Οι σπουδαστές της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής ολοκλήρωσαν τον φετινό κύκλο σπουδών τους και δοκιμάζονται σε τέσσερις χορογραφίες των Lucas Viallefond, Ερμίρας Γκόρο, Edοuard Hue, και του σπουδαστή της Σχολής Κυριάκου Κοντοζή μέσα από την παράσταση Epilogue.
Αυτή η σπονδυλωτή παράσταση έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον για τις ίδιες τις χορογραφίες της: Ανοίγει με την κλασική Σπουδή, μια νέα δημιουργία του Γάλλου χορογράφου Lucas Viallefond, συνεργάτη, μεταξύ άλλων, της Σχολής του Μπαλέτου της Όπερας του Παρισιού και του Ωδείου του Παρισιού, σε πρωτότυπη μουσική σύνθεση, ενορχήστρωση και ερμηνεία του Γιώργου Κοντοβά και είναι αφιερωμένη στην εκπαίδευση των χορευτών κλασικού μπαλέτου. Επίσης, η Ερμίρα Γκόρο υπογράφει τη νέα της δημιουργία Skipping on Stardust, μια ανάθεση της Σχολής Χορού της ΕΛΣ και ο διεθνώς αναγνωρισμένος Γάλλος χορογράφος και ιδρυτής της Beaver Dam Company, Edouard Hue ανασυνθέτει ειδικά για τη Σχολή Χορού της ΕΛΣ ένα απόσπασμα από τη δεύτερη πράξη του έργου του Dive.
Με αφορμή την παράσταση μιλήσαμε με τρεις σπουδαστές της Ανώτερης Επαγγελματικής Σχολής Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής για την παράσταση Epilogue. Η Μαρία Πίχλερ-Γάσπαρη από το τμήμα Χορευτών, ο Ορέστ Γκουντούνι και η Λυδία Καπούνη από το τμήμα Καθηγητών Χορού μιλούν στο ελc για το τι είναι για τους ίδιους το Epilogue; Ποιες οι προκλήσεις των χορογραφιών του και ποιος ο «κόσμος» της χορογραφίας. Πώς ήταν η φετινή χρονιά σπουδών τους; Περιγράφουν τη ζωή τους ως σπουδαστές/στριες στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού Εθνικής Λυρικής Σκηνής κάνοντας τον δικό τους απολογισμό, ενώ μοιράζονται τα όνειρα και τις προσδοκίες για το μέλλον τους.
Μαρία Πίχλερ-Γάσπαρη (τμήμα Χορευτών), 17 χρονών
«Το Epilogue για μένα είναι η αποτύπωση μιας χρονιάς γεμάτης πρόκληση και δημιουργία. Κάθε χορογραφία που συμμετέχω αντανακλά την ουσία της προσωπικής και καλλιτεχνικής μου εξέλιξης. Στη Σπουδή του Lucas Viallefond, η ένταση της κίνησης και η πρόκληση να συνδυάσουμε την τεχνική και την εκφραστικότητα με καθοδήγησε στην ανακάλυψη νέων πτυχών της ερμηνείας μου. Στη χορογραφία Skipping on Stardust της Ερμίρας Γκόρο, το στοιχείο της αιώρησης και του σύμπαντος απαιτεί έναν συντονισμό σώματος και ψυχής, κάτι που με ενθουσιάζει και με γεμίζει αίσθηση ελευθερίας. Στην DIVE του Edouard Hue, η σύνδεση με τη μουσική και η δημιουργία συναισθηματικών τοπίων απαιτεί απόλυτη αφοσίωση και πειθαρχία. Φυσικά όλα εξελίσσονται υπό την επίβλεψη του καλλιτεχνικού διευθυντή Γιώργου Μάτσκαρη. Η ικανότητά του να συνδυάζει τη σφιχτή τεχνική με την ελευθερία της έκφρασης είναι αυτό που δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον για να εξελιχθούμε ως καλλιτέχνες. Η προσέγγισή του είναι πλήρως αφιερωμένη στο να αναδείξει τα ιδιαίτερα ταλέντα του κάθε σπουδαστή.
Ο “κόσμος” της χορογραφίας για μένα είναι ο τόπος όπου η τέχνη συγκλίνει με τις φυσικές δυναμικές του σώματος. Ο χορογράφος είναι ένας δημιουργός κόσμων, κάθε χορευτής γίνεται ένα στοιχείο αυτών των κόσμων, και το τελικό αποτέλεσμα είναι το προϊόν μιας αδιάκοπης και εσωτερικής συντονισμένης προσπάθειας. Αυτός ο κόσμος είναι γεμάτος από διαρκείς ανατροπές και εκπλήξεις, με κάθε κίνηση να γίνεται μια αναγνώριση του εσωτερικού κόσμου και του εξωτερικού μας χώρου.
