Είναι η παρέα που θα ήθελες ν’ ανήκεις για να νιώθεις ζωντανός, η θεατρική ομάδα που θα ήθελες να ‘σαι μέλος για να κάνεις τέχνη με την ψυχή σου. Η τριλογία της ομάδας Ντουθ κλείνει όπως ξεκίνησε, νοσταλγικά. Σε ένα σαλόνι που θα μπορούσε να ‘ναι αυτό μιας πρωινής τηλεοπτικής εκπομπής των 90s ή εκείνο στο διπλανό διαμέρισμα του Ρετιρέ της Κατερίνας Γιουλάκη. Συνομιλίες τηλεφωνικές ψυχοθεραπευτικές, δοκιμές πρόβας που θα κρατηθούν στο πρώτο ή το δεύτερο μέρος γιατί είναι δυνατές, αφιερώσεις τραγουδιών σε πρόσωπα που δεν θα το μάθουν ποτέ γιατί δεν μας τα αποκαλύπτουν ποτέ. Διαγώνιες διαδρομές, ομαδικές χορογραφίες κι ένας τηλεμαραθώνιος που δεν μαθαίνουμε ποτέ το χρηματικό ποσό που συγκεντρώθηκε.
«Θα κρατήσει 3 ώρες», μου είπε η σκηνοθέτις Βάσια Ατταριάν μπαίνοντας στο φουαγιέ του Θεάτρου 104. Της απάντησα «Δεν με μέλλει, αυτό είναι το θέατρο που αγαπώ, αυτό που κρατά και πέντε ώρες άμα λάχει αρκεί να τέρπει την ψυχή». Ήταν η πρεμιέρα τους και ζήτησα από τη Βάσια Ατταριάν, τη Μυρτώ Μακρίδη και τον Δημήτρη Τάσαινα, αν έχουν δυνάμεις στο τέλος να συνομιλήσουμε για να γνωρίσετε καλύτερα το πόσο σημαντικό πράγμα είναι να δημιουργείς και να παρακολουθείς παραστάσεις μιας δεμένης ομάδας, της Ομάδας Ντουθ. Η παράσταση για τους ηθοποιούς είναι εξαντλητική με γρήγορες εναλλαγές λες και παρακολουθείς σκηνές τηλεοπτικών σειρών με εμβόλιμους στίχους τραγουδιών, κειμένων θεατρικών και προσωπικών καταθέσεων ψυχής. Έξυπνες κωμικές ανάσες, ομαδικές χορογραφίες, νοσταλγία, παύσεις, αυτοσαρκασμό σε μια συνθήκη πρόβας για μια παράσταση που θα γίνει αύριο.
Η χρήση των εργαλείων του θεάτρου της επινόησης, της περφόρμανς και της αλήθειας του κάθε μέλους γεμίζουν τη θεατρική σκηνή προτρέποντάς σε να τραγουδήσεις μαζί τους, να γελάσεις, να βγεις να πάρεις και δεύτερο και τρίτο ποτό από το μπαρ μα το σημαντικότερο να μην κουραστείς καθόλου. Όποιο μέλος της ομάδας Ντουθ κι αν κοιτάξεις μιλά δεν μιλά είναι παρόν μετέχει και σε προτρέπει να μετέχεις κι εσύ. Η διάδραση ακόμα κι αν ντρέπεσαι να τραγουδήσεις θα προκύψει και δεν θα ‘ναι ψεύτικη όπως τα δάκρυα φυσικού ορού που θα σου προσφέρουν να ρίξεις στα μάτια σου και να τρέξουν στο πρόσωπό σου.
Τελείωσε η παράσταση και όλη η ομάδα Ντουθ βγήκε έξω παροτρύνοντάς μας να βγούμε κι εμείς, γιατί άμα ξαναμπούν θα ‘χει κι άλλο. Να σας πω ότι θα ήθελα κι άλλο; Ναι. Βγήκα κι εγώ έξω σιγοτραγουδώντας το Όχι πια έρωτες των Κόρε. Ύδρο. όσο ο κόσμος κυκλοφορούσε τριγύρω μου, τότε με πήρε η Βάσια Ατταριάν να ξαναμπώ στο σαλόνι τους για να συνομιλήσουμε. Μέσα στον άδειο χώρο πια από ανθρώπους μα γιομάτο από τα ρετρό έπιπλα προσπάθησα να ‘μαι σύντομος να τους αφήσω να πάνε σπίτια τους να ξεκουραστούν.
Εσείς που κάνετε κάτι μεταξύ περφόρμανς, devised theater και την κ*ύλα σας μπορείτε να μου πείτε αυτή η ομάδα Ντουθ πώς γεννήθηκε;
Μυρτώ: Λοιπόν, η ομάδα Ντουθ γεννήθηκε γιατί εμφανίστηκε ένα μωρό στη ζωή μου κι ένα μωρό στη ζωή της Ιωάννας Ραμπαούνη. Όχι δικά μας παιδιά τότε. Μας πήραν τα μυαλά και είπαμε λοιπόν, πρέπει να φτιάξουμε μια ομάδα για να κάνουμε παιδικό θέατρο. Έτσι φτιάξαμε την Ντουθ που βγήκε ο τίτλος γιατί κάποια στιγμή μας είπανε «παιδιά πρέπει να έχετε ένα όνομα» κι είπαμε «ωραία, κάτσε να ενώσουμε κάποια γράμματα τυχαία» κι ενώσαμε κάποια γράμματα κι έτσι βγήκε το όνομα της ομάδας. Πήραμε τον Δημήτρη Τάσαινα να μας γράφει μουσική, πήραμε τη Βάσια Ατταριάν να μας σκηνοθετεί, γίναμε όλοι μια ομάδα που ξεκίνησε να κάνει παιδικό θέατρο και απλώς άρχισε το παιδικό θέατρο να εξοκείλει λίγο γιατί είχαμε άλλες ανάγκες. Οι άνθρωποι που είδες εδώ επάνω στη σκηνή είμαστε δέκα φίλοι που εδώ και μια 15ετία περίπου ενηλικιωνόμαστε ταυτόχρονα. Ελπίζω στα 60 που μου λένε ότι ξεκινάει η ζωή να έχουμε ενηλικιωθεί μέχρι τότε και να παραμένουμε μαζί.
