Ααεικίνητη εικαστικός και παράλληλα ιδρύτρια της ΜΚΟ ΤΗΕ ΤΕΛΟΣ SOCIETY, με επίκεντρο την πολιτιστική μελέτη στον χώρο της τέχνης στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια, την ευρύτερη Μεσόγειο και Μέση Ανατολή. Για τη Γεωργία Κοτρέτσος, η πολυτέλεια στον χώρο της έγκειται στην ποιότητα και την ευαισθησία των ανθρώπων που συνεργάζεται, που συνεπάγεται με ένα χρονικά άρτιο ταίριασμα, που αυτόματα μας καθιστά μάρτυρες θαυματοποιών επί το έργον.
Ξεδιπλώνοντας κομμάτι-κομμάτι το ψηφιδωτό του έργου της ΤΗΕ ΤΕΛΟΣ SOCIETY, που δρα στο πεδίο της έρευνας και της καταγραφής από το 2019, επισημαίνει ότι «Η ΤΤS είναι μια πρακτική που ταξιδεύει και συνεργάζεται με τοπικούς φορείς και πολίτες στην περιφέρεια και το εξωτερικό.», όπως ακριβώς συνέβη στη δράση «Σμιλεύοντας το Αρνητικό» με τους τόπους της Τήνου, της Εύβοιας και της Λέσβου να λειτουργούν σαν οδηγοί.
Με το βλέμμα σε αυτή τη χρονιά «επιλέγει» σχεδόν αποκλειστικά συνεργατικά και πολυεπίπεδα πρότζεκτ, «μοναστηριακή προσήλωση», διατηρώντας ψηλά την σκόπιμη καυστικότητα που εκπέμπουν τα έργα της, ενώ καταλήγει στο «Ουδέν επικινδυνότερο της σταθερότητας στην τέχνη, τη ζωή και ούτω καθεξής».
Το 2019 ιδρύετε την ΜΚΟ ΤΗΕ ΤΕΛΟΣ SOCIETY. Ποια είναι η αποστολή της; Δύο χρόνια μετά, είστε ικανοποιημένη με όσα έχετε υλοποιήσει στο πεδίο της έρευνας και της καταγραφής;
Πράγματι, το 2019 ίδρυσα την THE ΤΕΛΟΣ SOCIETY, Arts & Culture Research Lab Observatorium (TTS), η οποία εδρεύει στα Νότια Προάστια. Η ΤΤS στηρίζεται αποκλειστικά από ιδιώτες, επιχορηγήσεις φορέων και εμένα προσωπικά. Εν ολίγοις, τo 2019 αποφάσισα να ζήσω κι εγώ επικίνδυνα. Έχοντας όμως συνοδοιπόρους τον οικονομικό και νομικό σύμβουλο της ΤΤS, έχω διασφαλίσει τις επιθυμητές συνθήκες που απαιτούνται για την υλοποίηση του προγράμματος της και γαλήνιο βραδινό ύπνο.
Σκοπός της TTS είναι να συνδράμει στην πολιτιστική μελέτη στον χώρο της τέχνης μιας πολύ συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής, αυτή της Ελλάδας, των Βαλκανίων, της ευρύτερης Μεσογείου και Μέσης Ανατολής. Η ΤΤS είναι προέκταση μιας προσωπικής πρακτικής – της μελέτης και καταγραφής αξιόλογων και πολύτιμων ευρημάτων στο χώρο της σύγχρονης τέχνης. Τα χαρακτηριστικά που καθιστούν κάτι πολύτιμο στην προκειμένη περίπτωση είναι ότι μας μαθαίνει κάτι για το αντικείμενό μας, μας ανοίγει ορίζοντες, μας δίνει θάρρος, σπάει το φράγμα του φόβου και της αβεβαιότητας μέσω της εξωστρέφειας πέρα από τα όρια εδραιωμένων θεσμών.
Η αποστολή της ΤΤS είναι να φέρει στην επιφάνεια προσπάθειες στον χώρο της τέχνης που σε πρώτη φάση συλλογικά σκιαγραφούν το ανεξάρτητο πολιτιστικό προφίλ αυτού του τόπου και κατόπιν της ευρύτερης περιοχής. Η ΤΤS δεν είναι χώρος που δέχεται κόσμο, είναι μια πρακτική που ταξιδεύει και συνεργάζεται με τοπικούς φορείς και πολίτες στην περιφέρεια και το εξωτερικό. Είμαστε βέβαια στην αρχή της έρευνάς μας. Η ΤΤS αναγνωρίζει την αξία των ανθρώπων που συμπορεύεται και συμμερίζεται την ανάγκη εύρεσης νέων μοντέλων που αντικατοπτρίζουν την επιτόπια πρακτική μας στον εικαστικό χώρο.
