Βιασύνες δεν πρέπει να υπάρχουν. Όταν τρώμε γρήγορα δεν απολαμβάνουμε και δεν χορταίνουμε. Μικρές μικρές μπουκιές είναι το μυστικό, αυτό αποφάσισα να πράξω με τη σειρά των 21 Emmy’s γι’ αυτή της την τέταρτη σεζόν που έκανε πρεμιέρα στις 26 Ιουνίου. Θα την δω με το πάσο μου. Κάθε εβδομάδα και από ένα επεισόδιο σαν να μου σερβίρουν ένα πλήρες ψυχαγωγικό γεύμα. Αυτή η ιδέα μου γεννήθηκε, αφού παρακολούθησα την πρεμιέρα του πρώτου επεισοδίου από τον 4ου κύκλο του The Bear στο εστιατόριο seeds ενώ περνούσαν μπροστά μου το ένα μετά το άλλο τα πιάτα που μας είχε προετοιμάσει ο σεφ Δήμος Σαμουράκης.
Ο σεφ έκανε τον κόπο να μας προετοιμάσει γαστρονομικά πιάτα επιπέδου και όπως οι καλοί τρόποι επιβάλλουν οφείλουμε να τα γευτούμε κι όχι να τα καταβροχθίσουμε. Αυτή η τάση της εποχής να μας δίνει μια σειρά και τα 10 της επεισόδια κι εμείς να τα βλέπουμε μια κι όξω υπό τον όρο “binge-watching” δεν ξέρω αν μας προσφέρει κάτι ουσιαστικό. Αρχίζουμε να χάνουμε την απόλαυση της θέασης πολύ φοβάμαι μαζί με τη γεύση μας.
Κι αν νομίζετε πως μου είναι εύκολο να κρατηθώ σας διαβεβαιώ δεν μου είναι καθόλου. Πως και πως περιμένω να δω το επεισόδιο που η μαμά Τζέιμι Λι Κέρτις θα κάνει την επίσκεψή της και θα τα καταστρέψει πάλι όλα. Μα θα κρατηθώ, το υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Η σειρά αυτή αξίζει παραπάνω από το να την δεις σε μία …άντε δυο βραδιές, όπως είχα κάνει το λάθος με την τρίτη της σεζόν. Αυτή η σεζόν η τέταρτη έχει πιο γρήγορους ρυθμούς, περισσότερες ατάκες και νότες χιούμορ παρατήρησα παρακολουθώντας το πρώτο επεισόδιο με τίτλο “Groundhogs”, οπότε απαιτεί την προσοχή μας. Ίσως ευθύνεται το ρολόι αντίστροφης μέτρησης που έβαλε ο θείος χρηματοδότης στην κουζίνα του εστιατορίου κάνοντάς τους ξεκάθαρο ότι αν σε δυο μήνες δεν ξεχρεώσουν το The Bear κλείνει. Αυτός ο παράγοντας θα δώσει ρυθμό για τα υπόλοιπα εννέα επεισόδια. Δεν ξέρω αν θα ‘ναι αυτή και η τελευταία σεζόν ή θα υπάρχει και πέμπτη. Αν και το 10ο επεισόδιο έχει τον τίτλο «Goodbye» και όλα τα ωραία κάποτε πρέπει να τελειώσουν θα υπάρξει και μια πέμπτη σεζόν που μάλλον θα είναι και η τελευταία. Αχόρταγος είμαι το ξέρω, γι’ αυτό έβαλα κι αυτό τον περιορισμό στον εαυτό μου να δω το κάθε επεισόδιο απολαυστικά.
Όπως απόλαυσα ένα μετά το άλλο τα πιάτα του σεφ Δήμου Σαμουράκη στο βραβευμένο του εστιατόριο seeds. Μαρμελάδα ντομάτας και παγωτό βασιλικού, ραβιόλι με αρακά και πεκορίνο, μπακαλιάρος με πιπεράτη σάλτσα αστακού, μοσχορίσιο φιλέτο σάλτσα με κεράσια και ροδάκινο με δενδρολίβανο βανίλια και μπισκότο βρώμης, όσα μπήκαν στην παλέτα μου καθώς δρόσιζα τον ουρανίσκο μου, πιάτο με το πιάτο με κρασιά από το κτήμα Μουσών. Σκεφτόμουν αυτή η σειρά είναι κάτι παραπάνω από παρουσίαση χαρακτήρων που τυχαίνει να εργάζονται σε μια κουζίνα. Είναι ψυχογραφήματα ανθρώπων που προσπαθούν να συνυπάρξουν στον χώρο ενός εστιατορίου και ίσως καταφέρουν να καλυτερέψουν τις προσωπικές τους ζωές. Αυτό το ρολόι αντίστροφης μέτρησης χρόνου πιστεύω θα μας δώσει ένα ακόμα επεισόδιο που θα γράψει τηλεοπτική ιστορία όπως το Fishes (S02E07) μα σίγουρα και κάποια ακόμα βραβεία για τους συντελεστές.