Πότε γεννήθηκε η ομάδα Ντουθ;
Μ: Το 2012.
Εκεί που γινόταν η καταστροφή του κόσμου…
Δημήτρης: Τσουπ!
Εσείς κάνατε Ντουθ.
Μ: 12 χρόνια τώρα έχουμε χωρίσει, έχουμε παντρευτεί, έχουμε κάνει παιδιά, έχουμε μετακομίσει σε άλλες πόλεις, έχουμε δουλέψει με άλλους ανθρώπους, έχουμε κάνει άσχετες δουλειές, σχετικές δουλειές, αλλά πάντα έχουμε ένα σημείο που βρισκόμαστε για να εκτονωνόμαστε. Και τρία χρόνια τώρα νομίζω έχουμε φτάσει στην απόλυτη εκτόνωση.
Αυτό που έζησα σήμερα ήταν κάτι μεταξύ περφόρμανς, devised theatre και η συμμετοχή όλων μας, γιατί όλοι συμμετείχαμε με κάποιο τρόπο, είτε βάζοντας τα ψεύτικα δάκρυα είτε τραγουδώντας μαζί σας. Πώς τους κουμαντάρεις ως σκηνοθέτις;
Βάσια: Δεν τους κουμαντάρω ούτε θεωρώ τον εαυτό μου σκηνοθέτη να σου πω την αλήθεια. Κάποιες φορές λέω ότι εγώ κάθομαι από κάτω, άλλες φορές σκηνοθετούμε μαζί με τη Μυρτώ μπορεί και να παίζει και να σκεφτούμε μαζί κτλ. Δεν νομίζω ότι υπάρχει η λέξη κουμαντάρω νομίζω ότι είναι το ανάποδο. Νομίζω ότι με κουμαντάρουν, αυτό είναι η αλήθεια. Γιατί τουλάχιστον για αυτή την τριλογία μπορώ να απαντήσω από αυτή τη θέση που τυπικά το δηλώσαμε ως τέτοιο, η ιδέα και των τριών μερών αυτών βασίζεται στο ότι πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να δημιουργήσουν -αυτό ξεκίνησε από το nostalgia- ένα sitcom documentary μέσα σε ενότητες, κάθε φορά, σε κάποια συνθήκη. Στο Nostalgia ήτανε μια μετακόμιση, μετά ήταν ένας γάμος στο farewell και τώρα εδώ είναι ένα εορταστικό επεισόδιο, αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Και δεν θέλω να τους κουμαντάρω, δεν είναι η πρόθεση μου αυτή. Τις φορές που οφείλω να το κάνω για λόγους οργάνωσης, θα στο πουν καλύτερα οι άλλοι δύο ότι δεν περνάω πολύ ωραία όταν δεν κουμαντάρονται τα πρόσωπα και απλά συντονίζονται και είναι και οι δέκα εκεί γιατί για λόγους δυσκολιών, προγράμματος και οικονομικούς και και και -το λέω γιατί είναι σημαντικό να το λέμε αυτό σε αυτή την εποχή γιατί αυτό συμβαίνει κάπως με πολύ δύσκολες συνθήκες και κόντρα σε πολλές συνθήκες-.
Το τέλειο είναι να μην τους κουμαντάρεις. Αυτό που λέω και πρέπει να το λέμε πάντα είναι ότι έρχεται μια ιδέα από εμάς και μπαίνουνε δέκα πρόσωπα. Δύο και άλλα οκτώ, δύο της ομάδας on stage και άλλα 8 και το κάνουν πραγματικότητα. Αν όχι την πρώτη μέρα, ένα μέρος του μπορώ να σου πω την πρώτη βδομάδα, χωρίς πολλές εξηγήσεις, με κάποιους κανόνες πρακτικούς, χωρίς αναλύσεις χαρακτήρων, χωρίς μεθόδους. Έχουμε κάποια εργαλεία με τα οποία δουλεύουμε και με τη Μυρτώ κάπως τα έχουμε εξελίξει μέσα στα χρόνια, το έχουμε καταλάβει για να μπορούμε να τα λειτουργούμε και σε αυτή την τριλογία νομίζω ότι αποδεικνύεται κάποιες φορές ότι αυτά λειτουργούν και κάποιες φορές ότι κάτι πάει παραπέρα από μόνο του.
Δεν παρατήρησα παραφωνίες. Παρατήρησα συμφωνίες. Παρατήρησα ότι δεν τελειώνει. Ούτε πέρυσι τον έζησα τον γάμο. Φέτος η χρονιά δεν άλλαξε και η παράσταση αυτή θα γίνει αύριο. Εσύ τώρα, είσαι μουσικός, πιο πολύ, ουσιαστικά;
Δημήτρης: Όχι μουσικός πιο πολύ, μουσικός τελεία. Μην κοιτάς τώρα εδώ που…
Μα σε είδα πιο πολύ να παίζεις φέτος.
