O Δημήτρης Τάρλοου στο elculture.gr

"Μιλάω για την ανάγκη να ξεχάσουμε, αφού όλοι θα ξεχαστούμε"

Επέλεξες τη “Λήθη” του Δημητριάδη για τη δεύτερη σκηνοθεσία σου.  Μίλησέ μας λίγο για το έργο. 

H «Λήθη» είναι ένα κείμενο γραμμένο πριν από 14 χρόνια και αναφέρεται στην ακραία, όσο και αναγκαία απόφαση του ανθρώπου να εκτιναχθεί στο πουθενά και στο τίποτα, δίνοντας ένα τέλος στην ατέρμονη μάχη με τη μνήμη. Μια μάχη που για τον Δημητριάδη αντιπροσωπεύει μια φθορά, χειρότερη από το θάνατο. Στη μαθηματική αυτή εξίσωση λοιπόν, η μνήμη ισούται με το θάνατο και η λήθη με την αλληλεγγύη. 

Γιατί  διάλεξες αυτό το κείμενο  ειδικά φέτος που είναι μια δύσκολη χρονιά για όλους μας; Τελικά τι είναι η λήθη; Ένα  παυσίπονο ή η μόνη διέξοδος;

Διάλεξα αυτό το κείμενο που μοιάζει και σε ένα βαθμό είναι, καθαρά υπαρξιακό, για να μιλήσω για την Ελλάδα σήμερα, αλλά και για όλο τον Κόσμο. Σε μια χώρα, που η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων φοβάται μην τυχόν και ξεχάσει, ποιος έκανε τι, πότε και πού, ποιος έφταιξε και γιατί, εγώ μιλάω για την ανάγκη να ξεχάσουμε, αφού όλοι θα ξεχαστούμε. Να προχωρήσουμε αδελφικά, αφού όλους μας ενώνει ο θάνατος. Να συγχωρήσουμε και να αγαπήσουμε σαρκικά τον Άλλον, αφού Σώμα είμαστε και ως Σώμα πρέπει να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. 

Είναι, λες, αυτός ο μονόλογος ένας μονόλογος για το ανθρώπινο σώμα.  Πώς χρησιμοποιείς το σώμα στην παράσταση;

Το κατασυκοφαντημένο και από την Εκκλησιά σώμα, εδώ εμφανίζεται στις πραγματικές του διαστάσεις. Δεν αποθεώνεται, αλλά ούτε και λοιδορείται. Εκτίθεται γυμνό κι ανυπεράσπιστο  στις διαθέσεις του κοινού, ως προσφορά, δηλαδή ως Πρόσφορον. Έτσι, η πρόθεση είναι, να συνδεθεί το κείμενο με την ίδια την Τέχνη του Ηθοποιού. Ο Ηθοποιός επιλεγεί να εκτεθεί με αυτόν τον ακραίο μα συνειδητό τρόπο, για να μας υπενθυμίσει ότι η ίδια η Τέχνη περιλαμβάνει την έννοια της αυτοθυσίας, της κατάργησης του Εγώ, προκειμένου να αναδυθεί ένα προσωπείο, που όμως είναι πιο αληθινό κι από την ίδια τη ζωή. Ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος, εκτός από ηθοποιός πρώτης γραμμής, αποδεικνύεται ένας γενναίος και γι’ αυτό αληθινός άνθρωπος. Ζητά από μας, τη δική μας συμμετοχή, τη δική μας Αλήθεια και την κερδίζει επάξια.              

Αυτή είναι η δεύτερη σκηνοθεσία σου. Σε ενδιαφέρει κάποια στιγμή  να στραφείς ολοκληρωτικά προς τη σκηνοθεσία; Κι αν σου έλεγαν ότι  πρέπει οπωσδήποτε να διαλέξεις ανάμεσα στη σκηνοθεσία και στην υποκριτική;

Η δεύτερη σκηνοθεσία μου είναι καθοριστική για μένα, διότι η δεύτερη φορά είναι πάντα η πιο συνειδητή. Έξι χρόνια μετά από την πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία της «Ολεάννα», νιώθω ωριμότερος, βαθύτερος, με περισσότερες εμπειρίες και πολύ πιο σίγουρος γι’ αυτό που κάνω, παρ’ όλη την τρομακτική αβεβαιότητα που πάντα αισθάνεται ο καλλιτέχνης. Θα συνεχίσω με τη σκηνοθεσία του χρόνου σε ένα τελείως διαφορετικό είδος θεάτρου και πιστεύω η ίδια η ζωή να μου δείξει το δρόμο. Την τέχνη του ηθοποιού άλλωστε και να θέλω δεν μπορώ να την αφήσω ούτε να την απορρίψω. θα επανέλθω, νομίζω, λίγο αργότερα.                                                                         