Από το 2022 που έκανε η σειρά την εμφάνισή της στο τηλεοπτικό μας πάσο η φράση yes chef ακούστηκε πολλές φορές. Ο δημιουργός της σειρά Christopher Storer που είναι και παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε κάποια επεισόδια μας μεταφέρει κινηματογραφικά στις συνθήκες μιας κουζίνας που αρχικά αποτελείται από προβληματικούς ανθρώπους γεμάτο ψυχολογικά μα ο καθένας σεζόν τη σεζόν προσπαθεί ν’ αλλάξει. H Joanna Calo, συνδημιουργός και head writer φέρνει κι αυτή στο πιάτο την ανθρωποκεντρική και φεμινιστική ματιά της, ενώ ο Matty Matheson που παίζει στη σειρά τον Neil Fak κι έχοντας υπάρξει σεφ ως executive producer και σύμβουλος κουζίνας στο The Bear μας προσφέρει μια απόλυτη αυθεντικότητα στο πώς είναι μια κουζίνα τόσο τεχνικά όσο και ας πούμε ψυχολογικοπολιτισμικά. Ο Jeremy Allen White ως Carmy θα μας τρελάνει και φέτος μαζί με την Ayo Edebiri πριν τους τρελάνει η αντίστροφη μέτρηση.
Για την αντίστροφη μέτρηση ευθύνεται η κριτική που περιμέναμε μια σεζόν να μάθουμε, η οποία τελικά ήτανε κακή κι έτσι όλοι στην κουζίνα πρέπει να σηκώσουνε τα μανίκια για να πάρουν έστω ένα αστεράκι μισελέν λες κι είναι απλό πράγμα. Σ’ αυτή την τέταρτη σεζόν οι χαρακτήρες καλούνται να ελέγξουν τους εαυτούς τους, να τελειοποιήσουν τις τεχνικές τους, να εξιλεωθούν κι ίσως να βάλουν και μια τάξη στα συναισθήματα τους και στα τραύματα που τους κυνηγούν. Ελπίζω ο Carmy να μην αποξενωθεί από τους συνεργάτες του και ιδίως απ τη Sydney που ακόμα πιστεύει σ’ εκείνον. Ο χρόνος τους πιέζει όλους, το ρολόι έχει ξεκινήσει την αντίστροφή του μέτρηση και οι συγκρούσεις θα είναι αναπόφευκτες. Οι ρυθμοί θα είναι σίγουρα πιο γρήγοροι από κείνους της προηγούμενης σεζόν, διαφάνηκε ξεκάθαρα απ’ το πρώτο κιόλας επεισόδιο. Εμείς δεν απομένει παρά να καθίσουμε αναπαυτικά στα σαλόνια μας και ν’ απολαύσουμε μια κωμωδία με βάθος ψυχολογικό που δίνει έμφαση στο δράμα το προσωπικό των χαρακτήρων της. Τους εξαντλεί και δεν κρύβει τίποτε χάρη στη σκηνοθεσία την κινηματογραφική με κάμερες στο χέρι και κοντινά πλάνα.
Η ουσία δεν είναι το να είσαι ο καλύτερος μα το ν’ αποφασίσεις σε τι πραγματικά αξίζει ν’ αφοσιωθείς. Αυτή η σειρά αν ακόμα δεν την έχετε παρακολουθήσει αξίζει την αφοσίωσή σας, επεισόδιο – επεισόδιο αργά και βασανιστικά επιτρέποντας στις εκρήξεις συναισθημάτων που θα σας προκαλέσει να τις απολαύσετε. Καλή μας χώνεψη και μην ξεχνάς chef, το ρολόι έχει αρχίσει ήδη να μετράει αντίστροφα. Yes chef!