Δημήτρης: Ναι, ναι, εντάξει, είχαν την καλοσύνη τα κορίτσια…
Να κάνεις κάπως την Κορομηλά και τον Μικρούτσικο.
Δημήτρης: Ναι, με έχουν δει να κάνω κάτι, όχι παρόμοιο σαν κι αυτό. Με έχουν δει να κάνω performing ξανά, οπότε μάλλον νομίζω ότι κάπως λίγο με πιστέψανε σε αυτό. Αλλά εγώ λειτουργώ ως μουσικός, απλά μου δίνετε κάπως η ευκαιρία λόγω της συνθήκης και λόγω των προσώπων και λόγω της φιλίας και της αγάπης που έχουμε να λειτουργήσω ακομπλεξάριστα μέσα σε αυτό και πέραν της μουσικής, επειδή κάπως καταλαμβάνει η μουσική πολύ μεγάλο χώρο σε αυτό που κάνουμε. Όχι εγώ η μουσική η ίδια, και μας αρέσει πολύ την αγαπάμε τη μουσική όλοι. Αυτό που βλέπεις και στις τρεις παραστάσεις το κάνουμε στη ζωή μας. Κάθε τρεις και λίγο μαζευόμαστε σε σπίτια, τραγουδάμε, πάμε από δω, πάμε από κει. Είναι μια κατάσταση που την έχουμε ζήσει πάρα πολλές φορές, όπως και τα μικροπράγματα που συμβαίνουν. Λίγο κανένας τσακωμός, καμιά παρεξήγηση, λίγο το ένα το άλλο. Αυτά έχουν συμβεί όλα όπως τα βλέπεις, όλα έχουν ξαναγίνει κανονικά, όπως τα βλέπεις. Ε, είναι μεγάλη τύχη που το ίδιο ακομπλεξάριστα λειτουργεί και η μουσική από τη Βίσση μέχρι το new wave από τους Κόρε.Ύδρο. μέχρι την Γουίτνεϊ Χιούστον.
Εδώ η Αντέλ έλεγε Hello και δεν άφηνε τον Ρωμανό Καλοκύρη να μιλήσει.
Δημήτρης: Ναι και είναι και μεγάλη απελευθέρωση το να λειτουργεί η μουσική με έναν τέτοιο τρόπο, ξέρεις και να μην υπάρχει ένα συγκεκριμένο στίγμα μουσικό που δίνεται και πρέπει να ακολουθείται. Είναι μια μουσική ανάγνωση πολύ ευρεία και πολύ απελευθερωτική.
Νιώθεις ασφάλεια που είσαι σε μια ομάδα ηθοποιών;
Δημήτρης: Νιώθω ασφάλεια και το κυριότερο νιώθω ευγνωμοσύνη, γιατί από το 2012 μέχρι τώρα το πλαίσιο και το πεδίο που μου έχει δοθεί και εμένα να δημιουργήσω, να συνδημιουργήσω και να συνδιαλλαγώ με όλο αυτό ως μουσικός, επειδή είμαι ο μόνος που είμαι «εκτός» – κατάλαβες; Εννοώ δεν είμαι ηθοποιός, δεν είμαι σκηνοθέτης – δεν το έχω βρει στη μουσική σκηνή. Είναι ένα πεδίο απελευθέρωσης και δημιουργίας.
Ως ιδρυτικό μέλος Μυρτώ πες μου πόσο περήφανη νιώθεις για όλο αυτό.
Μυρτώ: Πω το ιδρυτικό μέλος είναι ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία. Δεν νιώθω καθόλου ιδρυτικό μέλος.
Δημήτρης: Αλλά είσαι όμως.
Βάσια: Ε, ναι.
Μυρτώ: Εγώ θα το πω τόσο μελοδραματικά όσο του αξίζει. Δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτούς τους ανθρώπους. Είναι και το «και μάνα και αδερφή μου και αγάπη εσύ». Και το εννοώ από το πρώτο γράμμα μέχρι το τελευταίο, βάζοντας άπειρα θαυμαστικά, τελίτσες εισαγωγικά που λέει ο Ρωμανός οτιδήποτε. Δεν μπορώ να διανοηθώ τη ζωή χωρίς αυτό.
Με πείθεις και ζηλεύω πραγματικά γιατί είσαστε πολύ τυχεροί.
Μυρτώ: Ξέρεις τι; Εκεί που νομίζεις ότι φτάνεις σε ένα αδιέξοδο, κάνεις έτσι. Και είναι αυτοί οι 9 που σου κάνουν εδώ. Εδώ είμαστε, σου πετάνε τα φώτα και το πας όλο τον δρόμο.
