε λέμε ότι δεν θα λήξουν ποτέ.
Τόνια Σωτηροπούλου: Όχι, εγώ το αντιλαμβάνομαι ότι θα λήξουν, γιατί είναι μεγάλης ηλικίας, οπότε είχαμε και θέματα υγείας, αλλά δεν μπορώ. Δεν είναι ότι το έχω αποφασίσει και το έχω συλλάβει, αλλά αυτό στο οποίο έχω άρνηση απόλυτη είναι ο σκύλος μου με τον οποίο είμαστε 14 χρόνια μαζί και ουσιαστικά με έχει μορφοποιήσει σε πολλά πράγματα, γιατί έχω μεγαλώσει μαζί του. Είμαι 37 και την έχω από τα 23 μου.
ΣΠ: Άρα έχει περάσει μαζί σου και τις καταστροφές σου και όλα.
Τόνια Σωτηροπούλου: Εννοείται έχουμε αλλάξει χώρες, έχουμε αλλάξει 11 σπίτια. Γι’ αυτό και καταλαβαίνω και πολύ τη Μαρία-Αλίκη που στο τέλος γίνεται αυτό που γίνεται.
Φωνή ΝΚ: Μιλούσανε για τον χωροχρόνο, για τον φοίνικα που αναγεννάται από τις στάχτες του ή για την Phoenix από τους X-MEN και μπορεί να πιάσανε τα θανατικά μιας και ο θάνατος είναι μια θεματική που αφορά την ταινία ο Νόμος του Μέρφυ μα δεν θα έπρεπε να κάνουν spoiler της ταινίας.
ΣΠ: Ναι Νίκο Κουρή δεν θα κάνουμε σπόιλερ!
Τόνια Σωτηροπούλου: Δεν θα κάνω το σπόιλερ αλλά σκέφτομαι πολλές φορές και το σκέφτομαι μόνο γι’ αυτό το πλάσμα που μπορεί να είναι και πολύ βαθιά εγωιστικό. Ότι όταν έρθει αυτή η στιγμή, εύχομαι μετά από χρόνια που είναι δεκατεσσάρων όμως τώρα. Όλη αυτή την αγάπη που της έχω, τη συγκεκριμένη αγάπη, δεν ξέρω τι να την κάνω που να την διοχετεύσω.
ΣΠ: Μου αρέσει γιατί τα λες πολύ ωραία, τα λες γήινα κι είσαι και μια γυναίκα εσύ που έχεις πάει και παντού. Έχεις πάει στο εξωτερικό, έχεις κάνει casting σκληρά υποθέτω. Αυτό σ’ έχει σκληρύνει, σε έχει κάνει να είσαι ωμή ρεαλίστρια; Έτσι όπως μου τα λες μου βάζεις συναίσθημα στα λόγια σου, αλλά βλέπω από κάτω έναν ωραίο ρεαλισμό, ότι δεν παραμυθιάζεσαι, μολονότι έχεις περάσει από πίστες και σύμπαντα που θα μπορούσες να παραμυθιαστείς.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ε, όχι, ευτυχώς αυτό έγινε πολύ νωρίς. Οπότε ξέρεις όσο πιο ψηλά πηγαίνεις σε κάτι αντίστοιχης κλίμακας τέλος πάντων, μετά το αντίστοιχο όχι, είναι πολύ επίπονο. Και επειδή στο Λονδίνο δραστηριοποιούμαι πάρα πολλά χρόνια, πήγα στα 20 μου κι ακόμα με το ένα πόδι εκεί είμαι και πηγαινοέρχομαι. Έχουν υπάρξει δουλειές και οντισιόν, τις οποίες έκανα και ήθελα πάρα πολύ να πάρω και έφτασα στους δύο ας πούμε. Δεν θέλεις όλα τα πράγματα το ίδιο, αλλά αυτά που θέλεις όταν δεν τα παίρνεις είναι ανατρεπτικά για τη ζωή σου. Υπάρχουν πράγματα που πραγματικά δεν μπορώ να ξεπεράσω εύκολα και με συνθλίβουν, ακόμα συνθλίβομαι. Απλά δεν είναι επειδή έχω την αφέλεια, δεν σκέφτομαι τόσο αγαθά όπως σκεφτόμουν ότι θα γίνει αυτό και θα είναι τόσο ωραία. Σκέφτομαι ότι αυτό το θέλω πολύ. Μακάρι να γίνει. Δεν έγινε. Τα παρατάω όλα και το ζω έντονα όλο αυτό και μετά περνάει μια μέρα και την επόμενη μέρα λέω «Εντάξει, αλλά ας συνεχίσω τώρα τη ζωή μου καλά το έκανα». Οπότε ο χώρος του δράματος για μένα είναι καθαρά εκεί, είναι κάποιες στιγμές που είναι πολύ προσωπικές, αλλά είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα. Πρέπει να έχεις γερό στομάχι, πρέπει να μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου και να καταλαβαίνεις ότι δεν φταις εσύ αν δεν έχεις λάβει κάτι. Η ζωή είναι άδικη πολλές φορές για πολλούς ανθρώπους, αλήθεια είναι αντικειμενικά. Δεν πιστεύω δηλαδή σε αυτό που λένε, ιδίως στο life coaching και NLP από το οποίο έχω περάσει κιόλας, γιατί ήταν μια ωραία εμπειρία μαθαίνεις πράγματα για τον εαυτό σου, αλλά δεν πιστεύω ότι όλα εξαρτώνται από εμάς. Όχι αλλιώς όλοι οι ηθοποιοί θα είχαν Όσκαρ, όλοι το θέλουμε πάρα πολύ.
