‘Ηταν μια πολύ περίεργη εβδομάδα. Τα νέα για τον βιασμό ενός 12χρονου κοριτσιού, η έκθεσή του στα αδηφάγα «πεινασμένα σώματα» μερικών εκατοντάδων βάρβαρων, όχι ανδρών, μας άφησε κυριολεκτικά άφωνους εκείνη την ημέρα και όλες τις επόμενες. Μια διαταραγμένη κοινωνία, με ένα πρόσωπο που αρνείσαι να αναγνωρίσεις, αλλά ξυπνάς με τον καθημερινό εφιάλτη της πραγματικότητάς της. Μια κοινωνία που στερείται αξίες, ήθος, αρχές, κατεβάζει τον πήχη της ανθρωπιάς και γίνεται ένα με την λάσπη και τη σήψη.
Από την άλλη μεριά και την ίδια σχεδόν στιγμή, βρίσκομαι μέσα σε μια κατάμεστη αίθουσα από ανθρώπους όλων των ηλικιών πραγματοποιήθηκε για πέμπτη συνεχή χρονιά η συζήτηση “I’m Positive”, στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση. Οκτώ συνολικά άνθρωποι πάνω στη σκηνή, θα ξετυλίξουν τις βαθιά προσωπικές τους ιστορίες, θα τις μοιραστούν και θα φωτίσουν μέσα σε ατμόσφαιρα που εναλλάσσεται από τη συγκίνηση, στο γέλιο. Μια άλλη πραγματικότητα. Μια κοινωνία που ορθώνει το ύψος της, το ήθος της και αποδέχεται, κατανοεί, αγκαλιάζει, εσωκλείει, σέβεται.
Οκτώ συνολικά άνθρωποι θα μιλήσουν για εκείνους, μητέρες, πατέρες, φίλους, αγαπημένους συντρόφους που στο άκουσμα της σεξουαλικής επιλογής τους, με θετική φωνή, θετική συμπεριφορά και θετική πρόθεση, στάθηκαν και έμειναν δίπλα τους.
«Η αγάπη κάνει την οικογένεια», το μήνυμα της ημέρας.
H Mαρία, μαζί με τη μητέρα της το πρώτο ζευγάρι ομιλητών που παίρνει τον λόγο. Μια δυναμική γυναίκα που μοιάζει βράχος, συντροφιά με τη μητέρα της μιλούν για τη διαδικασία αποδοχής μέσα στο πλαίσιο της οικογένειας.
«Πρώτα είμαι λεσβία και μετά είμαι η Μαρία», δηλώνει με τη βροντερή, αποφασιστική φωνή της και όλη η αίθουσά σείεται από χειροκροτήματα. Μπορεί στην αρχή η μητέρα της να πίστεψε ότι πρόκειται μόνο για μια φάση που θα περάσει, αλλά φαίνεται πως αυτή η φάση κράτησε μια ολόκληρη ζωή. «Πίστεψε ότι όπως και η φάση Τζάνις Τζόπλιν, θα ήταν και αυτό μια φάση», αναφέρει αυτοσαρκαζόμενη η Μαρία για τη μητέρα της.
Η Μαρία (Cyber) Κατσικαδάκου είναι ΛΟΑΤΚΙ ακτιβίστρια, ιδρύτρια και διοργανώτρια του Outview Festival. Κοιτάζονται διαρκώς στα μάτια. Η Μαρία χαϊδεύει τα μαλλιά της μητέρας της, της κρατάει τρυφερά το χέρι, την ενθαρρύνει να μιλήσει. Δεν είναι εξοικειωμένη με μεγάλο κοινό, δεν έχει συνηθίσει να μιλάει στα πλήθη. Είναι μια απλή γυναίκα που νιώθει όμως την ανάγκη να μοιραστεί την αλήθεια της μήπως και βοηθήσει κάποιον άλλον γονέα που θα βρεθεί στη θέση της.
Ο Γιώργος με την Ειρήνη, που μεγάλωσαν σε κλειστά και ομοφοβικά περιβάλλοντα, φωτίζουν τη δύναμη της φιλίας τους που μπορεί να νικήσει το στίγμα και την προκατάληψη. «Γεννήθηκα σε μια οικογένεια αλλά στην πορεία απέκτησα δύο», αναφέρει συγκινητικά ο Γιώργος.
Ο Γιώργος Ανδρουλάκης μεγάλωσε στην Ιεράπετρα της Κρήτης, σε ένα κλειστό και ομοφοβικό περιβάλλον. Από πολύ μικρός θυμάται τα σχόλια και τις κοροϊδίες που συγκέντρωνε από τα άλλα παιδιά, δίχως αρχικά να καταλαβαίνει τι του συμβαίνει. Στην πορεία όμως αποδέχθηκε τη σεξουαλικότητά του και πορεύτηκε με αυτή σίγουρος, γεμάτος αυτοπεποίθηση. Φτάνοντας στην Αθήνα, και ενώ έχει καταφέρει να κάνει το πρώτο βήμα προς την κατάκτηση του ονείρου του, γίνεται δεκτός στην Κρατική σχολή χορού, θα διαγνωστεί με HIV το 2010. Λίγες μέρες αργότερα θα επιλέξει να το μοιραστεί δειλά δειλά με τους κοντινούς του φίλους. Αρχικά, πίστεψε ότι θα ξεσπάσει πόλεμος, όμως υπήρξαν άνθρωποι που τον πλησίασαν και τον αγκάλιασαν. Ανάμεσά τους και η αγαπημένη φίλη του, η Ειρήνη. Θυμάται πως όταν ήταν μικρή διάβασε μια ιστορία ανάλογη με αυτή που σήμερα βιώνει με τον αγαπημένο της φίλο Γιώργο. Τότε είχε σκεφτεί πως το να βρεθεί ένας άνθρωπος να σου σταθεί με αυτό τον τρόπο είναι θαύμα. Σήμερα «Δεν πρόκειται για θαύμα αλλά είναι αυτονόητο να είσαι εκεί», δηλώνει σκεπτόμενη εκείνη την ιστορία. «Είναι πάντα εκεί δίπλα μου, να ξαποσταίνω όταν δεν αντέχω άλλο», αναφέρει ο Γιώργος.