Για την τριλογία;
Βάσια: Δεν υπήρχε η ιδέα μιας τριλογίας εξαρχής έγινε το Nostalgia και όσο γινόταν το Nostalgia και παιζόταν έξω στο μπαρ και τραγουδούσαμε κάποια στιγμή, την ώρα που η Μυρτώ έπαιζε και είχε ένα κενό κάποιων δευτερολέπτων γιατί έτσι έγινε ακριβώς, πάω και της λέω με φοβερό θράσος, χωρίς να σέβομαι ότι εκείνη την ώρα έχει κάποια κενά δευτερόλεπτα για να μπει να κάνει κάτι επόμενο. Της λέω «πρέπει να κάνουμε το επόμενο. Αυτό δεν έχει τελειώσει εδώ πρέπει να έχει μια συνέχεια», μου λέει «Βάσια μπορούμε να τα πούμε αύριο;» με κάποια ένταση εκείνη την ώρα και κάπως μετά προέκυψε το Farewell. Γιατί κάπως αυτό με το πένθος και με αυτά τα πρόσωπα που συναντιούνται δεν μπορούσε να κλείσει το πρώτο μέρος. Eπίσης μπορώ να σου πω ότι από το κάθε μέρος υπάρχουν στους σκληρούς δίσκους άλλες τρεις ώρες για το Nostalgia, άλλες τρεις ώρες για το Farewell υλικών και άλλες τρεις ώρες σίγουρα για αυτό εδώ για το Guest stars που δεν τα χρησιμοποιήσαμε και κάποια δεν θα τα χρησιμοποιήσουμε και ποτέ, άλλα επανέρχονται άλλα μπήκαν, βγήκαν τελοσπάντων… Και μετά προέκυψε η τριλογία σαν σκέψη ότι τουλάχιστον να έχει ένα κλείσιμο αυτό, να περάσει από κάποια στάδια.
Γιατί αφού γράφεις τόσο ωραία τραγούδια, δεν τους γράφεις ένα μιούζικαλ με δικά σου τραγούδια, να το κάνετε ταινία;
Δημήτρης: Κορίτσια;
Μυρτώ: Δεν είσαι ο πρώτος πάντως που το λέει αυτό για το μιούζικαλ, το οποίο είναι πάρα πολύ αστείο, γιατί 7 στους 10 δεν τραγουδάμε και δεν χορεύουμε. Και υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι που έρχονται βλέπουνε τις παραστάσεις και λένε «Ρε σεις, μπορείτε να κάνετε μιούζικαλ;». Και λες εμείς εντάξει, είμαστε τρελοί. Εσείς είσαστε πιο τρελοί που μπαίνετε στη διαδικασία να σκεφτείτε όπως εμείς Τι σας συμβαίνει;
Είσαι έτοιμη να μπεις και στον κινηματογράφο;
Βάσια: Έχουμε σκεφτεί κάτι σε σχέση και με αυτά εδώ μάλλον και κάπως υπάρχει μια σύνδεση να το παλέψουμε.
Δημήτρης: Γι αυτό είπα εγώ «κορίτσια».
Βάσια: Απλά ο κινηματογράφος είναι μια άλλη πίστα, έχει μια άλλη διαδικασία, έχει άλλο χρόνο και δεν είναι ένα πράγμα που το ξέρουμε. Εννοώ δεν ξέρουμε να γράφουμε σενάρια, γιατί δεν γράφουμε στο σπίτι μας, δεν καθόμαστε με τη Μυρτώ και τον Δημήτρη σπίτι και λέμε ξέρεις, είναι αυτό το εορταστικό επεισόδιο γράφε Σκηνή 1η διάλογος. Δεν είναι κάτι που το κάνουμε και το σενάριο θέλει γραφή. Εννοώ θέλει μια γραφή άλλου τύπου. Αλλά ναι, είναι κάτι που το σκεφτόμαστε και σε σχέση και με αυτά εδώ και το έχουμε συζητήσει και με κόσμο, αλλά είναι μια άλλη διαδικασία.
Είναι μια διαδικασία, γιατί όπως σας καμάρωνα εκεί πάνω που ήσασταν όλοι μαζί, έβλεπα ένα καστ έτοιμο και ήταν πολύ λίγο για σειρά τηλεοπτική. Ναι, θα μπορούσατε πολύ εύκολα να κάνετε μία σειρά δώδεκα επεισοδιών και να τους τρελάνετε όλους, αλλά εγώ αυτό που έβλεπα ένιωθα ότι θα ήθελα να καταγραφεί κινηματογραφικά, γιατί μουσικά έχετε το καστ έτοιμο, σκηνοθέτιδα έχετε …τα ‘χετε όλα.
Βάσια: Χορογράφο έχουμε, φωτογράφο έχουμε ναι, εντάξει, σεναριογράφοι δεν είμαστε και επίσης να σκηνοθετήσουμε με τη Μυρτώ κάτι στο σινεμά θα χρειαστούμε και έναν άνθρωπο που να ξέρει τι σημαίνει σκηνοθέτης κινηματογράφου. Εννοώ γιατί εμείς δεν ξέρουμε τι θα πει σκηνοθετώ στο σινεμά;
(προς τον Δημήτρη) Γιατί είναι τόσο ταπεινές;
Δημήτρης: Δεν είναι θέμα ταπεινότητας, νομίζω ότι είναι θέμα γνώσης, γιατί και οι δύο, από μια σκοπιά διαφορετική η καθεμιά, έχουν μεγάλη γνώση, έχουν βρεθεί πολύ κοντά στον κινηματογράφο και στο πώς παράγεται αυτό και στη διαδικασία. Οπότε, λόγο γνώσης νομίζω ότι προκύπτει αυτό και όχι λόγω ταπεινότητας.
Το άλλο, το ωραίο που κάνετε είναι το ότι είναι σαν να βλέπω πρόβα αλλά δεν βλέπω πρόβα. Τα λάθη είναι δουλεμένα δεν αφήνετε τίποτα στην τυχαιότητα και να σας κάτσει και λάθος δεν φαίνεται.