ΣΠ: Ναι! Ένα manifestation – υπόθεση θα ήταν το Όσκαρ.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ακριβώς, για όλους μας εννοείται και δεν θα ήμασταν τώρα εδώ να μιλάμε. Θα ήμασταν με τα Όσκαρ μας και οι δύο.
ΣΠ: Εγώ θέλω και αστεράτο πλακάκι στο Hollywood Walk of Fame.
Τόνια Σωτηροπούλου: Θα καθόμασταν πάνω στο πλακάκι σου και θα τα λέγαμε ήρεμα κι ωραία.
ΣΠ: Θα λέγαμε για το ποια θα ήτανε η επόμενη μας ταινία.
Τόνια Σωτηροπούλου: Κάτσε να πάρω τον Αλφόνσο.
ΣΠ: Και να του πεις πως έχουμε σκοπό να κάνουμε περήφανους τους Έλληνες και θα λειτουργήσουμε ως πρέσβεις της χώρας μας. Γιατί έχουμε κι αυτή την τάση οι Έλληνες με τους ηθοποιούς μας να μας κάνουν περήφανους στο εξωτερικό. Δηλαδή δεν έπαιξε ρόλο το πόσο μεγάλος ρόλος σου ήταν στον Τζέιμς Μποντ ας πούμε. Ήταν όμως μια Ελληνίδα εκεί, τα παθαίνουμε αυτά τα εμμονικά;
Τόνια Σωτηροπούλου: Είναι ωραίο, ναι.
ΣΠ: Το νιώθεις εσύ αυτό το βάρος, ότι περιμένουν κάτι από σένα οι Έλληνες;
Τόνια Σωτηροπούλου: Όχι και εγώ θαυμάζω πολύ ανθρώπους που κάνουν πράγματα έξω. Έχουν καταφέρει κάτι.
ΣΠ: Είμαστε και μικρή αγορά.
Τόνια Σωτηροπούλου: Πάρα πολύ μικρή αγορά, ναι.
ΣΠ: Κι αυτό που έχεις καταφέρει εσύ θεωρείται και απ’ τα «συλλεκτικά» για τη γενιά σου.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ευχαριστώ πολύ, ήμουν τυχερή.
ΣΠ: Δεν είναι θέμα τύχης, όπως έμαθα από σένα είναι και θέμα…
Τόνια Σωτηροπούλου: Πολύ σκληρής δουλειάς εννοείται.
ΣΠ: Κόπου, πείσματος, διαβάσματος γιατί ας πούμε πριν μου είπες για τον ρόλο ότι έκανες μελέτη ενώ έπαιζες μια Ντεζιρέ που θα μπορούσες απλά να κάνεις ένα scroll στα social media ή στην τηλεόραση να δεις τις περσόνες αυτές.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι, εντάξει, το έκανα κι αυτό, αλλά όλα θέλουν τον χρόνο τους και την αφοσίωσή τους. Απλά εντάξει, αντικειμενικά στα 23 μου σε αυτό που έκανα στο Skyfall απλά ήμουν πολύ τυχερή μέσα σε ένα κάστινγκ προφανώς.
ΣΠ: Δεν είναι ο Bond έχεις κάνει άλλες ταινίες.
Τόνια Σωτηροπούλου: Έχω κάνει ταινίες στο εξωτερικό και δεν είναι και το αγαπημένο μου το Bond.
ΣΠ: Εγώ το λέω για να το χρησιμοποιήσω εναντίον σου τελείως, γιατί κάνεις μια προσπάθεια και γενικά εγώ έχω και ένα θέμα με τις όμορφες γυναίκες που τις αντιμετωπίζουν όλοι σαν ή απόμακρο πλάσμα ή σαν «κάτι».
