Σε ηλικία μόλις 57 ετών, έφυγε απ’ τη ζωή η Ρεμπέκα Ντελ Ρίο, η γυναίκα που εμφανίζεται στην κλασική πια σκηνή της «Οδού Μαλχόλαντ» να ερμηνεύει στο Club Silencio το “‘Llorando”, τη διασκευή δηλαδή στα ισπανικά του “Crying” του Ρόι Όρμπισον. Η «Κλαίουσα του Λος Άντζελες»: έτσι την προσφωνεί ο κομπέρ πριν εκείνη βγει στη σκηνή και αρχίσει να ερμηνεύει σπαρακτικά το τραγούδι για έναν άνθρωπο που κλαίει εξαιτίας ενός ερωτικού χωρισμού. Η Ναόμι Γουότς και η Λόρα Χάρινγκ κρατιούνται χέρι – χέρι, λιώνοντας με την ερμηνεία της. Έχουν όμως προειδοποιηθεί επανειλημμένα. Μαζί τους κι εμείς. No hay banda. No hay orquesta. Δεν υπάρχει μπάντα, δεν υπάρχει ορχήστρα, υπάρχει μόνο μαγνητοφώνηση, όλα είναι μια ψευδαίσθηση.
Λίγο πριν το τραγούδι φτάσει στην κορύφωσή του, η Ρεμπέκα καταρρέει στη σκηνή. Το τραγούδι όμως συνεχίζει να παίζει κανονικά. Η συναισθηματική ταραχή των δύο πρωταγωνιστριών αυξάνεται σε ένταση και αλλοιώνεται ως προς τη σύστασή της, καθώς πια νιώθουν στο πετσί τους, πως, όταν μιλάμε για τέχνη, αλλά και όταν μιλάμε για τη βιομηχανία του θεάματος, οι συγκινήσεις δεν είναι απαραίτητο να είναι μονοσήμαντες, οι συγκινήσεις μπορούν να προέρχονται τόσο από αυτή καθαυτή τη σύνδεση με το οπτικοακουστικό καλλιτεχνικό προϊόν, όσο και από την ενσωματωμένη γνώση ότι όλο αυτό δεν συμβαίνει στα αλήθεια, ότι όλο αυτό είναι ένα μαγικό τρικ, ένα κόλπο το οποίο έχει βρει η ανθρωπότητα προκειμένου να διηγείται στον εαυτό της ιστορίες, μύθους, παραμύθια, ένα κόλπο το οποίο έχει βρει για να γεννά συγκινήσεις, χωρίς όμως το γεγονός ότι πρόκειται για κόλπο να καθιστά τις συγκινήσεις λιγότερο αυθεντικές και λιγότερο διαπεραστικές. Το ακριβώς αντίθετο.
Διόλου απίθανο στην προσωπική της ζωή η Ρεμπέκα Ντελ Ρίο να μην ήταν τυχερή. Και σε μικρή για θάνατο ηλικία πέθανε και ο θάνατός της γνωστός μετά από μέρες έγινε και τα ακριβή αίτια παραμένουν την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ασαφή. Υπήρξε όμως κάτι περισσότερο από τυχερή στο ότι, ενδεχομένως και από σπόντα, ενδεχομένως και χωρίς να της αναλογούσε «αντικειμενικά», συναντήθηκε σε μια στιγμή της ζωής της με μια στιγμή κινηματογραφικής αθανασίας. Και η συνάντηση έγινε ακριβώς πάνω στο πρόσωπό της, όπως το φιλμάρει σε πολύ κοντινό ο Ντέιβιντ Λιντς.
Η υποβλητικότητα της ατμόσφαιρας είναι απαράμιλλη, το δικό της πρόσωπο, η δική της φωνή, η δική της μαγνητοφωνημένη φωνή, η δική της ερμηνεία, το σκοτάδι από πίσω της και γύρω της, τα πολύ κοντινά στα πρόσωπα των δύο ηρωίδων, το σκοτάδι από πίσω τους και γύρω τους, ανάμεσα στα πολύ κοντινά της γυναίκας που (παριστάνει πως) τραγουδά και των δυο γυναικών που συνταράσσονται (χωρίς να το παριστάνουν, αλλά επειδή είναι ηθοποιοί σε μια ταινία, τελικά το παριστάνουν κι εκείνες, γιατί όλα είναι μια ψευδαίσθηση) μεσολαβούν τα κοψίματα του μοντάζ και το τραγούδι, ενδιάμεσος άλλος χώρος ανάμεσα στη σκηνή και στους θεατές δεν υπάρχει, ενδιάμεσος άλλος χώρος ανάμεσα στη μεγάλη ή τις μικρότερες οθόνες που παρακολουθούμε το “Mulholland Drive” και σε εμάς δεν υπάρχει, η απόσταση έχει καταλυθεί από τον τρόπο που δημιουργείται η τέχνη, η απόσταση έχει καταλυθεί από τον χώρο που δημιουργεί η τέχνη.
Όλα εδώ είναι κατασκευασμένα, όλα εδώ είναι αληθινά, η Ρεμπέκα Ντελ Ρίο πέθανε στα 57 της, η Ρεμπέκα Ντελ Ρίο θα τραγουδά για πάντα το “Llorando” στα 33 της.