Μιλήστε μας για τη δράση «Σμιλεύοντας το Αρνητικό» που πραγματοποιήθηκε το 2021 στην Τήνο, την Εύβοια και τη Λέσβο.
Στα μέσα του καλοκαιριού του ’21 η ΤΤS για πρώτη φορά επιχορηγείται για τη δράση «Σμιλεύοντας το Αρνητικό» από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού. Η δράση ήταν μια επινόηση του εγκλεισμού που επιδίωκε να διαμελίσει τη συνθήκη του «δημιουργώ» από τη σύλληψη ως και την εγκατάσταση ενός έργου, αποδίδοντας σε τρίτους, στάδια της διαδικασία αυτής.
Η ΤΤS κάλεσε τον επιμελητή και ιστορικό Σωτήριο Μπαχτσετζή, τον ιστορικό και σύμβουλο τέχνης, Δημήτρη Σπύρου και την ερευνήτρια Χρυσούλα Λιώνη, να προσκαλέσουν με τη σειρά τους από δύο εικαστικούς να συμμετάσχουν στο πρότζεκτ. Η Σοφία Ντώνα, η Μαρία Παπαδημητρίου, και η Ελιάνα Όττα, ο Γιώργος Μαραζιώτης, ο Ηλίας Παπαηλιάκης και ο Πάνος Σκλαβενίτης ήταν οι εικαστικοί που συνέβαλαν στη δράση ως καταλύτες της όλης άσκησης καθώς τους ζητήθηκε να παραχωρήσουν ένα κείμενο διακοσίων πενήντα λέξεων που θα περιέγραφε την ιδέα ενός καινούριου έργου τους που δεν είχαν υλοποιήσει, ανεξαρτήτως εικαστικού κλάδου και πρακτικής.
Έχοντας στην κατοχή μας τα έξι εικαστικά κείμενα, πραγματοποιήσαμε τρεις δράσεις ξεκινώντας από τη Χώρα της Τήνου στο ΚΟΙΝΩΝΩ, The Τinos Gathering σε επιμέλεια του Σωτήρη, μετά πήγαμε στη Χαλκίδα, Εύβοιας στο Tidal Culture Lab σε επιμέλεια του Δημήτρη και τέλος, στην Αγία Παρασκευή, Λέσβου στη K-Gold Temporary Gallery σε επιμέλεια της Χρυσούλας. Η αποστολή των συμμετεχόντων ήταν να ερμηνεύσουν τα εικαστικά κείμενα και να προβούν σε χειρονομίες υλοποίησης συλλογικά ενός εφήμερου έργου για καθένα από αυτά. Με την καθοδήγηση του επιμελητή – ενός πραγματικού regisseur, σκηνοθέτη και μαέστρου συνάμα, οι ανάδοχοι δημιουργοί κατέθεσαν χειρονομίες στους χώρους των φορέων φιλοξενίας εν απουσία των εικαστικών. Το κάθε κείμενο υλοποιήθηκε τρεις φορές και το αντικείμενο της ΤΤS ήταν να μελετήσει την επιμελητική προσέγγιση, αλλά και τις ερμηνείες των αναδόχων δημιουργών.
Τι γεύση σας άφησε η επαφή σας με τις τοπικές κοινωνίες;
Είναι πολύ όμορφο όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που σε κάνει να νιώθεις σχεδόν κουτός, που ανατρέπει όλα όσα νόμιζες πως ήξερες και πίστευες για τον ίδιο σου τον εαυτό και τα όρια του. Τα εργαστήρια δεν είχαν εκπαιδευτικό χαρακτήρα, η ΤΤS και τα μέλη της ήταν αυτά που βρίσκονταν σε διαρκή επαναπροσδιορισμό των πρακτικών μας. Γίναμε πιο εύπλαστοι μέσα από αυτή τη διαδικασία.