Βάσια: Θα σου πω κάτι τώρα. Αυτό το λέω εγώ και θα το πουν τα παιδιά από μέσα, εγώ θα το πω απέξω. Υπάρχουν διάφορα πράγματα που είναι οργανωμένα, που εγώ προσωπικά δεν τα ξέρω. Στο λέω πολύ ειλικρινά, ρωτάω και μου λένε εντάξει, το έχουμε συνεννοηθεί αυτό, η Κατερίνα με τη Μυρτώ αυτά. Δηλαδή είναι και πράγματα που έχουν να κάνουν πολύ με τη δυναμική αυτών των δέκα προσώπων, το πώς μπορούν να συνυπάρξουν πάνω στη σκηνή, να αντιμετωπίσουν το λάθος, να γίνουν πράγματα που είναι αυτοσχεδιαστικά και κανείς δεν τα ξέρει και άλλα πράγματα που τα έχουν συνεννοηθεί να μοιάζουν ως τέτοια και τα έχουν συντονίσει μέρα με τη μέρα, φτάνοντας μέχρι την πρεμιέρα. Το κάνουν αυτό με έναν τρόπο αδιανόητο, δηλαδή από την πρώτη πρόβα μέχρι μέχρι την τελευταία παράσταση.
Ποιο είναι το μυστικό μιας πετυχημένης ομάδας; Τι στοιχεία πρέπει να υπάρχουν; Εγώ βλέπω ότι υπάρχει αγάπη.
Μυρτώ: Πρέπει να αγαπιέται και να μισιέται ταυτόχρονα.
Έρωτας.
Μυρτώ: Ναι, έρωτας, να μπορείς να πεις «Ξέρεις τι; Στόμωσε η σχέση, φτάνει τώρα να μη σε δω λίγες μέρες» το οποίο δεν θα το αντέξεις και θα πάρεις τηλέφωνο θα στείλεις μήνυμα τελικά. Νομίζω ότι είναι αυτό και κάπως να νιώθεις ασφαλής μέσα σε αυτό. Να κάνεις λίγο στην άκρη όποτε χρειάζεται. Γιατί χρειάζεται μια εμπιστοσύνη. Θα έρθει ο άλλος και θα σου πει «Ξέρεις σκέφτηκα τώρα εσύ ας πούμε, που δεν χορεύεις να κάνεις ένα τριπλό άξελ και δύο σπαγγάτο» και να πεις αυτό το πράγμα τώρα που είπες δεν το καταλαβαίνω, αλλά θα το κάνω στο 100% του γιατί σε εμπιστεύομαι. Η εμπιστοσύνη είναι τεράστιο πράγμα για μένα.
Βάσια: Και νομίζω μια κοινή ιδεολογική βάση τώρα μιλώντας για την ομάδα, εννοώ μιλώντας για τους τρεις μας και με τα υπόλοιπα πρόσωπα. Αλλά μιλώντας και για το πώς λειτουργεί εννοώ η ομάδα, ένα κοινό ιδεολογικό background έστω, το οποίο δεν μπορεί να είναι απόλυτα ίδιο και μετά από πάρα πολλές κουβέντες. Τώρα δεν νομίζω ότι συμβαίνει τόσο, επειδή δεν το χρειαζόμαστε , αλλά για πάρα πολλά χρόνια συζητούσαμε τέτοιου τύπου πράγματα, πέραν του καλλιτεχνικού μη σου πω κάθε βράδυ και για πάρα πολλές ώρες.
Δημήτρης: Αλλά το θέμα της εμπιστοσύνης είναι μεγαλειώδες. Δηλαδή εγώ θα σου πω ένα παράδειγμα δικό μου που είμαι και λίγο πιο έξω και τη διαδικασία την έχω μάθει όλα αυτά τα χρόνια, αλλά δεν ήμουν εξαρχής ούτε μαζί με σκηνοθέτες άλλους, ούτε σε σχολές. Συμβαίνει πρόβα και σε μια διαδικασία και είναι σε ένα στάδιο που θέλει ακόμα χρόνο και το ξέρουμε. Εγώ πάντα έχω ένα κράτημα, γιατί δεν μπορώ ίσως να δω λίγο το παρακάτω, το πού θα φτάσει, το πού τα κορίτσια έχουν το νου τους ότι θα φτάσει κτλ. και πάντα έχω μια άρνηση. Έχω μάθει με τα χρόνια να εμπιστεύομαι και να ξέρω ότι αυτό το πράγμα θα φτάσει κάπου που εγώ δεν μπορώ να το δω, αλλά εμπιστεύομαι κάποιους άλλους ανθρώπους που μπορούν να το δούνε, έστω κι αν εγώ δεν μπορώ για να λειτουργήσει και να έρθει αυτό το πράγμα κάποια στιγμή που με εμπεριέχει, που μας εμπεριέχει, το οποίο δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο σημαντικό πράγμα από αυτό. Από την εμπιστοσύνη στο πώς βλέπει ο άλλος στα πράγματα, στη ματιά των άλλων, στο τι θέλει η ομάδα να φτιαχτεί εν τέλει. Γιατί και από μέσα δεν το βλέπεις ποτέ αυτό. Δηλαδή αυτό που είδες εσύ, η Βάσια το βλέπει αλλά εγώ ειδικά δεν μπορώ να το δω. Μπορώ μόνο από μέσα, οπότε μπορώ μόνο να εμπιστευτώ χωρίς να ξέρω τι θα συμβεί.