Τόνια Σωτηροπούλου: Ξέρεις το type cast στη δουλειά μας είναι δύσκολο. Το βλέπω δηλαδή και από ό,τι οντισιόν παίρνω από το εξωτερικό, εννιά στις δέκα οντισιόν είναι mediterranean beauty. Αυτό που αλλάζει είναι το 20-30 και τώρα είναι το age range 35- 45 ας πούμε. Οπότε αυτό σε εγκλωβίζει αλλά από την πλευρά σου, χρειάζεται να χτυπάς πόρτες και φυσικά πάνω απ όλα να λες όχι σε πράγματα τα οποία είναι μία από τα ίδια. Γιατί όσο χαρισματικός κι αν είσαι ή όσο κι αν θέλεις να δουλέψεις πάνω σε κάτι άλλο, εάν δεν πιέσεις τον εαυτό σου να πας προς αυτή την κατεύθυνση, δεν θα το δεις, δεν θα γίνει. Εγώ πάντα έτσι λειτουργώ, δηλαδή και με τον Άγγελο (Φραντζή) π.χ. και με σκηνοθέτες που θαυμάζω και αγαπώ και είναι φίλοι μου, γίνανε φίλοι μου. Πήγα και είπα «Σε θαυμάζω πάρα πολύ, μου αρέσει πολύ το έργο σου, έχε με υπ’ όψιν σου». Καλά τον Κεκάτο τον «διέλυσα». Ήμουν σε φάση θα δουλέψεις μαζί μου, δεν υπάρχει καμία περίπτωση και μου λέει «Θα το κάνω, αλλά θα σε εκδικηθώ». Οπότε είναι πολύ ωραίο όταν σου δίνονται τέτοιες ευκαιρίες, όπως ένας ρόλος σαν αυτόν που έκανα στο Milky Way ή αντίστοιχα η Ντεζιρέ και ο δεύτερος ρόλος που είμαι υποδυόμενη έναν άνθρωπο μέσα σε έναν άλλο άνθρωπο. Απλά πρέπει να το ζητήσεις, να μην επαναπαύεσαι. Το πιο εύκολο πράγμα εάν κάπως τα πας λίγο καλά, επειδή είμαστε πολύ μικρή αγορά και σου ανοιχτεί μια πόρτα τηλεόρασης, είναι να λες ναι και να κάνεις για 3 – 4 χρόνια σίριαλ.
ΣΠ: Μέχρι να σε «ξεζουμίσουν» ουσιαστικά.
Τόνια Σωτηροπούλου: Δεν φταίνε αυτοί όμως.
ΣΠ: Άμα κάνεις με επιτυχία έναν ρόλο μιας μαμάς, ξέρω γω, νέας… από κει και πέρα θα σε ζητάνε ως η όμορφη νέα μαμά. Δεν υπάρχει μια παγίδα σ’ όλο αυτό;
Τόνια Σωτηροπούλου: Υπάρχει ναι. Από την άλλη, επειδή είναι και πολύ λίγος ο χρόνος συνήθως και είμαστε και πάρα πολλοί και είναι συγκεκριμένα πράγματα που βασίζονται σε ένα σενάριο ή ανάλυση χαρακτήρων, συνήθως πάμε με το προφανές το τι θα κάνεις εσύ με αυτό το προφανές είναι καθαρά προσωπική σου επιλογή και ευθύνη.
ΣΠ: Μιας που μιλάμε για εγκλωβισμό ρόλων. Νιώθεις εγκλωβισμένη που στο μυαλό των περισσοτέρων θεωρώ ότι σε έχουν για την κινηματογραφική Τόνια Σωτηροπούλου και έχεις κάνει και κάποια σίριαλ, ενώ έχεις κάνει και θέατρο.
Τόνια Σωτηροπούλου: Μακάρι να με έχουν για την κινηματογραφική. Όχι, Θέλω να είμαι εγκλωβισμένη σε αυτό.
ΣΠ: Από παιδί ήσουν έτσι, σου άρεσε το σινεμά;
Τόνια Σωτηροπούλου: Μ’ αρέσει πάρα πολύ ο κινηματογράφος, όλη η διαδικασία, εγώ στην πραγματικότητα παραγωγός είμαι κατά λάθος βρέθηκα μπροστά, έτσι λένε και άνθρωποι που με ξέρουν από τον χώρο. Το αγαπώ πολύ και θέλω να το κάνω για πάντα και μπορεί να μην παίζω για πάντα, αλλά εννοώ ότι η όλη διαδικασία, η διαστροφή τού να βρεις λεφτά για να κάνεις μια ταινία, το πώς μπορεί να συνυπάρξει κάτι με κάτι άλλο. Για μένα κάθε ταινία είναι σαν ένα παιδί που γεννιέται, το οποίο ζει στον χρόνο. Αυτό το κάνει μόνο το σινεμά και η μουσική και το θέατρο και είναι σπουδαίο. Υπάρχουν και πολύ σπουδαίες σειρές, ας πούμε στην τηλεόραση και σε πλατφόρμες και τώρα η ποιότητα είναι πραγματικά αξεπέραστη, αλλά έχει να κάνει με το ταξίδι που σου αρέσει και πώς το κάνεις.