Οι συμμετέχοντες τον Αύγουστο του ‘21 στη Τήνο απαρτίζονταν από παραθεριστές, περαστικούς, γείτονες, μέλη άλλων δράσεων του ΚΟΙΝΩΝΩ, εικαστικούς, επιστήμονες, ερευνητές, μητέρες, συνταξιούχους, Τηνιακούς και μη. Ο βαθμός δυσκολίας για το έργο του επιμελητή, Σωτήρη Μπαχτετζή στην αυλή της συκιάς, στη Χώρα της Τήνου στους 42C ήταν μεγάλος. Δεν ήταν ατομικό, ήταν συλλογικό, ήταν ισότιμο, μοιρασμένο και στην πορεία ασπαστήκαμε τον τόπο ως οδηγό μας, όσο κόντρα και αν ήρθαμε με οποιοδήποτε θεωρητικό πλαίσιο που τόσο πιστά υπηρετούμε στη δική μας πρακτική.
Στην Εύβοια, άνοιξαν οι ουρανοί, ήταν Σεπτέμβριος. Βράχηκε το χώμα, τα αμπέλια, ο τρύγος, τα φύλλα και οι ρίζες. Ο Δημήτρης Σπύρου είχε την εύστοχη ιδέα να υλοποιήσουμε το εργαστήριο και δράση στο Κτήμα Αβαντίς έξω από τη Χαλκίδα. Άλλη παρέα, εικαστικοί, ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι, διευθυντές και αφεντικά. Τα ίδια κείμενα, στο τιμόνι συντονιστής ο Δημήτρης, στον διπλό ρόλο του ιδρυτή και καλλιτεχνικού διευθυντή της Tidal Culture Lab. Ο περιβάλλοντας χώρος στο οινοποιείο είναι μαγικός, ρωτάμε μαθαίνουμε και καθώς ερμηνεύουμε δοκιμάζουμε κρασιά του κτήματος. Εμείς, οι άγνωστοι μεταξύ μας, αρχικά ευλαβικά ακούμε τη βροχή και τις φωνές μας. Το επόμενο πλάνο μας βρίσκει κυριολεκτικά να οργώνουμε τον αμπελώνα.
Οι ιστορίες και μαρτυρίες των συμμετεχόντων μετά την καταστροφική φωτιά στη Βόρεια Εύβοια ήρθε και ακούμπησε πλάι στα κείμενα των εικαστικών. Φορτισμένη και συγκινητική η αγωνία τους – οι προτάσεις τους προσωρινά αποτυπώθηκαν μέσω της δράσης. Η έννοια της φροντίδας σε χρόνο παρατατικό με έντονη γραμματοσειρά και κεφαλαία είναι ο απόηχος που κρατώ και είναι ένας από τους λόγους που η ΤΤS θα επιστρέψει στην Εύβοια στο άμεσο μέλλον.
Τέλος, έρχεται να κλείσει η πειραματική αυτή άσκηση στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου. Μας υποδέχεται ο ιδρυτής και καλλιτεχνικός διευθυντής της Κ-Gold Temporary Gallery, Νικόλας Βαμβουκλής. H Χρυσούλα Λιώνη έχει την επιμέλεια της τελικής αποστολής. Στον χώρο μας εκεί ακριβώς έγκειται η πολυτέλεια, στην ποιότητα και ευαισθησία των ανθρώπων που συνεργαζόμαστε – σε ένα χρονικά άρτιο ταίριασμα, που αυτόματα σε καθιστά μάρτυρα ενός θαυματοποιού επί το έργον.
Η πραγματικότητα είναι πως βρεθήκαμε με είκοσι πεπαιδευμένους συμμετέχοντες στο χωριό της Αγίας Παρασκευής, Οκτώβριο μήνα του ‘21. Οι δράσεις της πρώτης μέρας απλά κύλησαν, υπήρχε ροή, μεθοδικότητα και ανταλλαγή ιδεών. Τη δεύτερη μέρα, επιπλέον μέλη εντάχθηκαν στην ομάδα μας και πλέον καλούμαστε να υλοποιήσουμε μια δράση στην πλατεία. Ουδέν κρυπτόν από τα μάτια των θαμώνων της πλατείας και ο ενθουσιασμός μας οδηγεί στον δρόμο. Σηκώσαμε ανθρώπους από το μεσημεριανό τους και το θράσος μετατράπηκε σε καινούριο κώδικα συμπεριφοράς, ήταν η νότα παραφωνίας στην ομαλή Groundhog Day ζωή της πλατείας.
