“Η καλλιτέχνης εκμεταλλεύεται τη λογική των σχέσεων και τα έργα της παρουσιάζονται ως …συμπεριφέρεται ζωγραφικά, δηλαδή δεν καταλήγει ως την έννοια του έργου σ’ εκείνο το οποίο θα δούμε, αλλά χρησιμοποιεί την εικόνα ως την ανάδυση (ως την ένδειξη) παραπομπών στους τρόπους με τους οποίους συγκροτήθηκε…Η μη-λογική αυτή διασπορά παραπέμπει στην εμφανή απουσία του συσχετισμού ο οποίος, όταν ο θεατής θα τον συγκροτήσει (αν τον συγκροτήσει) θα είναι το έργο….το έργο της Καλτσίδου είναι πολύπλοκο, έχει απρόοπτες αναπτύξεις, αλλά στηρίζεται σε σταθερούς αρχικούς άξονες, δηλαδή στην αναγκαιότητα της δομής ως καθαρά εικαστικής έννοιας, -της γης ως νοηματικής λειτουργίας του φανερώματος της δομής και όχι απλά ως απεικόνισης, -επίσης της διαδικασίας της φύσης και της χρήσης των υλικών.”
Εμμανουήλ Μαυρομμάτης, Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Τέχνης του ΑΠΘ