Αυτό το ότι μπορείς να εμπιστευτείς και να νιώθεις ασφαλής μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο και να το χαρείς είναι το σημαντικότερο. Δηλαδή εγώ φέτος ξέρεις τι λέω; Κάποιος με ρώτησε προχθές Πώς το βλέπεις ρε παιδί μου από μέσα το πράμα την παράσταση; Του λέω δεν με ενδιαφέρει καθόλου, θέλω να περνάμε καλά, να κάνουμε κάτι που μας εκφράζει και να περνάμε καλά μέσα σε αυτό. Τα υπόλοιπα ΟΚ. Έχοντας ως βάση κάτι που είναι συμφωνημένο χωρίς να είναι συμφωνημένο, εννοώ γραπτώς αυτό που είπε η Βάσια ότι υπάρχει μία κοινή αισθητική, μία κοινή οπτική, ένα κοινό πλαίσιο ιδεολογικό από πριν, το οποίο το ξέρουμε και είμαστε ασφαλείς μέσα σε αυτό.
Πώς κρατιέσαι πραγματικά και δεν μπαίνεις να παίξεις κι εσύ;
Μυρτώ: Παρακαλάμε.
Βάσια: Δεν έχω καμιά τέτοια επιθυμία, καμία τέτοια πρόθεση, δεν το ’χω, δεν μπορώ.
Μυρτώ: 12 – 13 χρόνια την παρακαλάω.
Έστω ένα πέρασμα, κάτι πώς κρατιέσαι;
Βάσια: Το ’χω κάνει μια φορά στην τελευταία παράσταση, στο Nostalgia για κάποια δευτερόλεπτα έχω πιαστεί πίσω από τη Μυρτώ, έτσι για πλάκα κι επειδή ήταν η τελευταία παράσταση. Δεν είναι κάτι που μπορώ να το κάνω, τους θαυμάζω απεριόριστα. Τους εκνευρίζω κάποιες φορές απεριόριστα, γιατί δεν τους καταλαβαίνω, γιατί είναι κάτι που δεν το ξέρω καθόλου και δεν έχω καμία τέτοια πρόθεση, καμία.
Στην παράστασή σας έβλεπα αλήθειες, σπασμένες με πολύ ωραίο κείμενο που προφανώς δημιουργήθηκε αυτοσχεδιαστικά από τα δέκα πρόσωπα και ο καθένας έβαλε την ψυχούλα του μέσα.
Δημήτρης: Και όσο πέρναγε η τριλογία φόρτωνε η ψυχούλα του.
Βάσια: Το κάθε άτομο λέει πράγματα που έχει πει σε ένα 99,9% δηλαδή.
Εν τω μεταξύ είναι τα ονόματά τους, δεν είναι ρόλοι. Αυτό που μου αρέσει στην ομάδα σας είναι αυτό ότι κανείς δεν απεκδύεται το ποιος είναι, το φέρνει εδώ, κάνει από το outing μέχρι το κέφι του, εκφράζεται καλλιτεχνικά.
Βάσια: Χωρίς να μπαίνουμε σε -νομίζω και αυτό εδώ φέτος είναι πιο έντονο από ποτέ για καλό το λέω – μια προφανή σκληρή αυτοαναφορικότητα δηλαδή, γιατί και αυτό είναι ένα ζήτημα. Δεν είναι ότι είναι και του γούστου μας να βγαίνει ο καθένας ηθοποιός να λέει τον πόνο του, τα προσωπικά του ας πούμε ανοιχτά, δεν έχει αυτό νόημα ακριβώς. Είναι ο πόνος του on stage, αλλά με έναν τρόπο πιο λοξό, πιο υπόγειο.
Το κράτος έχει βοηθήσει αυτή την ομάδα, δηλαδή έχει αναγνωριστεί αυτή η δουλειά σας τόσα χρόνια;
Μυρτώ: Κοίτα, είναι η τρίτη παράσταση που γίνεται με επιχορήγηση. Υπάρχει βέβαια το ναι μεν, αλλά. Γιατί αυτό το πράγμα για μένα δεν θα μπορούσε να γίνει με λιγότερο από δέκα άτομα on stage και άλλα πέντε έξι από κάτω. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, επειδή εμείς κάνουμε πάντα οριζόντια μοιράσματα, γιατί αυτό έχουμε συμφωνήσει και αυτό θέλουμε να κάνουμε και έτσι μόνο ξέρουμε να δουλεύουμε. Ε, βαλ’ τα κάτω.
Βάσια: Είναι ακραία υποπροπληρωμένο στους ανθρώπους δεν μας νοιάζει το υπόλοιπο.