Συνοδοιπόρος σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν ο Στέφανος Κοσμίδης και άλλοτε και η Βασιλική Ιατροπούλου της ORKI Creative Agency, όπου κάλυψε τις τρεις δράσεις. Είναι πλέον οικογένεια της TTS. Η ΟRKI υπήρξε η καίρια ματιά της όλης μελέτης. Επίσης οι ιδρυτές των συνεργαζόμενων φορέων, ο Χρήστος Αρτέμης, Δημήτρης Σπύρου και Νικόλας Βαμβουκλής ήταν ακούραστοι και ουσιαστικά γενναιόδωροι ως συν-οικοδεσπότες της δράσης.
Πού στοχεύετε με το βλέμμα στο 2022;
Ξεκινάμε με το τεύχος THE TEΛΟΣ SOCIETY Press, Volume IIΙ, Educational Heurism IIΙ, (Ιανουάριος, 2022) όπου δεκατέσσερα πρότζεκτ και χώροι έρχονται να ολοκληρώσουν τον πρώτο κύκλο του ΕΗ και το υλικό του βιβλίου που θα ακολουθήσει μέσα στην Άνοιξη του ’22.
Τριάντα έξι πρωτοβουλίες θα παρουσιαστούν στο βιβλίο που λαμβάνουν χώρα συνολικά σε δέκα διαφορετικούς τόπους στην Ελλάδα και τρεις πόλεις στο εξωτερικό. Η ΤΤS συνομίλησε για το TTS Press, Vol. IIΙ, EH III με τους: Άκη Κόκκινο, Katja Ehrhardt, Chaosmos, Κώστα Τζημούλη, Αντωνία Οικονόμου, Ορέστη Μαυρουδή, Μαρίνα Παπαδάκη, Νίκο Κωστόπουλο και Βική Ζιώγα, Χριστίνα Τζέκου και Αναστάση Στρατάκη, Νia Hefe Φιλιόγιαννη, Δημήτρης Σπύρου, Βασιλική Σιφοστρατουδάκη, Όλγα Χατζηδάκη, και Andreas Sell.
Συνεχίζουμε με την ολοκλήρωση και έκδοση του βιβλίου της δράσης «Σμιλεύοντας το Αρνητικό», η οποία θα βρίσκεται σύντομα στα χέρια όλων των μελών και συμμετεχόντων της δράσης.
Ο Ιανουάριος του ’22 με βρήκε να συνομιλώ για την ΤΤS με τους φοιτητές του Τμήματος Πολιτισμού Δημιουργικών Μέσων και Βιομηχανιών στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλίας στον Βόλο, καλεσμένη του Δρ. Σωτήριου Μπαχτσετζή. Το τμήμα είναι ένα καινούριο και καινοτόμο εγχείρημα πάνω στην καλλιτεχνική επιμέλεια και ήταν πραγματικά χαρά μου να συνομιλήσω με τους φοιτητές του τμήματος πάνω στην έρευνα του TTS Press Vol. I, EH I (2020) & Vol. II, EH II (2021), καθώς παρουσίασαν επιμελητικές εργασίες και θεματικές. Ακολούθησε παρουσίαση των χώρων του ΤΤS Press Vol. III, EH III (2022). Στη συνέχεια παραβρέθηκα στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου στο Ναύπλιο καλεσμένη της Προέδρου του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών – Σχολή Καλών Τεχνών Αγγελική Σπυροπούλου πάνω στη δημιουργική γραφή σε σχέση με το προσωπικό μου έργο και δράσεις της TTS.
Η ΤΤS από τα μέσα του ’21 είναι μέλος μίας διεπιστημονικής κοινοπραξίας που απαρτίζεται από δέκα Ευρωπαϊκά ιδρύματα και ερευνητικά ινστιτούτα. Στόχος μας είναι η μελέτη και ανάπτυξη πρωτοτύπων εργαλείων της σύγχρονης τέχνης του μέλλοντος. Τη διεύθυνση των αρμοδιοτήτων της ΤΤS μοιράζομαι με την επιμελήτρια και μέλος του Δ.Σ. της ΤΤS, Μaja Ćirić.