Φωνή ΝΚ: Ο Στέλιος σκέφτηκε να κάνει κι ένα ταξίδι στα παιδικά χρόνια της Τόνιας, έτσι κι αλλιώς πατρίδα μας είναι τα παιδικά μας χρόνια.
ΣΠ: Πες μου, ποια ήταν η σειρά που κόλλαγες όταν ήσουν μικρή;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ήτανε τα Friends που είναι iconic σειρά.
ΣΠ: Η ταινία που όταν την είδες είπες «αυτό είναι, θέλω να γίνω ηθοποιός»;
Τόνια Σωτηροπούλου: Λοιπόν, είναι κάτι πολύ «ανώμαλο» αυτό που θα πω, γιατί την είδα πάρα πολύ μικρή και φυσικά δεν κατάλαβα τίποτα, αλλά είχα δει την Μπλε του Κισλόφσκι, η οποία έπαιζε στην ΕΡΤ.
ΣΠ: Αυτά τα λάθη της ΕΡΤ που πολλοί είδαμε διαμάντια από μικρή ηλικία καταλάθος.
Τόνια Σωτηροπούλου: Γενικότερα εμένα με πηγαίνανε σινεμά και θέατρο, αλλά σκάλωσα. Έλεγα τι είναι αυτό που δεν καταλαβαίνω ότι είναι, αλλά μ αρέσει πάρα πολύ. Οπότε άρχισα από μικρή κάπως να βλέπω ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Πήγαινα δηλαδή στο βιντεοκλάμπ και ξέρεις διάβαζα λίγο περιλήψεις και έπαιρνα τις κασέτες και έβλεπα. Και δεν έχω δει άλλα πράγματα που είναι αριστουργήματα, ας πούμε δεν έχω δει ποτέ Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, δεν έχω δει ποτέ τον Πόλεμο των Άστρων.
Ξέρεις έβλεπα Απαράδεκτους μου άρεσαν πάρα πολύ. Είχαμε ωραία τηλεόραση ακόμα και τα παιδικά, Του κουτιού τα παραμύθια τα λάτρευα. Μπόλεκ και Λόλεκ, Ο θησαυρός της Βαγίας, υπέροχο και Καμπαμαρού. Περάσαμε ωραία παιδικά χρόνια και αθώα κι επίσης είχαμε και αυτό με τον χώρο έξω, με τις αλάνες. Δηλαδή εγώ έπαιζα στη γειτονιά μπάλα, το βράδυ έβγαιναν από το μπαλκόνι και λέγανε «πέντε λεπτά ακόμα!». Δεν είχε κανένας μας ρολόι αλλά τα πέντε λεπτά ξέρεις, μπορεί να ήταν και μία ώρα. Ούτε η μάνα ήξερε και μετά έβγαινε κι έλεγε «Άργησες» και έλεγες «ε, συγγνώμη», ενώ δεν είχε κανένας ρολόγια να δει πότε είναι τα πέντε λεπτά. Είναι πολύ όμορφο και λυπάμαι πάρα πολύ που η νέα γενιά, ενώ θεωρώ ότι είναι σπουδαία και έχει τρομερό potential, δεν το ζει αυτό.
ΣΠ: Τα έχουμε φοβίσει, τα έχουμε μαζέψει. Πιστεύω ότι έχουν και έναν θυμό γιατί είναι περιθωριοποιημένα κι αυτά.
Τόνια Σωτηροπούλου: Παλιά υπήρχε ένας κόπος γύρω από τα πράγματα σε σχέση με το να μπορείς να περισυλλέξεις την οποιαδήποτε πληροφορία. Ακόμα και το ότι έπρεπε να βρεις στο λεξικό τι σημαίνει η τάδε λέξη και να ανοίξεις ένα βιβλίο και να το ψάξεις. Όλη αυτή η έρευνα που τώρα φυσικά δεν υπάρχει, γιατί έχουν τρομερή πρόσβαση στην πληροφορία τελικά, ενώ διευκολύνει σίγουρα τη ζωή, ταυτόχρονα σε κάνει πολύ μοναχικό, γιατί ζεις με μια προέκταση χεριού που είναι ένα κινητό. Ζεις μπροστά σε μια τηλεόραση, είναι πολύ διαφορετικό το πώς λειτουργεί πλέον ο εγκέφαλός μας και αυτό με θλίβει.