Πες μου λίγο πότε οι καλλιτέχνες πληρώθηκαν καλά όταν έκαναν θαύματα;
Βάσια: Τώρα θαύματα; Δεν ξέρω, αλλά θα ήταν ωραίο να μπορούμε να το κάνουμε και να μην βασανιζόμαστε με το να βγει ένα πρόγραμμα που κάθε άνθρωπος και δικαίως και πρέπει να το σεβόμαστε, δουλεύει και κάπου αλλού, είτε σε κάτι σχετικό, είτε άσχετο, είτε και στα δύο, για να μπορεί και μετά να έρθει έντεκα η ώρα τη νύχτα να κάνει πρόβα. Θα ήταν ωραία να δούμε μια φορά, εντάξει, το έχουμε δει, έχουμε υπάρξει και νομίζω να το πούμε κι αυτό, και τυχεροί ας πούμε, όταν κάναμε το παιδικό το Χίλιες και μια Ιστορίες το 2019 στο Εθνικό Θέατρο, που ναι για τρεις μήνες δεν υπήρχε αυτή η αγωνία σε σχέση με το ότι τα πρόσωπα δούλευαν εκεί με ένα συμβόλαιο. Είναι η μοναδική φορά, αν δεν κάνω λάθος, που νιώσαμε οικονομική ασφάλεια, ας ειπωθεί έτσι. Εγώ δεν θα το έλεγα σκέτη ασφάλεια, εγώ ασφάλεια ψυχική έχω νιώσει μόνο με την Ντουθ εκτός φορέων. Οικονομική ασφάλεια εντός φορέων. Αλλά το λέω γιατί για μένα είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα, μαζί εγώ δεν ξέρω αν τα έχω ζήσει κάπου. Δεν νομίζω ότι τα έχω ζήσει.
Εσύ λοιπόν που δεν είσαι ηθοποιός, είσαι ένας καλλιτέχνης, δημιουργός, μουσικοσυνθέτης. Έβαλες δικό σου τραγούδι πάλι φέτος.
Δημήτρης: Δύο ναι, κάθε παράσταση έχει από ένα κομμάτι δικό μου, που ήταν ας πούμε το τραγούδι της παράστασης. Φέτος αυτό πήγε και λόγω τηλεοπτικού κόνσεπτ και στους τίτλους αρχής, ας πούμε, της παράστασης. Κι έβαλα και ακόμα ένα κομμάτι που τίμησε ειλικρινώς τον τίτλο της παράστασης. Ότι είναι ένα τραγούδι σε κάποια πρόσωπα που δεν το έμαθαν ποτέ.
Θέλω λοιπόν να μου πεις για τους θεατές που θα μας διαβάσουν, τι θα δουν εδώ;
Δημήτρης: Θα δούνε καταρχάς μια πληθώρα αναφορών της παιδικοεφηβικής μας ηλικίας σε σχέση με χαρακτήρες, πλαίσιο και εικόνα από αυτό που κάπως μας σμίλεψε στην παιδική μας ηλικία σε σχέση με την τηλεόραση, με τα σήριαλ που τα αγαπάμε πολύ, και οι τρεις έχουμε εσωτερικά ντιμπέιτ: ποιος ξέρει πιο πολύ κάτι, ποιος ξέρει το ένα σήριαλ, ποιος ξέρει το άλλο. Έχει μεγάλη αναφορά στα σήριαλ και κάποια στον κινηματογράφο, αλλά νομίζω με τις σειρές είναι πιο πολύ ηθελημένα και εσκεμμένα ας πούμε εντός και εκτός εισαγωγικών. Είναι προς τις κωμωδίες της ελληνικής τηλεόρασης των 90s, παρόλα αυτά εμάς θα δει τελικά. Δηλαδή αυτό είναι μια συνθήκη, ένα πλαίσιο. Εμάς θα δει. Νομίζω ότι σε κάθε παράσταση από τις τρεις, πηγαίνοντας από την πρώτη μέχρι τη δεύτερη, μέχρι την τρίτη, όλο και πιο πολύ – εντάξει είναι πολύ κλισέ αυτό που θα πω, αλλά το λέω γιατί είναι έτσι. Κι επειδή τυχαίνει να γνωριζόμαστε 15 χρόνια, να έχουμε κάνει οικογένειες, παιδιά, να είμαστε φίλοι, να τα έχουμε περάσει όλα μαζί. Απώλειες, κηδείες, γεννήσεις. Κάπως βλέπεις δέκα ανθρώπους, όπως είμαστε όλοι άνθρωποι, να περνάνε από κάποια στάδια, είτε απώλειας, γιορτής, ανάμνησης, αναπόλησης και όλα αυτά γίνονται απλά ένα πράγμα σε δέκα οντότητες που θα μπορούσε να είναι κι άλλες δέκα κι άλλες δέκα και απλά τυχαίνει να είμαστε εμείς αυτοί τώρα που το κάνουμε.
Για πιάσε μου την κάθε οντότητα και πες μου μια δυο λέξεις για την καθεμιά με το ονοματεπώνυμό της με τυχαία σειρά εμφάνισης.
Μυρτώ: Ωωω.
Τηλεπαιχνίδι, τηλεοπτική ερώτηση όπως παλιά. Κλείσε τα μάτια και πες μου φράσεις που σου έρχονται για να τιμήσουμε τις οντότητες.