Ένας διάλογος, έφερε μια συνεργασία που κάθε τόσο εμπλουτίζεται με τον χώρο ΚΟΙΝΩΝΩ, Tinos Art Gathering, στη χώρα της Τήνου. Το ’22 η ΤΤS και το ΚΟΙΝΩΝΩ θα ξαναβρεθούν σε μια ιδιότυπη συνεργασία. Καθώς η Τήνος ήρθε για να μείνει στη ζωή της ΤΤS, μπροστά μου, δηλαδή το Μάιο του ’22 πρόκειται να υλοποιηθεί το ISMAIL PROJECT, μια συνεργασία του Πνευματικού Κέντρου Πανόρμου Γιαννούλη Χαλεπά με τη ΤΗΕ ΤΕΛΟΣ SOCIETY. Την καλλιτεχνική διεύθυνση του πρότζεκτ έχει ο καλλιτέχνης, συνεργάτης και φίλος Δημήτρης Σκαλκώτος και εγώ. Το πρότζεκτ θα πραγματοποιηθεί στο εγκαταλελειμμένο χωριό Ισμαήλ, λίγο έξω από τον Πύργο. Εκεί τέσσερις καλλιτέχνες καλούνται να δημιουργήσουν από ένα in-situ εφήμερο έργο. Το πρότζεκτ επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.
Ανυπομονώ, τέλη Μαΐου να εκπροσωπήσω την ΤΤS σε ένα κλειστό φόρουμ στην Ιταλία όπου η βασική ατζέντα των συμμετεχόντων θα είναι ο προβληματισμός πάνω στη γεωγραφική πολιτιστική ανάπτυξη, ανταλλαγή και έρευνα μεταξύ των χωρών της Νότιας Ευρώπης.
Και, αλλά πάρα πολλά, ίσως χρειαστεί να τα ξαναπούμε από Σεπτέμβριο.
Πού επικεντρώθηκε η πρακτική σας ως εικαστικός το 2021 και τι σχεδιάζετε για την επόμενη χρονιά;
Στην παρατήρηση, ανάγνωση και μελέτη. Η παρατήρηση είναι ο κορμός της πρακτικής μου, όπως και η συλλογή σημείων άξιων μελέτης και διεύρυνσης αυτών. Αυτό πάλι που δεν είναι ορατό, αλλά μπορεί να εμφανιστεί ή η απουσία αυτού να εννοηθεί – με καλεί να εστιάσω την προσοχή μου. Όπως το γεγονός ότι βρισκόμαστε προ των πυλών μια υπέρ-νεωτερικότητας που έρχεται καλπάζουσα και η ιδέα πως πιθανόν να είμαστε μάρτυρες μιας απευκταίας συνθήκης μετά-ανθρωπισμού στο εγγύς μέλλον, με κρατά σε εγρήγορση. Έχοντας αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ανασύρω θύμησες που πηγάζουν μέσα από το παιχνίδι – το οποίο εμπεριέχει κανόνες, αλλά και ζαβολιές. Τους κανόνες άλλοτε τους εφαρμόζεις, τις ζαβολιές πάλι κάνεις πως δεν συνέβησαν ποτέ. Θεωρώ πως αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό μας, είναι που θα δυσκολέψει ή έστω κάνει την τεχνητή νοημοσύνη ευάλωτη στο μέλλον.
Επί του πρακτέου, το έργο με το οποίο κάποιος επιλέγει να ζήσει στην καθημερινότητα του έχει άλλη δυναμική και όταν καλούμαι να μπω σε αυτόν τον καινούριο κόσμο για να τον μελετήσω και προβώ στη σύλληψη μιας in-situ εγκατάστασης που δεν προορίζεται για το ευρύ κοινό, είναι ίσως μια από τις μεγαλύτερες χαρές της δημιουργικής διεργασίας. Σεβόμενη πάντα την ιδιωτικότητα των ανθρώπων, των χώρων τους και των έργων αυτών, θα πω πως είχα τη χαρά να υλοποιήσω δύο τέτοια έργα μέσα στο ’21.
Στο πλαίσιο της έκθεσης “Under the Burning Sun”, Ammophila II, στην Ελαφόνησο σε επιμέλεια της ευρηματικής Εύης Ρουμανή, ο ήλιος ήταν πρωταγωνιστής, αυτός που φανερώνει τα πάντα. Ορμώμενη λοιπόν από τη νοσηρή επικαιρότητα του ’21 που έφερε στην επιφάνεια στοιχεία αποσύνθεσης και διάσπασης της κοινωνίας μας, κάλεσα τρεις άντρες να προσφέρουν το σώμα τους και να εκτεθούν στον ήλιο. Εκεί με τη βοήθεια αντηλιακών SPF50, λάδια για βαθύ μαύρισμα και οτιδήποτε άλλο ελεγμένο προϊόν υπάρχει στο εμπόριο, επιδίωξα να φέρω προσωρινά στην επιφάνεια σχηματικά θεμελιώδη θραύσματα μιας τοξικής αρσενικότητας με τη σειρά ”Long Exposure: Greek Man’s Back 1, 2, & 3”. Σε απόλυτη αδράνεια, μπρούμυτα η υπεριώδης ακτινοβολία επιδερμικά εμφάνισε μοτίβα μωσαϊκών δαπέδων που είχα σχηματίσει. Μια εφήμερη – άρρωστη εκ πρώτης όψης εικόνα, άνοιξε τον δρόμο για μια σειρά έργων που στρέφεται στις επιφάνειες που φαινομενικά μας κρατούν γειωμένους.