Φωνή ΝΚ: Ο Στέλιος σκέφτηκε κάτι που πολύ ποιητικό το θεώρησε «οι άνθρωποι πια, αντίς να δίνουν τα χέρια τους βαστάνε κινητά. Αντίς αντάμα να περπατάνε πιασμένοι χέρι χέρι, πιάνουνε τα κινητά βαδίζοντας μοναχικά».
Τόνια Σωτηροπούλου: Έχει απόλυτο δίκιο. Ιδίως αυτά τα κινητά που είναι και ακριβώς το μέγεθος του χεριού μας. Είναι πολύ ωραίο αυτό που σκέφτηκες.
ΣΠ: Ακούς τη σκέψη του Νίκου Κουρή;
Τόνια Σωτηροπούλου: Κουρή ακούς;
Φωνή ΝΚ: Φυσικά και ακούω! Στο σύμπαν μου είστε άλλωστε μα δεν παρεμβαίνω, συνεχίστε μην ενοχλείστε, για το σπικάζ της συνέντευξης είμαι μόνο εδώ. Ο Στέλιος με την Τόνια συνέχισαν την κουβέντα τους πίνοντας εκεί καφέ κι εκείνος λεμονάδα με τζίντζερ. Με το που κατάπιε τη γουλιά του της δήλωσε με ύφος κριτικού περισπούδαστου.
ΣΠ: Συμμετέχεις σε μια ταινία, η οποία για μένα είναι άμεσα καλτ. Ειδικά η χορογραφία στο τέλος – υποσχεθήκαμε στη φωνή του Νίκου Κουρή να μην προδώσουμε αλλά – για μένα η χορογραφία και το τραγούδι ήτανε όνειρο. Με πήγε σε αυτές τις φάσεις του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που το κάνει όμως instant cult στο σήμερα. Συν ότι παίζει να είναι και η πρώτη ελληνική ταινία πολυσύμπαντος που πραγματεύεται έτσι με τον χωροχρόνο και φυσικά στα μεγάλα συν είναι αυτά τα μονοπλάνα του Άγγελου Φραντζή. Φοβερή η τεχνική του.
Τόνια Σωτηροπούλου: Πραγματικά είναι μια πολύ διαφορετική ταινία όντως, και είμαι πάρα πολύ τυχερή που είμαι κομμάτι αυτής. Και είχε φοβερές δυσκολίες τις οποίες δεν τις καταλαβαίναμε στο γύρισμα. Τώρα που την βλέπεις ολοκληρωμένη, λες αρχικά «πώς το έκανες αυτό Άγγελε; Μπράβο». Επίσης, η διαδικασία του μονοπλάνου είναι μαγική και ως ηθοποιός όταν είσαι στο γύρισμα δεν μπορείς να καταλάβεις για ποιο λόγο αυτός ο άνθρωπος θέλει τόσο πολύ να πατήσεις το πόδι σου στο συγκεκριμένο εκατοστό και όχι λίγο πριν. Και έλεγες «ντάξει μωρέ και λίγο πιο κει», αλλά τώρα…
ΣΠ: Νίκο Κουρή εσύ χόρεψες πάρα πολύ καλά πάντως.
Τόνια Σωτηροπούλου: Εκτός από τον Κουρή, την Κάτια και κάποιους που ψιλοσκαμπάζουν, αλλά οι υπόλοιποι… Θέλω να πεις Στέλιο Παρρή στον Νίκο Κουρή να δώσει κάποιος ένα βραβείο στον Λάμπη για το μοντάζ, γιατί πιστεύω ότι του έβγαλε τα μάτια αυτή η σκηνή για να μπορέσει να μας συνδέσει και να μας βρει όλους. Του λέω «μπράβο Πώς το έκανες»; Μου λέει «άσε δεν θες να ξέρεις, δεν θες να ξέρεις». Οπότε ναι, σινεμά κάνουμε, όλα φτιάχνονται.
ΣΠ: Αυτό είναι το ωραίο και τώρα αρχίζω και καταλαβαίνω γιατί εσύ προτιμάς και τον κόσμο του σινεμά, αρχίζω να μπαίνω λίγο στο δικό σου σύμπαν.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι, γιατί με κάνει να φαίνομαι σαν να χορεύω, σαν να τραγουδάω. Μπορώ να παραπλανήσω που είναι και στοιχείο των ηθοποιών αυτό, δεν εννοώ ότι υποκρινόμαστε στη ζωή μας. Εννοώ ότι καλούμαστε σε δουλειές που είναι να κάνουμε, όταν θέλεις να πάρεις και υπάρχει σωστό κάστινγκ, πρέπει να κάνεις ξιφασκία. Εννοείται ότι κάνω ξιφασκία. Έχω τέσσερα μετάλλια Ολυμπιακά. Μετά πας ας πούμε στο casting και λες κάνω ξιφασκία, αλλά δεν ήμουν και η καλύτερη της τάξης. Οπότε προσπαθείς μέσα σε δύο μέρες να το κάνεις.