Η φετινή χρονιά σπουδών μου ήταν γεμάτη προκλήσεις και σημαντική πρόοδο. Η συνδυασμένη φοίτηση στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και στο Εσπερινό Λύκειο Καλλιθέας απαιτούσε πειθαρχία και χρόνο, αλλά με βοήθησε να αναπτύξω όχι μόνο τη χορευτική μου ικανότητα, αλλά και τη δυνατότητά μου να διαχειρίζομαι τις υποχρεώσεις μου με αποτελεσματικότητα. Κάθε πρόβα, κάθε μάθημα, προσέφερε κάτι νέο και χρήσιμο για την εξέλιξή μου, καθιστώντας αυτή τη χρονιά καθοριστική.
Ο απολογισμός μου αφορά τη συνειδητοποίηση του πόσο σημαντικό είναι να παραμένεις πιστός στις αξίες σου και να ενσωματώνεις την τεχνική και συναισθηματική πλευρά του χορού στην καθημερινότητά σου. Κρατώ ως το πιο σημαντικό μάθημα την ανάγκη για αυθεντικότητα στην έκφραση και την ένταση της επικοινωνίας μέσω του σώματος.
Η ζωή μου ως σπουδάστρια στην Ανώτερη Επαγγελματική Σχολή Χορού της Εθνικής Λυρικής Σκηνής είναι έντονα δημιουργική και απαιτητική. Κάθε μέρα, η πρόκληση είναι να ισορροπήσω την αυστηρή τεχνική κατάρτιση με την καλλιτεχνική μου έκφραση. Οι καθημερινές πρόβες, οι διδασκαλίες και η συνεργασία με άλλους χορευτές δημιουργούν ένα κλίμα διαρκούς μάθησης και εξερεύνησης, με κάθε μάθημα να προσφέρει νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη. Η Σχολή αποτελεί έναν χώρο όπου η πειθαρχία και η ελευθερία της έκφρασης συνδυάζονται αρμονικά. Οι δάσκαλοι και οι συνεργάτες μάς ενθαρρύνουν να εξελίσσουμε τον εαυτό μας όχι μόνο ως χορευτές, αλλά και ως καλλιτέχνες με τη δυνατότητα να μεταφέρουμε βαθύτερα συναισθήματα και νοήματα μέσω του σώματος.
Το μέλλον μου το φαντάζομαι γεμάτο από δημιουργία, εξερεύνηση και συνεχώς νέες προκλήσεις. Θα ήθελα να εξελιχθώ σε μια χορεύτρια που θα έχει τη δυνατότητα να δημιουργεί και να εκφράζεται ελεύθερα, ενώ παράλληλα θα συνεχίζω να μαθαίνω και να συνεργάζομαι με άλλους καλλιτέχνες που με εμπνέουν. Το όνειρό μου είναι να συμμετέχω σε σημαντικές παραστάσεις και να δημιουργώ έργα που αγγίζουν το κοινό σε συναισθηματικό και πνευματικό επίπεδο. Φυσικά, υπάρχουν και προβληματισμοί, καθώς η καλλιτεχνική πορεία έχει πολλές αβεβαιότητες και απαιτεί συνεχώς αυξημένη αυτοπεποίθηση και αφοσίωση. Ωστόσο, πιστεύω ότι αυτές οι προκλήσεις είναι ακριβώς αυτό που κάνει την καλλιτεχνική ζωή τόσο συναρπαστική και γεμάτη νόημα, και είμαι έτοιμη να τις αντιμετωπίσω με πάθος και αποφασιστικότητα».
Ορέστ Γκουντούνι, Γ’ έτος (τμήμα Καθηγητών Χορού), 23 χρονών
«Για μένα, το Epilogue δεν είναι απλώς ο τίτλος της φετινής παράστασης, είναι ένα ταξίδι. Ένας κύκλος που κλείνει αλλά και ένας που ανοίγει για κάτι νέο. Σηματοδοτεί το τέλος μιας έντονης εκπαιδευτικής χρονιάς αλλά και το τέλος των σπουδών μου από τη Σχολή αυτή. Οι χορογραφίες στις οποίες συμμετέχω έχουν η κάθε μία τον δικό της κόσμο, με τη δική της γλώσσα και ατμόσφαιρα. Η πρόκληση για μένα ήταν να μπω ουσιαστικά σε κάθε μία απ’ αυτές και να μη “χορεύω απλώς”, αλλά να μεταφράζω με το σώμα μου τη γλώσσα κάθε χορογραφίας, να συνδεθώ με τη δυναμική και την πρόθεση που ζητά ο κάθε δημιουργός. Αυτό που με γοητεύει στον χορό είναι ότι κάθε έργο έχει τον δικό του χαρακτήρα και κάθε ρόλος μια καινούργια πτυχή του εαυτού μου που καλούμαι να ανακαλύψω.