Το παιχνίδι της έκθεσης στον ήλιο και μασκαρίσματος συνεχίστηκε στην παραλία του Σίμου μεταξύ των παρευρισκόμενων και συμμετεχόντων της έκθεσης. Στην παραλία πλέον η περιγραφική διάθεση, ο γραπτός λόγος, η υπερβολή και το χιούμορ επικράτησαν πάνω στα σώματά μας. Με γλυπτά της ίδιας σειράς επίσης συμμετείχα στην έκθεση ”Show Time” στην Athanasiadou Gallery στην Πάρο σε επιμέλεια της ιστορικού τέχνης Μαρίνας Αθανασιάδου.
Το ’21 έκλεισε στην Αγία Παρασκευή της Λέσβου, καθώς συμμετείχα με το έργο ”Scotch On The Holy Rocks” στην έκθεση Radium Palace στην Κ-Gold Temporary Gallery σε επιμέλεια του Νικόλα Βαμβουκλή. Το έργο με το οποίο συμμετείχα το είχα παρουσιάσει πρώτη φορά στο Βερολίνο το 2019, στην έκθεση ”ΗOMEMADE EXOTICA” σε επιμέλεια του Σωτήρη Μπαχτσετζή, αλλά ήρθε και κούμπωσε απόλυτα στην επιμέλεια του Νικόλα. Αποτελείται από κρυστάλλινα ποτήρια, μεγάλα ασύμμετρα παγωμένα μάρμαρα Διονύσου που έχω «φιλοτεχνήσει» (αντί για πάγο) και Red Label Johnnie Walker Whisky. Το ποτό αυτό σε αφθονία προσφέρεται στους παρευρισκόμενους φέρνοντας θύμησες μιας άλλης εποχής και ιστορικότητας του τόπου μας. Σε συνδυασμό με τις μουσικές του DJ Χαράλαμπου Κουρκούλη aka Photoharrie, το διαδραστικό αυτό έργο πήρε άλλη διάσταση.
Το 2022 νομίζω θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Σχεδιάζω σχεδόν αποκλειστικά συνεργατικά πρότζεκτ, τα οποία είναι πολυεπίπεδα, πολυέξοδα και χρονοβόρα. Μοναστηριακή προσήλωση λοιπόν για το 2022.
Ποιο είναι το έναυσμα των δράσεων σας ως εικαστικός και πώς επιλέγετε τα πρότζεκτ που συμμετέχετε; Έχει αλλάξει ο τρόπος που εκφράζεστε καλλιτεχνικά μέσα στα χρόνια;
Το έναυσμα των έργων μου είναι πάντα από κάτι πολύ απλό, κυριολεκτικά και ιστορικά μπροστά μας αλλά σχεδόν μη ορατό. Πάντα υπάρχει μια σκόπιμη καυστικότητα στα έργα μου, τα οποία εσκεμμένα φαντάζουν φορμαλιστικά σοβαροφανή με μία επίμονη μελέτη ανάγνωσης του θεατή.
Η επιλογή πλέον γίνεται με βάση την αρμονική συνεργασία, και την επιθυμία του να υλοποιήσω ένα νέο in-situ έργο που θα προκύψουν καινούριοι διάλογοι μέσο αυτής της διαδικασίας. Πρέπει να με νοιάζει, δεν είναι μια κακιά συνήθεια – δεν καταπιάνομαι με έργα μηχανικά. Επίσης πάντα με ενδιαφέρει η συνεργασία με έναν επιμελητή, η διαδικασία αυτού του διαλόγου είναι καταλυτική είτε σε φιλικό ή επαγγελματικό επίπεδο.
Όσο για τον αν έχει αλλάξει ο τρόπος που εκφράζομαι, ναι κάθε μέρα αλλάζει όπως αλλάζω και εγώ. Ουδέν επικινδυνότερο της σταθερότητας στην τέχνη, τη ζωή και ούτω καθεξής.