Η Αμαλία Κουτσούκου και η Δήμητρα Παπαϊωάννου είναι μητέρες δύο τρανς εφήβων, καθηγήτριες αγγλικής φιλολογίας και μέλη της ομάδας υποστήριξης και ενδυνάμωσης γονέων με ΛΟΑΤΚΙ παιδιά, Proud Parents Greece (Υπερήφανοι Γονείς). Ενώνουν τις φωνές τους για να αναδείξουν την εμπειρία ενός γονέα απέναντι σε έναν έφηβο που διεκδικεί την ταυτότητά του. Βάζουν τα παιδιά τους πάνω από τον εαυτό τους και συζητούν ανοιχτά για τη δύναμη και την υπομονή που απαιτεί μια τέτοια αλλαγή, αλλά και για τη σημασία της ενημέρωσης των γονέων πάνω σε ζητήματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
«Όταν βγήκε εκείνος από την ντουλάπα, ένιωσα ότι ήθελα εγώ να μπω στην ντουλάπα», αναφέρει χαρακτηριστικά η Αμαλία σκεπτόμενη εκείνη την πρώτη της αντίδραση όταν το παιδί της θα δηλώσει ότι είναι τρανς. «Ήμουν σοκαρισμένη αλλά ένιωθα ότι πρέπει να το ακούσω, να το καταλάβω», συνεχίζει. Τότε θα αναζητήσει απαντήσεις στο διαδίκτυο, θα διαβάσει, θα ρωτήσει και σύντομα θα ανακαλύψει την ομάδα Proud Parents Greece που θα της δώσει πολλές από τις απαντήσεις που γυρεύει.
«Η ταυτότητα δεν είναι επιλογή», αναφέρει στην κουβέντα της και πόσο αλήθεια κρύβουν αυτά της τα λόγια.
«Πρωτοτύπησε για μια ακόμη φορά το παιδί μου όταν έκανε το coming out. Δεν είχα ποτέ ξανά ακούσει για τρανς αγόρι», μοιράζεται με χιούμορ η Δήμητρα Παπαϊωάννου αναφερόμενη σε νούμερα και στατιστικές ανάμεσα σε δάκρυα αγάπης και στοργής για το παιδί της. Προτρέπουν τους γονείς να αγαπούν άνευ όρων τα παιδιά τους και να στηρίζουν κάθε απόφασή τους. Γιατί τελικά το «τι θα πει ο κόσμος» δεν έχει καμία σημασία μπροστά στην ευτυχία ενός παιδιού που ονειρεύεται τη ζωή του.
«Είναι τα παιδιά μας και αυτό αρκεί», θα πουν και οι δύο σχεδόν ταυτόχρονα με μια φωνή. Και θα σώσουν τα παιδιά τους και θα τους ξαναδώσουν για δεύτερη φορά ζωή σκέφτομαι μετά την αναφορά τους σε αυτοτραυματισμούς και αυτοκτονίες παιδιών που η οικογένεια δεν άνοιξε την αγκαλιά της για εκείνα όταν «αποκάλυψαν το μυστικό τους».
Τελευταίο ζευγάρι της βραδιάς, ο Διονύσης, ένα τρανς αγόρι, που έχει προχωρήσει σε φυλομετάβαση μαζί με τον πατέρα του Μάριο, αγκαλιάζουν τις επιλογές των ατόμων και αναδεικνύουν τη σημασία της στήριξης από την οικογένεια.
«Όταν με φώναξε με το όνομά μου, Διονύση, ήταν η καλύτερη στιγμή της ζωής μου», μοιράζεται ο Διονύσης κοιτάζοντάς τον Μάριο που βουρκωμένος συνεχώς του χαϊδεύει τον ώμο.
Η Λυδία Παπαϊωάννου και ο Φώτης Σεργουλόπουλος, παρουσιαστές της βραδιάς, συντόνισαν με ευαισθησία την συζήτηση. Άκουσαν, ρώτησαν και ενθάρρυναν.
Προτιμώ αυτό το πρόσωπο της κοινωνίας μας. Χειροκροτώ και υποκλίνομαι σε αυτόν τον άνθρωπο που ενάντια σε κάθε στερεότυπο, προσωπικούς και κοινωνικούς εγκλωβισμούς, ανοίγει το βλέμμα του και κυρίως την καρδιά του και υποδέχεται καθετί νέο εις το όνομα της αγάπης. Ι’m Positive.