ΣΠ: Μου θυμίζεις τώρα τη λογική του κάστινγκ του Τζόι από το σύμπαν των “Friends”.
Τόνια Σωτηροπούλου: Εντελώς! Γαλλικά ξέρω ναι «μπλα τι μπλού, μπλάου». Η αλήθεια είναι ότι στην ταινία Berberian Sound Studio δεν ξέρω αν το έχεις δει.
ΣΠ: Ναι. Εκεί σε παραδέχτηκα κιόλας να σου πω την αλήθεια. Είπα τελικά είναι δυνατή ηθοποιός.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ευχαριστώ πάρα πολύ. Εντάξει, εμένα είναι αγαπημένη μου δουλειά και αγαπημένος μου σκηνοθέτης ο Peter Strickland, τον λατρεύω και ως άνθρωπο, αλλά ήταν για Ιταλίδα ο ρόλος και μου λένε έχει δύο σελίδες που είναι στα ιταλικά. Λέω μιλάω ιταλικά. Δεν ήξερα καμία λέξη, μου βγήκανε τα μάτια. Είχα τρεις μέρες μπροστά μου πριν την οντισιόν και πήρα ένα φίλο μου Ιταλό. Του λέω «θα μου τα ηχογραφήσεις όλα» και τα έμαθα παπαγαλία, όλα για την οντισιόν, μετά έμαθα και έπαιξα κιόλας πάνω σε αυτό.
ΣΠ: Στις πανελλήνιες ήσουν καλή;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι, ήμουν καλή μαθήτρια σε αυτά που μου αρέσανε. Μου άρεσε η θεωρητική κατεύθυνση γενικά, οπότε ήμουν καλή σε ιστορία, λογοτεχνία, έκθεση, αρχαία. Σιχαινόμουν πάρα πολύ τα μαθηματικά, φυσική, χημεία.
ΣΠ: Δεν ήσουν το φυτό της τάξης όμως.
Τόνια Σωτηροπούλου: Όχι, όχι, δεν ήμουν.
ΣΠ: Έκανες πάρτι παιδικά;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι.
ΣΠ: Στα πάρτι σου καλούσες το φυτό της τάξης;
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι.
ΣΠ: Άρα όλες σου τις συμμαθήτριες τις είχες καλέσει.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ναι έκανα πολύ mingle αναμείγνυα τις παρέες γενικά.
ΣΠ: Όσοι δείτε τον Νόμο του Μέρφυ θα καταλάβετε, γιατί τα ρωτάω αυτά.
Τόνια Σωτηροπούλου: Ακριβώς. Όχι, νομίζω ότι δεν έχει κάποιος να με εκδικηθεί για κάτι τέτοιο. Εύχομαι.
ΣΠ: Έχεις ακούσει στη ζωή σου Μπράβο!
Τόνια Σωτηροπούλου: Έχω ακούσει κάποια μπράβο, όχι όσα θα ήθελα. Εσύ;
ΣΠ: Ναι, έχω ακούσει παράπονο δεν έχω, αλλά όχι όσα θα ήθελα και ’γώ. Απλά ξέρεις τι γίνεται με τα μπράβο; Είναι να σου τα λένε την κατάλληλη στιγμή. Δηλαδή ας πούμε εσύ τώρα ήσουν στην πρεμιέρα της ταινίας. Ήθελες να σου πουν τα μπράβο εκείνη την ώρα ή ήθελες να τ’ ακούσεις τα μπράβο μετά που θα να είναι ζυμωμένες σκέψεις κι όχι παρορμήσεις;
Τόνια Σωτηροπούλου: Όλα και τα δύο. Και είναι πολύ ωραίο, όταν καταλαβαίνεις ότι ο άλλος το λέει με ειλικρίνεια. Γιατί υπάρχουν και πολλά μπράβο που έχω ακούσει, τα οποία δεν είναι ανάλογα. Εννοώ ότι καταλαβαίνω, έχω αίσθηση. Δεν είναι ότι δεν έχω καμία αίσθηση της πραγματικότητας delulu εντελώς.
ΣΠ: Γενικά έχεις να ευχαριστήσεις κάποιον για αυτή τη συμμετοχή σου πέρα από την καλή σου τύχη και τη δουλειά που έχεις ρίξει για να μπορείς να είσαι αυτή που είσαι.