Φαντάζομαι στο μέλλον μου να χορεύω και να συνεχίζω να εξελίσσομαι ως χορευτής, να δουλεύω με ανθρώπους που με εμπνέουν και να συμμετέχω σε δημιουργίες που με εκφράζουν. Θα ήθελα να ταξιδέψω, να συνεργαστώ με πολλές ομάδες, να εκτεθώ σε διαφορετικές αισθητικές. Το όνειρό μου είναι να κάνω αυτό το ταξίδι που ο ίδιος ο χορός καλεί τον καθένα να κάνει και να μπορέσω να βιώσω τις χαρές και τις δυσκολίες του.
Χορός για εμένα είναι…. σαν να κοιτάω την απέραντη θάλασσα με τα ρηχά και τα βαθιά της, κάπου πιο μπλε κάπου πιο γαλανή, και αυτή με καλεί να βουτήξω. Όταν βουτάς όμως δεν μπορείς να δεις αυτό που έβλεπες πριν αλλά μόνο να νιώσεις πού βρίσκεσαι. Αυτό είναι για εμένα ο χορός, μια θάλασσα που “ξέρω” πως μοιάζει από έξω, αλλά όταν παίρνω την απόφαση να βουτήξω, καλούμαι να μάθω πώς είναι να κολυμπάς σε αυτήν με ό,τι έχει να φέρει».
Λυδία Καπούνη, Β’ έτος (τμήμα Καθηγητών Χορού), 22 χρονών
«Η φετινή χρονιά σπουδών ήταν για μένα μια χρονιά ουσίας. Κάθε μέρα, κάθε πρόβα, κάθε διόρθωση από τους δασκάλους μου ήταν μια αφορμή να προχωρήσω, όχι μόνο τεχνικά αλλά και ως άνθρωπος που διαμορφώνεται για να μπει στον επαγγελματικό χώρο του χορού. Η πρόοδος δεν έρχεται ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα καθημερινής προσήλωσης, πειθαρχίας και εσωτερικής συγκέντρωσης. Μέσα από τον τρόπο που δουλεύουμε στη σχολή, τη νοοτροπία που μας καλλιεργούν, τον ρυθμό και τις απαιτήσεις, έχω αρχίσει να λειτουργώ με επαγγελματική αντίληψη.
Η Σχολή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, σε προετοιμάζει τεχνικά στο υψηλότερο επίπεδο, ενώ παράλληλα σε μεγαλώνει ως καλλιτέχνη. Η εξέλιξη δεν έρχεται τυχαία. Υπάρχει υψηλή απαίτηση, συνέπεια και μια παιδευτική προσέγγιση που δεν αφορά μόνο το σώμα αλλά και τη σκέψη. Μας μαθαίνουν να βλέπουμε τον εαυτό μας όχι ως μαθητές, αλλά ως μελλοντικούς επαγγελματίες. Αυτό για μένα ήταν το πιο δυνατό κέρδος της χρονιάς. Αν κάτι κρατώ από αυτή τη χρονιά, είναι η βεβαιότητα πως ο χορός δεν είναι μόνο το μέσο μου, είναι η ταυτότητά μου.
Η καθημερινότητα στη Σχολή είναι έντονη και απαιτητική. Ξεκινάμε νωρίς, τελειώνουμε αργά και μέσα στη μέρα περνάμε αμέτρητες ώρες σε αίθουσες χορού, δουλεύοντας με πειθαρχία και συγκέντρωση. Παρόλη τη σκληρή δουλειά και την κούραση, υπάρχει μια αστείρευτη εσωτερική δύναμη που με ωθεί να συνεχίζω και να βελτιώνομαι κάθε μέρα.
Η Σχολή έχει γίνει η δεύτερη οικογένειά μου. Οι συμμαθητές μου είναι άνθρωποι με τους οποίους μοιράζομαι όχι μόνο τις ώρες, αλλά και τα όνειρα, τις δυσκολίες, τις αγωνίες και τις μικρές νίκες της κάθε μέρας. Οι δάσκαλοί μας, με συνεχή υποστήριξη, μας καθοδηγούν με συνέπεια και σεβασμό, προσφέροντάς μας όλα όσα χρειαζόμαστε για να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι κάθε μέρα.
Χορός για μένα είναι… η πιο καθαρή μορφή αλήθειας. Είναι η στιγμή που σώμα και ψυχή συμφωνούν απόλυτα. Είναι έκφραση και απελευθέρωση. Είναι το μέσο με το οποίο καταλαβαίνω τον κόσμο και τον εαυτό μου. Χορεύω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Όταν είμαι στη σκηνή, νιώθω ότι επικοινωνώ χωρίς λόγια, μόνο με ενέργεια, κίνηση και πάθος. Είναι η ζωή μου.
Info παράστασης:
EPILOGUE | Σάββατο 21 & Κυριακή 22 Ιουνίου 2025 | Ώρα έναρξης: 20.30 | Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος ΕΛΣ – ΚΠΙΣΝ | Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας
