Το πρωί ανοίγω το ραδιόφωνο κάνοντας λίγη γυμναστική και ακούω σε ειδησεογραφική εκπομπή το απίστευτο σχόλιο: «Περιείχε κοκαΐνη τελικά το σακουλάκι που έβαλε στην τσέπη του ο Μακρόν την ώρα της αναμνηστικής φωτογραφίας των ηγετών στο τρένο καθ’ οδόν προς το Κίεβο;». Μου φάνηκε μία από τις πιο γελοίες ειδήσεις που έχω ακούσει φέτος, και έχω ακούσει πολλές. Λίγη ώρα αργότερα διαβάζω σε ένα ειδησεογραφικό σάιτ ότι τη φήμη αυτή κυκλοφόρησε το επίσημο τρολ του Κρεμλίνου, η Ζαχάροβα, προσθέτοντας ότι ο Φρίντριχ Μερτς την ίδια στιγμή έκρυψε ένα κουταλάκι του γλυκού, για να καταλήξει ότι οι Ευρωπαίοι έχουν εμπιστευτεί τις τύχες τους σε ναρκομανείς που δεν μπορούν ούτε λεπτό να συγκρατήσουν τον εθισμό τους!

Η πραγματικότητα βεβαίως ήταν ότι το εν λόγω σακουλάκι με κόκα ήταν απλά ένα χαρτομάντιλο, ενώ το κουταλάκι ήταν ένα… κουταλάκι. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι η διασπορά ψευδών ειδήσεων από το Κρεμλίνο, άλλωστε αυτή είναι μία προσφιλής μέθοδος του καθεστώτος. Το πρόβλημα είναι ότι έστω κι αν μια τέτοια είδηση ήταν κραυγαλέα ψευδής και ανάξια του παραμικρού σχολιασμού, η είδηση παρ’ όλα αυτά έπαιξε σε όλα τα ελληνικά, και όχι μόνο, ειδησεογραφικά δίκτυα. Και αναρωτιέμαι: Δεν υπάρχει όριο στην αφέλεια και την έφεση ενός τμήματος της κοινωνίας στη στενόμυαλη συνωμοσιολογία;

Και αυτό με οδηγεί στο δεύτερο ερώτημα: οι ειδησεογραφικές εκπομπές και ιστοσελίδες στη χώρα μας, δεν έχουν το ελάχιστο καθήκον να απαξιώσουν κάτι τόσο εμφανώς γελοίο; Ας συνοψίσουμε ποια ήταν ακριβώς η «είδηση»: ότι οι ηγέτες Γαλλίας, Μεγάλης Βρετανίας, Πολωνίας και Γερμανίας έκαναν πάρτι με ναρκωτικά στο βαγόνι που κατευθυνόταν στο Κίεβο για συνάντηση με τους Ουκρανούς, και μάλιστα αυτό το έκαναν σχεδόν μπροστά στα μάτια δημοσιογράφων που φωτογράφιζαν και έπαιρναν βίντεο! Ο Μακρόν υποτίθεται ότι έκρυψε ένοχα την κόκα, ενώ ο εβδομηντάρης Μερτς έκρυψε το κουταλάκι με το οποίο έκανε τι ακριβώς; έλιωνε με αναπτήρα την ουσία στο κουταλάκι για να την κάνει μετά ένεση υπό το ενθουσιώδες βλέμμα του Κιρ Στάρμερ και του Ντόναλντ Τουσκ;

Ο πραγματικός εθισμός εδώ είναι εκείνος των μέσων ενημέρωσης στη χώρα μας. Η ανάγκη για clickbait διαβρώνει ακόμα και φερόμενους ως «σοβαρούς» σταθμούς και ιστοσελίδες. Αν και δεν υιοθέτησαν τον ισχυρισμό της «είδησης», εκφράζοντας δήθεν το πόσο παρατραβηγμένος ήταν, αυτό δεν τους εμπόδισε να αναμεταδώσουν αυτή την «είδηση» και άρα να της δώσουν έστω και ελάχιστη αξία. Το όλο γεγονός είναι μάλλον ασήμαντο, όμως στα μάτια μου δείχνει την έκπτωση αρχών, επιπέδου, δημοσιογραφικών κριτηρίων, εν τέλει την έκπτωση λογικής κρίσης σε μια εποχή που τη χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.