Τόνια Σωτηροπούλου: Έχω να Ευχαριστήσω πάνω από όλα εννοείται τον Άγγελο, ο οποίος είναι ένας πολύ σπουδαίος σκηνοθέτης και είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος. Είναι ένας καταπληκτικός φίλος και είναι και μαγικός ο τρόπος που δουλεύει. Γιατί για μένα οι μήνες πριν ξεκινήσουμε την ταινία, οι πρόβες ήταν σχεδόν σαν να πηγαίνω σε μια καινούργια σχολή υποκριτικής. Με έμαθε πάλι να επαναπροσδιορίζομαι ως ηθοποιός και να μαθαίνω τα πράγματα με έναν πολύ διαφορετικό τρόπο, την προσέγγιση των χαρακτήρων. Από την ανάλυση μέχρι το πώς μπορείς να κάνεις κάτι δικό σου.
Είναι σχολείο πάνω από όλα για μένα, μου έδωσε αυτό το δώρο πέρα από την ταινία που είναι το προφανές. Αυτόν τον υπέροχο ρόλο που θα μείνει στην ιστορία αυτή η ταινία και είμαι κομμάτι αυτού και θέλω να ευχαριστήσω από καρδιάς την Κάτια Γκουλιώνη, την οποία λατρεύω και θαυμάζω πάρα πολύ και θεωρώ ότι είναι η καλύτερη ηθοποιός της γενιάς μου και ήθελα πάντα να παίξω απέναντί της και επίσης με έμαθε πολλά. Αισθάνομαι πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη και στην Κατερίνα Μπέη που είναι η συν-σεναριογράφος και είναι φίλη μου πάρα πολλά χρόνια. Με αντέχει 20 χρόνια η Κατερίνα, είναι μια οικογένεια ανθρώπων, αυτή που τους θεωρώ οικογένειά μου και είμαι πολύ τυχερή που δουλεύω με την οικογένειά μου.
ΣΠ: Σεναριακά, μιας που το αναφέραμε, πιστεύεις ότι αυτή η ταινία θα κάνει ένα κλικ στον Έλληνα θεατή όταν την δει; Επειδή παίζει με το θυμικό μας, παίζει με τους φόβους μας;
Τόνια Σωτηροπούλου: Επειδή αντικατοπτρίζει όλα όσα αισθανόμαστε, όλα όσα βιώνουμε στην πραγματικότητά μας κι ας είναι διαφορετική συνθήκη, τους φόβους μας, την κάθαρση. Είναι απολύτως τωρινή και είναι μια πολύ βαθιά ψυχαναλυτική ταινία που σε κάνει να καταλαβαίνεις πολλά για τον εαυτό σου και πάνω από όλα σε κάνει να αισθάνεσαι καλά με αυτό που είσαι, γιατί αισθάνεσαι πως όλοι τελικά το ίδιο είμαστε. Εγώ αυτό αντιλαμβάνομαι ότι όλοι τα ίδια περνάμε και τελικά η ευτυχία και η κατάκτηση δεν είναι στο μετά, δεν είναι σε αυτό που θα μπορούσες να αλλάξεις. Είναι στο να μπορείς να είσαι ευχαριστημένος με το τώρα και με αυτό που έχεις και να είσαι παρών στη στιγμή που είναι το πιο δύσκολο πράγμα. Γιατί από την ώρα που ανοίγουμε τα μάτια μας μέχρι το βράδυ που τα κλείνουμε, πάντα τρέχουμε στο τι πρέπει να κάνω αύριο, τι πρέπει να πληρώσω αύριο, πώς θα φτάσω εκεί και τι έγινε εχθές; Και χάνουμε ουσιαστικά πολύτιμο χρόνο που είναι το τώρα, είναι η παύση. Προσπαθώ να κυνηγάω την παύση και να την επιβάλλω στον εαυτό μου, γιατί είναι πολύ σπουδαίο δώρο και δεν το έχουμε όλοι.
ΣΠ: Την πολυτέλεια αυτή της παύσης.
Τόνια Σωτηροπούλου: Είναι πολύ μεγάλη πολυτέλεια το να είσαι παρών και να ανοίγεις τα μάτια σου το πρωί και να λες ρε ’σύ ζω και αναπνέω. Το καταλαβαίνουμε μόνο όταν κάτι πάθουμε με την υγεία μας, κάτι συμβεί. Είναι πολύ μεγάλο δώρο το ότι ξεκινάει μια καινούργια μέρα και μπορείς να κάνεις οτιδήποτε θέλεις με αυτό κι όταν είσαι στο παρόν που είναι και το resolution της ταινίας για μένα και είναι αυτό που φαίνεται και στο τέλος. Είναι πραγματική ευτυχία και ολότητα. Δεν είναι κάτι που μπορούν να μας δώσουν οι άλλοι, είναι κάτι που μπορούμε να βρούμε μόνοι μας, αυτό πιστεύω.