Έχεις ένα κεντρικό θέατρο και πολύ πετυχημένο. Σε αγχώνει η κρίση;  Και τι είναι για σενα αυτή η ” κρίση”;

 Έχω την ευθύνη ενός καλλιτεχνικού οργανισμού, που είναι πράγματι επιτυχημένος γιατί έχει καταφέρει να ισορροπεί εδώ και δώδεκα σχεδόν χρόνια, ανάμεσα στην άβαν γκαρντ και στην εμπορικότητα, προτείνοντας διαφορετικά μεταξύ τους είδη θεάτρου και διαφορετικές προσεγγίσεις. Από το ΠΟΡΕΙΑ, αναδειχθήκαν πολλοί καλλιτέχνες και το κοινό γνώρισε, μέσω του καλλιτεχνικού οργανισμού ΔΟΛΙΧΟΣ, την Ευρωπαϊκή πρωτοπορία, σε εποχές όπου ακόμα δεν υπήρχε το Φεστιβάλ Αθηνών με τη σημερινή του μορφή, ή το Εθνικό θέατρο με την τωρινή νεωτερική του πρόθεση. Θυμίζω τον Τσεζάρις Γκραουζίνις και την Rενάτε Τζετ, με τις υπερεπιτυχημένες παραστάσεις τους, που εντυπωσίασαν με την αισθητική τους αλλά και την ουσία τους. Εξίσου όμως υπενθυμίζω την «Φρεναπάτη» ή τα «Οικόπεδα με θέα», που έγιναν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες, ή «Το κτήνος στο φεγγάρι» που παίζεται ακόμα και σήμερα με πάνω από 20 000 εισιτήρια, και είναι πολύ κλασικότερες προσεγγίσεις. 

Ναι, η κρίση που περνάμε σε όλα τα επίπεδα, μας δυσκολεύει, αλλά δε μας απελπίζει. Φυσικά το ΠΟΡΕΙΑ, χρησιμοποιούσε την Κρατική χορηγία, προκειμένου να ρισκάρει. Τώρα αυτό δυσκολεύει. Όμως θα βρούμε τους τρόπους. Ο κόσμος δε ζει χωρίς Τέχνη, ιδίως στη χώρα μας. Πρέπει να τον αφυπνίσουμε και να του ανοίξουμε δρόμους. Να είστε βέβαιοι ότι θα το πράξουμε. 

Πώς βλέπεις την πολιτιστική κατάσταση στην Ελλάδα; Απειλείται ο  πολιτισμός από τη γενικότερη οικονομική δυσπραγία ή είναι  τελικά η  κρίση μια ευκαιρία,  όπως υποστηρίζουν πολλοί;

Το Κράτος πρέπει κάποτε να αντιληφθεί ότι η παραγωγή Τέχνης είναι τεράστιο και ουσιώδες κεφάλαιο για την πατρίδα μας. Πρέπει να επανεπενδύσει σε αυτήν, όχι βέβαια με τις γνωστές σπατάλες και την αναξιοκρατία που αφάνισε χρόνια τώρα τα πάντα, αλλά με γνώση και με τη βεβαιότητα ότι όσο ποντάρεις στους άξιους νέους, αλλά και λιγότερο νέους αυτής της χωράς, τόσο η Ελλάδα θα αποκτά το πρόσωπο που της αξίζει.                                 

 Ένα μεγάλο σου όνειρο που ακόμα δεν έχει πραγματοποιηθεί…

Είμαι πολύ ευτυχής, γιατί πραγματοποιώ καθημερινά το όνειρό μου. Εργάζομαι και δημιουργώ εκεί όπου αισθάνομαι χρήσιμος, επαρκής κι ευτυχισμένος. Πολύ λίγοι το έχουν αυτό. Ευχαριστώ το Θεό που μου το έχει προσφέρει.

 

Εγγραφείτε στο newsletter μας

Κάθε Σάββατο θα λαμβάνετε στο e-mail σας το newsletter του ελc με τις προτάσεις μας για την εβδομάδα!

Podpourri. Ιστορίες που ακούγονται

Ακολουθήστε το ελculture.gr στο Google News

το ελculture σας προσκαλεί σε εκδηλώσεις

ΓΡΑΨΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.