Μυρτώ: Η Ιωάννα Ραμπαούνη, θα παραφράσω τον στίχο και θα πω Χωρίς εσένα το χάος Χωρίς εσένα, το τίποτα. Κατερίνα Μαυρογιώργη, είναι μεγάλη τύχη να γνωρίζεις κορίτσια και να τα βλέπεις στις αυλές τους, στους Αγίους Αναργύρους να παίζουνε. Σεραφείμ Ράδης, κβαντική ακαταλαβίστικη αγάπη μου. Ρωμανός Καλοκύρης, ποιητής. Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, είναι μεγάλη τύχη να έχεις μια Ευδοξία στη ζωή σου και ακόμα μεγαλύτερη να την έχεις και στη σκηνή μαζί σου. Προμηθέας Νεραττίνι Δοκιμάκης, δεν έμαθα ποτέ ιταλικά πάντα ήθελα, οπότε με γοητεύει αυτό που δεν καταλαβαίνω. Η Ειρήνη Γεωργαλάκη, κυκλοφορεί και έχει μαζί της πάντα ένα σκηνικό, μια μπουάτ οπότε έχεις την ασφάλεια ότι όπου και αν είσαι βρίσκεσαι σε μία μπουάτ με ό,τι έχει μέσα η μπουάτ. Έρωτες, αγάπες, καημούς και πόνους. Μαρία Φιλίνη, Θωρηκτό Ποτέμκιν. Ε, τους είπα όλους, δεν τους είπα;
Έχεις ξεχάσει κι αυτούς εδώ τους δυο, τι έτσι θα τους αφήσουμε;
Μυρτώ: Βάσια Ατταριάν, Δημήτρης Τάσαινας είναι η οικογένειά μου και ας ακουστεί μελό μέχρι αηδίας. Είναι τα χέρια μου, τα πόδια μου κάποιες στιγμές είναι τα μαλλιά μου, είναι η κοιλιά μου, το στέρνο μου, ο πνεύμονάς μου, η καρδιά μου, τα αφτιά μου, τα ρουθούνια μου. Δεν υπάρχει Μυρτώ χωρίς τον Δημήτρη και τη Βάσια.
Άρα η Μυρτώ Μακρίδη ουσιαστικά να πω εγώ είναι η ομάδα Ντουθ και όλα αυτά τα άτομα.
Μυρτώ: Όλα αυτά τα άτομα είναι η ομάδα Ντουθ. Είπε ένας άνθρωπος που αγαπάω πολύ ένα καταπληκτικό που ξέχασα να σας το πω, που είπε όταν του περιέγραφα την παράσταση, δεν την έχει δει και μου λέει «Α, είναι σαν να βλέπουμε δηλαδή ένα επεισόδιο με τίτλο Να μετράω τους καημούς και τους αναστεναγμούς που πιστεύεις ότι θα δεις κάτι πάρα πολύ βαρύ. Τελικά βλέπεις μια ανοησία, αλλά άμα είσαι λίγο έξυπνος βλέπεις και τους καημούς και τους αναστεναγμούς». Και μου άρεσε πάρα πολύ αυτό σαν περιγραφή.
Κι εμένα μου άρεσε αυτό σαν περιγραφή. Σκηνοθέτιδα έχεις κάτι να προσθέσεις;
Βάσια: Θα σου πω εγώ εδώ πέρα που καθόμαστε τώρα και όταν ανεβαίνουν αυτά τα δέκα πρόσωπα στη σκηνή, όταν ήμουν γύρω στα δέκα – δώδεκα, για πολύ κακούς λόγους, φαντασιωνόμουν ότι υπάρχει μια περιοχή τελείως μυθοπλασίας που μπορεί να συμβεί, να συνδεθεί η μυθοπλασία της τηλεόρασης με μια ευτυχισμένη ζωή. Αυτά τα πρόσωπα σε αυτή τη σκηνογραφία, με αυτήν τη χορογράφο, με αυτούς τους ανθρώπους να τραβάνε βίντεο με όλα τα πρόσωπα γιατί είναι και οι απέξω, δεν είναι μόνο μέσα. Αλλά αυτό εδώ είναι μια επιβεβαίωση μιας φαντασίωσης, της μοναδικής φαντασίωσης που είχα ως παιδί.
Κάποιο μουσικό κλείσιμο, μιας και που αυτό που παρακολούθησα ήταν μιούζικαλ.
Δημήτρης: Έτσι είναι αν έτσι το επιθυμείς. Εγώ για την ομάδα Ντουθ, εννοώντας τη Μυρτώ και τη Βάσια, τη Βάσια και τη Μυρτώ έχω να πω τον στίχο μόνο «Είστε η ζωή μου και η αναπνοή μου».
Έφυγα αφήνοντάς τους να βρουν τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας Ντουθ που τους περίμεναν στο φουαγιέ για να συζητήσουν το τι πήγε καλά, τι να προσέξουν για την επόμενη παράσταση και να χαλαρώσουν όπως κάνουν οι σωστές ομάδες. Περπάτησα την Ιερά Οδό τραγουδώντας το Πέλαγο να ζήσω δεν θα βρω σε ψυχή γατιού κορμί ψαρίσιο. Ωχ έκανα λάθος τον στίχο αλλά σαν δείτε την παράσταση θα καταλάβετε και ίσως νιώσετε κι εσείς αυτή την πολύ γλυκιά μελαγχολία που κουβαλούσα μαζί μου φεύγοντας.
Ευχαριστώ την ομάδα Ντουθ που με κάνανε να πιστέψω ξανά στις ομάδες και την υπενθύμιση ότι ιστορία γράφουν μόνο οι παρέες. Κλείνω με κάτι πολύ προσωπικό ανάβοντας το τσιγάρο μου πια δίχως δάκρυα στα μάτια στο πνεύμα της παράστασης «Guest stars – Τραγούδια που αφιέρωσα σε πρόσωπα που δεν το έμαθαν ποτέ». Σε σένα που μου χάρισες έναν χορό, είσαι ένα πρόσωπο που δεν το έμαθες ποτές μα σου αφιέρωνα συχνά το Όχι πια έρωτες δεν ξαναλέω πια πως συνέχεια σε σκέφτομαι.