Φωνή ΝΚ: Ο Στέλιος έχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου πια με την απολαυστική και γεμάτη προβληματισμούς συζήτηση με την Τόνια, συλλογίστηκε κάτι άλλο βαρύγδουπο. Πως το μόνο πράγμα που μας ανήκει τελικά είναι ο χρόνος μας. Τίποτα άλλο δεν έχουμε να διαχειριστούμε, οπότε καλό είναι να τον χρησιμοποιούμε προς όφελός μας.
Τόνια Σωτηροπούλου: Έχει πολύ δίκιο, είναι ακριβώς αυτό. Δεν έχω να προσθέσω κάτι πάνω σ’ αυτό Νίκο Κουρή. Αυτό είναι.
Φωνή ΝΚ: Υπηρετώντας τους νόμους του σύμπαντος που επιβάλουν όλα τα ωραία να τελειώνουν κάποτε, το τέλος τους βρίσκει να συνειδητοποιούν σχεδόν απότομα ότι ο κοινός τους χρόνος στον χωροχρόνο του σύμπαντος μας τελειώνει.
ΣΠ: Σ’ ευχαριστούμε Νίκο Κουρή μου για την υπενθύμιση και το σπικάζ.
Τόνια Σωτηροπούλου: Νίκο Κουρή σε ευχαριστούμε. Σ’ ευχαριστούμε κι εσένα Στέλιο Παρρή.
ΣΠ: Είμαστε χαρακτήρες του Νίκου Κουρή τελικά όλοι.
Τόνια Σωτηροπούλου: Πιστεύω ότι όλοι είμαστε χαρακτήρες του Νίκου Κουρή και είναι καθοδηγούμενη η ζωή από τον Νίκο Κουρή και μόνο.
ΣΠ: Δηλώνουμε Κουρήτες.
Τόνια Σωτηροπούλου: Εγώ είμαι Κουρήτισσα.
ΣΠ: Καλή συνέχεια να έχουμε συντρόφισσα κουρήτισσα.
Τόνια Σωτηροπούλου: Καλή συνέχεια να έχουμε σύντροφε κουρήτη.
Φωνή ΝΚ: Είπανε τα σοβαρά τους, κάνανε και τα αστεία τους, χάρηκαν που γνωριστήκανε και χώρισαν οι δρόμοι τους ίσαμε το σύμπαν με τα πολυσυμπαντικά γεγονότα του, τους κάνει ν’ ανταμώσουν ξανά, σε κάποιο άλλο γειτονικό σύμπαν του πολυσύμπαντος.
ΣΠ: Μπορώ Νίκο Κουρή μου να κλείσω εγώ το άρθρο τουλάχιστον; Έχω και νεύρα είμαι νηστικός από το πρωί.
Φωνή ΝΚ: Παρακαλώ. Μα αλήθεια Στέλιο Παρρή έχεις να προσθέσεις κάτι ακόμα;
ΣΠ: Η αλήθεια είναι πως όχι Νίκο Κουρή, η Τόνια Σωτηροπούλου με κάλυψε και μου αποκάλυψε το δικό της σύμπαν, οτιδήποτε άλλο και να γράψω θα ‘ναι περιττό.
Φωνή ΝΚ: Οπότε το κλείνουμε το άρθρο Στέλιο Παρρή;
ΣΠ: Κλείσ’ το Νίκο Κουρή και το άρθρο και το σύμπαν και το πολυσύμπαν και παίξε με τους νόμους των πιθανοτήτων, τους χωροχρόνους, τις παράλληλες διαστάσεις και τον Νόμο του Μέρφυ. Κάνε και σναπ τα δάχτυλα σου ωσάν άλλος Thanos της Marvel θα το δεχτώ, έτσι κι αλλιώς στο σύμπαν σου ήμασταν φιλοξενούμενοι τόση ώρα. Το μόνο που θέλω να προσθέσω κλείνοντας που είναι πολύ σημαντικό είναι ότι…
Φωνή ΝΚ: Ο Νίκος Κουρής έκανε μπλινκ με τα μάτια του κι όχι σναπ τα δάχτυλα του όπως ο Thanos. Άνοιξε τα μάτια του, έξυσε το κεφάλι του συνεχίζοντας να διαβάζει το σενάριο της ταινίας ο Νόμος του Μέρφυ που του είχε στείλει ο Άγγελος Φραντζής. Είχε αποφασίσει πως θα συμμετέχει στην καινούργια του κινηματογραφική ταινία.
